«Όμοια ομοίοις εισίν ιάματα»

Τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια. Οι ουσίες δηλαδή που αν χρησιμοποιηθούν παράγουν κάποια συμπτώματα, είναι οι ίδιες που τα θεραπεύουν. Αυτή ήταν η βάση της θεραπευτικής μεθόδου που εφάρμοζε ο Ιπποκράτης.

Όπως ίσως καταλάβατε μιλάμε για την ομοιοπαθητική.

Η προσέγγιση θα γίνει σε δυο άρθρα. Στο πρώτο θα εξηγήσω τι είναι η ομοιοπαθητική, πως εφαρμόζεται, ποιες ασθένειες μπορεί να θεραπεύσει και ποιες όχι και στο δεύτερο, θα δούμε αυτό το είδος θεραπείας σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση της υγείας των ανθρώπων στη χώρα μας.

Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω αυτήν την όχι τόσο πια άγνωστη θεραπευτική διαδικασία.

Ας ξεκινήσω από τον ορισμό της υγείας:

Υγιής είναι κάποιος που έχει την ικανότητα να συναλλάσσεται με το περιβάλλον του.

Ίσως σας παραξενεύει η λέξη συναλλαγή, αλλά σκεφτείτε πως κάποιο είδος της υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη σχέση, όπως επίσης σε κάθε δραστηριότητά μας στη φύση.

Η διαφορά της ομοιοπαθητικής θεραπείας με την κλασική ιατρική είναι μία: δεν υπάρχουν ασθένειες, αλλά ασθενείς. Κάθε άνθρωπος είναι μια εντελώς ξεχωριστή μονάδα και η ασθένειά του δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο.

Αποκαλείται δε και ολιστική θεραπευτική μέθοδος, γιατί σε κάθε ασθένεια διερευνώνται και τα τρία επίπεδα του ασθενούς : το σωματικό, το συναισθηματικό και το νοητικό. Τα τρία αυτά επίπεδα δεν διαχωρίζονται ποτέ και για το λόγο αυτό δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί μια ασθένεια τοπικά ή μεμονωμένα.

Οι ονομασίες των ασθενειών της κλασικής ιατρικής δεν ισχύουν για την ομοιοπαθητική. Στη διαδικασία της διάγνωσης ο ομοιοπαθητικός θεραπευτής απλώς καταγράφει συμπτώματα.

Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι ανώδυνη, ριζική και χωρίς παρενέργειες. Η δράση της βασίζεται όχι στο να καταστείλει μια ασθένεια ή και σκοτώσει ένα μικρόβιο, αλλά να ενεργοποιήσει τον αμυντικό μηχανισμό του οργανισμού που είναι πανίσχυρος, να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Μα θεραπεύει όλες τις ασθένειες; Θα μπορούσε ν’ αναρωτηθεί εύλογα κάποιος.

Όχι. Στο μόνο που δεν μπορεί να παρέμβει είναι στα λεγόμενα «μηχανικά» προβλήματα όπως ένα κάταγμα ή μια θρόμβωση. Εκεί απαιτείται η συνεισφορά του κλασικού γιατρού. Στην αποθεραπεία όμως ακόμα και αυτών των προβλημάτων μπορεί να βοηθήσει σημαντικά μειώνοντας τους μετεγχειρητικούς πόνους και επιταχύνοντας το χρόνο της ίασης.

Κάτι τελευταίο επίσης, είναι πως ο μόνος διαχωρισμός στη διάγνωση είναι σε χρόνιες και οξείες. Οξύ θεωρείται ένα περιστατικό που συμβαίνει ξαφνικά, όπως για παράδειγμα ένας τραυματισμός,  μια δηλητηρίαση ή ένας ξαφνικός πονόδοντος.

Χρόνια περιστατικά είναι αυτά που μας ταλαιπωρούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ας το κάνουμε λίγο πιο απλό.

Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον που υποφέρει από ημικρανίες. Ο κλασικός γιατρός θα του χορηγήσει φάρμακο που θα προσπαθήσει να καταστείλει τον πόνο. Το ίδιο φάρμακο, το παυσίπονο, θα χορηγήσει σε όλους τους ασθενείς που θα εξετάσει με τα ίδια συμπτώματα.

Στην ομοιοπαθητική θα διερευνηθεί ο κάθε ασθενής ξεχωριστά. Αν δηλαδή πονάει το κεφάλι του την ημέρα ή τη νύχτα, αν πονάει από τη δεξιά ή την αριστερή πλευρά περισσότερο, αν βελτιώνεται ο πόνος με τον καθαρό αέρα ή με τη ζέστη.

Ανάλογα με τις απαντήσεις του, θα πάρει και διαφορετικό φάρμακο από κάποιον που επίσης έχει ημικρανίες.

Ένα άλλο συνηθισμένο περιστατικό είναι οι κρίσεις πανικού που βασανίζουν πολύ κόσμο. Και εδώ ο κλασικός γιατρός θα χορηγήσει ένα φάρμακο για να καταστείλει το φόβο.

Στη διάγνωση που θα κάνει ο ομοιοπαθητικός θα διερευνήσει τις ώρες, τον τόπο, τον χρόνο και κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργείται ο πανικός.

Άλλος πανικοβάλλεται όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο, άλλος από τις εντατικές υποχρεώσεις, άλλος από το ύψος και άλλος όταν βρεθεί σ’ έναν κλειστό χώρο.

Και εδώ επίσης θα χορηγηθεί διαφορετικό φάρμακο στον καθ’ ένα.

Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η θεραπεία προσπερνά το εμφανές σύμπτωμα και πηγαίνει στην αιτία. Μπορείς εύκολα μ’ ένα κλασικό φάρμακο να εξαφανίσεις ίσως το φανερό σύμπτωμα, αλλά αν παραμείνει η αιτία που το δημιουργεί θα εμφανιστεί πάλι.

Ένα σύμπτωμα επίσης δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνο σωματικό ή ψυχολογικό. Θα εμφανίζεται και στα τρία επίπεδα.

Σκεφτείτε πόσες φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει: «Μου έπρηξε το συκώτι», «με ζάλισε με την πολυλογία του», «ανακατεύομαι και μόνο που το σκέφτομαι».

Ή αντίστροφα : Όταν κάποιος πέσει και τραυματιστεί από το ποδήλατο, ή τραυματιστεί σε κάποιο ατύχημα μπορεί να του πάρει πολύ καιρό να το οδηγήσει ξανά, ειδικά σε μικρές ηλικίες. Ερμηνεύοντάς το θα δούμε πως ένα πόνος σωματικός  δημιουργεί έναν προσωρινό ή μόνιμο φόβο, δηλαδή μια συναισθηματική ασθένεια.

Σκέψεις και συναισθήματα δηλαδή προκαλούν σωματικές ασθένειες και αντίστροφα σωματικές καταστάσεις προκαλούν ψυχολογικά προβλήματα.

Κλείνοντας να σας πω, πως, για την παρασκευή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων χρησιμοποιούνται αποκλειστικά και μόνο φυτικά, ζωικά ή ορυκτά προϊόντα. Δεν περιέχουν καμιά χημική ουσία. Πωλούνται στα περισσότερα φαρμακεία και το κόστος τους είναι πολύ μικρό.

Την ομοιοπαθητική θεραπευτική μέθοδο, επειδή είναι εντελώς αυτόνομη, μπορούν να την ασκούν ιατροί αλλά και κάποιος που την έχει σπουδάσει.

Ο αριθμός των ασθενών αλλά και των θεραπευτών ολοένα αυξάνει, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, δημιουργώντας μια παράλληλη εναλλακτική θεραπευτική διαδικασία.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.