Σκεφτόμουν σήμερα την τεράστια τηλεθέαση που είχε ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής. Δε θα πω τίποτε καινούριο αλλά πάντα με τρόμαζε η εξοικείωση όλων αυτών των τηλεθεατών που έβλεπαν τη θέση της γυναίκας στο σήριαλ στο χαρέμι σαν σκλάβα με τους ευνούχους.

Είχα μιλήσει με αρκετές φίλες και δεν τους έκανε καμιά εντύπωση το ότι η γυναίκα ήταν αντικείμενο και υποδεέστερο όν για τον κάθε πρωταγωνιστή. Το ότι δηλαδή διάλεγε η σύζυγος τη γυναίκα του άντρα της για τη βραδινή του διασκέδαση, το ότι η μάνα διάλεγε τις σκλάβες για τους γιούς της.

Θα μου πεις, το σήριαλ περιείχε στοιχεία μυθοπλασίας. Εμένα βέβαια μου έμοιαζε με μεσαιωνικό πισωγύρισμα, δοσμένο αριστοτεχνικά και σε καθημερινές δόσεις ώστε να καταδείξει πως κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να ισχύει και σήμερα.

Δεν αντέδρασε, δε θύμωσε καμιά, αντίθετα η τηλεθέαση αποδείκνυε την αποδοχή αυτών των αντιλήψεων.

Μπορεί δηλαδή ο άντρας να χτυπήσει και μια γυναίκα.

Μπορεί να την χρησιμοποιήσει και να την πετάξει.

Μπορεί να της φέρεται απάνθρωπα.

Δεν είναι και τίποτε φοβερό, αυτά τα περί ισότητας είναι για τους αναρχοάπλυτους.

Η βία προς στις γυναίκες είναι για πολλούς δείγμα αντρισμού.

Μη μου πείτε πως σε διαφορετικές εκδοχές δεν το βλέπουμε και σήμερα γύρω μας.

Όλοι αυτοί που χλευαστικά αποκαλούμε κλαρινογαμπρούς έχουν την ίδια αντίληψη. Και είναι πάρα πολλοί. 

Όλοι αυτοί σκέφτονται ένα χαρέμι ακριβώς όπως στο σήριαλ.

Είναι αυτοί που μπορούν να χαστουκίσουν δημόσια στην τηλεόραση μια γυναίκα και ν’ αναφωνήσουν καμαρώνοντας:

«Έλα μωρέ δυο χαστούκια ήταν, και τι έγινε;»

Και είναι αυτές οι γυναίκες που φτάνουν στα όριά τους από την κακοποίηση, συνήθως μακροχρόνια.

Όταν αρχίσουν τα προβλήματα του γάμου, αυτός που δεν κατάφερε να δει δίπλα του τη γυναίκα του, όχι πιο πάνω ή πιο κάτω, αλλά δίπλα, τότε αρχίζει να υπάρχει η βία. Δεν είναι απαραίτητα σωματική πάντα, αλλά είναι βία.

Αυτό ξεκίνησε και γιγαντώθηκε από τότε που η γυναίκα μπόρεσε να δουλέψει και να βγει στην αγορά εργασίας. Γαλουχημένος ο άντρας πως επειδή είναι εκείνος που φέρνει τα χρήματα στο σπίτι, δικαιούται περισσότερα απ’ όσα μια γυναίκα.

Όταν αυτή η υπεροχή του αφαιρέθηκε, τον έκανε να νιώθει μειονεκτικά απέναντί της. Από εδώ αρχίζει να φωλιάζει η ενδοοικογενειακή βία μέσα σε κάθε σπίτι. Ένοιωσε πως είναι «λίγος» σαν άντρας αλλά και σαν άνθρωπος.

Παρ’ όλο που έχουν περάσει δεκαετίες από τότε, ακόμη και μέχρι σήμερα διαχωρίζονται μέσα στο μυαλό όλων οι «αντρικές» από τις «γυναικείες» δουλειές.

Οι ευθύνες είναι και στους δυο. Στη γυναίκα που ανέχεται και αναπαράγει ένα τέτοιο μοντέλο, θεωρώντας τον άντρα «ανήμπορο» να πλύνει καλά τα πιάτα ή να αλλάξει τις πάνες του μωρού.

Στον άντρα που παρουσιάζεται στο καφενείο και ντρέπεται να πει πως σιδέρωσε ρούχα. Το λιγότερο που θα εισπράξει απ’ όλους είναι πως μόνο οι αδελφές τα κάνουν αυτά.

Ούτε καν μια κακή απομίμηση του Σουλεϊμάν δεν είσαι κακομοίρη μου και σταμάτα να σκέφτεσαι χαρέμια και σκλάβες.

Κοίταξε επιτέλους τι γίνεται γύρω σου και σκέψου πως αν δεν ήταν η συγκεκριμένη γυναίκα δίπλα σου, με την τρύπια κάλτσα θα κυκλοφορούσες.

Δεν είναι δείγμα αντρισμού η ψεύτικη ανημπόρια σου.

Ξέρεις, μπορεί αυτός που σφουγγάρισε και τον κοροϊδεύεις να κάνει τη γυναίκα του να λιώνει στο σεξ και εσύ να παριστάνεις το βλαχόμαγκα.

Κι’ εσείς οι γυναίκες ξεκολλήστε επί τέλους από την «ηδονική» φράση: άντρας είναι, θα πει και μια κουβέντα παραπάνω. Εκτός και αν συνειδητά σας αρέσει (αν και αυτό μου μοιάζει αρρωστημένο), επειδή είστε ενήλικες δεν έχω να πω τίποτα. Μην παραπονεθείτε μετά όμως για ενδεχόμενη κακοποίηση. Γιατί θα έρθει σίγουρα και θα ντρεπόσαστε να μιλήσετε επειδή ο τρόμος της κοινωνικής κατακραυγής θα είναι πιο μεγάλος.

Μα εξισώνεις το θύμα με τον θύτη; Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος.

Όχι αλλά έχει σχεδόν παγιωθεί πως η αδυναμία και η ευαισθησία της γυναίκας σημαίνει και θηλυκότητα.

Θηλυκότητα κορίτσια μου σημαίνει την ερωτική αποδοχή του αρσενικού και αντρισμός την ερωτική αποδοχή του θηλυκού. Με όποιο τρόπο επιλέξει ο καθ’ ένας να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν καθορίζει αυτήν την επαφή ούτε το σφουγγάρισμα ούτε το σιδέρωμα.

Ο σεβασμός, η κατανόηση, η αγάπη, το μοίρασμα και η φροντίδα απογειώνουν τον πόθο στο σεξ, όχι οι αγριάδες και η βία. Είναι τα μόνα που ενώνουν την ιερή ώρα του έρωτα. Όλα τ’ άλλα φέρνουν μοναξιά. Θα σε χρησιμοποιήσει και θα τον χρησιμοποιήσεις για τις βιολογικές σας ανάγκες και μετά ο καθ’ ένας μόνος του. Μέχρι να σταματήσει τελείως οποιαδήποτε ερωτική επαφή.

Κάτι τελευταίο: μην περνάς και ρίχνεις κρυφές ματιές στο σήριαλ φοβισμένε μου άντρα, πάρε θέση ξεκάθαρη. Ή θα επιτρέψεις να βλέπει η οικογένειά σου σήριαλ που αναπαράγουν και συντηρούν καθεστώτα βίας ή θα την κλείσεις.

Δεν είναι δυνατόν να επιτρέπεις στα παιδιά σου να βλέπουν τέτοιες εικόνες μέσα στο σπίτι σου επειδή ταυτίζεσαι με Σουλτάνους και βασιλιάδες.

Κι εσύ κοπέλα μου τι στο καλό θαυμάζεις από ένα χαρέμι;

Πού είναι η αξιοπρέπειά σου να σε κάνει να θυμώσεις με τα βασανιστήρια που πέρναγαν τα κορίτσια σα σκλάβες; Ή πιστεύεις πως γίνεσαι για μια ώρα βασίλισσα και σουλτάνα;

Αυτές οι σκηνές και οι εικόνες είναι σαν το σαράκι στο ξύλο: όταν καταλάβεις τη δουλειά που κάνουν ύπουλα μέσα σε όλη την οικογένεια, το δέντρο θα έχει σαπίσει.

Ευτυχώς πάντως που τέλειωσαν, τόσο χρειαζόταν η κοινωνία για να μη βλέπει την πραγματικότητα.

Αν χρειαστεί θα ξαναπαιχτεί. Το ίδιο κλίμα συνεχίζεται καθημερινά άλλωστε για μια δεκαετία στο Κολοκοτρωνίτσι με την ίδια ακροαματικότητα και σε ώρα που θα το δει όλη η οικογένεια και κυρίως τα παιδιά.

Προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες, αλλά με τα μηνύματα ακριβώς τα ίδια.

Κανενός είδους κακοποίηση δε φυτρώνει μόνη της, κάποιος τη φροντίζει και τη συντηρεί.

Ψάξτε την αιτία και αφήστε την κλάψα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.