Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες, πριν το θάνατο του Βαγγέλη, το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού.

Είναι ο δεύτερος άνθρωπος μετά τους γονείς που διαμορφώνει τις ψυχές των παιδιών μας.

Είναι αυτός που πρέπει να έχει πάντα την ετοιμότητα αλλά και την ικανότητα να ηρεμήσει, να φροντίσει παιδιά δύσκολων οικογενειών, παιδιά που στα σπίτια τους υπάρχει βία ή ακόμα χειρότερα παιδιά που κακοποιούνται.

Αν σ' όλα αυτά δεν έχει την υποστήριξη της κοινωνίας, αν σαν άνθρωπος δε μπορεί ή δεν ξέρει τι να κάνει παρ' όλο που θέλει, πόσο εύκολο είναι να φορτωθεί την τεράστια ευθύνη της διαπόμπευσης και του στιγματισμού του αν κάτι πάει στραβά.

Πόση ψυχική δύναμη πρέπει να διαθέτει για να μπορεί να είναι ανθρώπινος αλλά και δίκαιος, να μπορεί να διακρίνει τις αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών, να καταλάβει αν πεινάνε, αν δέχονται επίθεση.

Να τα στηρίξει και να τα συμπονέσει.

Να μπορέσει να τα κάνει να πιστέψουν πως στο σχολείο τους είναι ασφαλή, πως δεν κινδυνεύουν.

Είναι αναγκασμένος, παράλληλα με το λειτούργημά του, να έχει και το ρόλο του παιδοψυχολόγου. Μόνος, σε μια κοινωνία που τα τελευταία χρόνια έχει απαξιώσει τόσο πολύ την παιδεία.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι διαρκείς προσωπικές επιθέσεις προς τους δασκάλους και στους καθηγητές αλλά και στον κλάδο τους για να τους απαξιώσουν.

Μην ξεχνάμε πως τα τελευταία πέντε χρόνια έκλεισαν πάνω από χίλια σχολεία και απολύθηκαν εκατοντάδες εκπαιδευτικοί. Τα κονδύλια μειώθηκαν σε τραγικά επίπεδα, τόσο που να λείπουν τα πιο βασικά : η θέρμανση στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, το διδακτικό υλικό, οι μειώσεις μισθών σε επίπεδα εξαθλίωσης.

Θυμηθείτε εκείνη την ανεκδιήγητη πρόταση του τότε Υπουργού Παιδείας να εργάζονται οι εκπαιδευτικοί με εθελοντική εργασία, χωρίς αμοιβή και να μοριοδοτηθούν σε μια μελλοντική πρόσληψη.

Η παιδεία, όπως και η υγεία είναι ένα κοινωνικό αγαθό που θα πρέπει να παρέχεται δωρεάν. Είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για μια υγιή κοινωνία, μια κοινωνία που θα στηρίζεται στη γνώση και όχι στην αμάθεια ή, στην -για πολλούς βολική- ημιμάθεια.

Η γνώση είναι αυτή που θ’ αποτρέψει την όποια κοινωνική βία και θα προστατεύσει τη δημοκρατική της λειτουργία.

Η αμάθεια και ιδιαίτερα η ημιμάθεια παράγουν πολίτες δίχως την ικανότητα της κρίσης, πολίτες που αφήνονται έρμαια στα χέρια του κάθε πολιτικού, του κάθε λαοπλάνου.

Όλο αυτό το βάρος το επωμίστηκαν στις πλάτες τους οι εκπαιδευτικοί. Μια συνολική ευθύνη υποχρεώθηκαν να την διαχειριστούν μόνοι τους, δίχως τη βοήθεια της πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Με τι ψυχή και με ποια διάθεση να κάνει μάθημα ένας εκπαιδευτικός, σε μια αίθουσα γεμάτη από παιδιά που είναι σε απόγνωση, που προέρχονται από οικογένειες ανέργων, απολυμένων, ή και άστεγων ακόμα.

Είναι δίπλα μας αυτά τα παιδιά, είναι παντού αλλά όταν πρωτακούσαμε πως λιποθυμούσαν από την πείνα δεν δώσαμε μεγάλη σημασία.

Σκεφτείτε το λίγο πόσο φρικτό είναι: παιδιά που λιποθυμούσαν από πείνα. Ούτε τότε πήγαμε σε κάποιο σχολείο να δώσουμε ένα πιάτο φαΐ στα παιδιά αυτά, λες και δεν μας περίσσευε.

Δεν ήταν τα δικά μας και δε μας αφορούσε.

Ακόμα κι’ αυτό το αντιμετώπισαν μόνοι τους οι δάσκαλοι.

Έτρεξαν παντού, σαν να ήταν δικά τους παιδιά, να βρουν ρούχα και τρόφιμα, έβαλαν από τον κουτσουρεμένο τους μισθό ό,τι περίσσευε για να νοιώσουν ισότιμα όλοι οι μαθητές τους.

Στην υγεία δημιουργήθηκε ένα πανελλαδικό δίκτυο αλληλεγγύης με πρωτοβουλία των γιατρών, και βοήθησαν πολλούς ασθενείς.

Για την παιδεία και τους εκπαιδευτικούς οι προσπάθειες είναι ελάχιστες.

Πολύ φοβάμαι πως ο σημερινός θάνατος του παιδιού δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Θέλω να πιστεύω, αν και δεν είμαι σίγουρος με τέτοια κοινωνική απάθεια για αλληλεγγύη, πως θα σταματήσει η διαπόμπευση του τεράστιου έργου των εκπαιδευτικών.

Ίσως έχοντας όλους μας κοντά τους μπορέσουν να μιλήσουν και να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει στους χώρους διδασκαλίας.

Οι σκόρπιες ειδήσεις κατά καιρούς για τη βία να πάρoυν μορφή αποκάλυψης, για να σωθούν και άλλα παιδιά που ενδεχομένως κινδυνεύουν.

Δεν αντέχουν να το κάνουν μόνοι τους οι εκπαιδευτικοί. Δε μπορούν και δεν πρέπει. Είναι κάτι που μας αφορά όλους.

Πίσω από κάθε προσωπική ευθύνη, που σίγουρα υπάρχει, βρίσκεται μια κοινωνική που την διαμορφώνει, την ανέχεται ή τη στηλιτεύει.

Σ' ένα κράτος δικαίου οι προσωπικές ευθύνες κρίνονται από τη δικαιοσύνη και οι κοινωνικές από τους πολίτες.

Δε γνωρίζω και δε μου πέφτει λόγος να κρίνω τις ευθύνες, αν υπάρχουν στους εκπαιδευτές του παιδιού που έφυγε, αλλά εγώ πάντα θα νοιώθω σεβασμό σε κάθε δάσκαλο.

Δεν ξέρω πόσοι από εμάς είμαστε δίπλα τους, όχι όταν συμβεί η τραγωδία, αλλά πριν, όταν στις καθημερινές μικρές τραγωδίες δεν έχουν κανέναν να τους στηρίξει.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.