Από την ώρα που έρχεται στη ζωή ο άνθρωπος, αναπτύσσει κάποιου είδους σχέση με τους υπόλοιπους.

Η πρωταρχική και ίσως η πιο σημαντική είναι αυτή με τους γονείς. Βαθιά και καθοριστική για το μέλλον του, αλλά και τη συμπεριφορά του σε όλα τα επίπεδα. Μια σχέση που δεν επιλέγουμε αλλά είναι θεμελιώδης.

Τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, οι γονείς είναι τρομοκρατημένοι μήπως κάτι δεν κάνουν καλά, μήπως δεν πρέπει να κάνουν κάτι και ίσως βλάψουν το παιδί με οποιονδήποτε από αυτούς τους τρόπους. Συγκρούεται η επιθυμία με τις ανάγκες και τα όρια.

Το μόνο που έχουν για να στηριχτούν είναι οι γνώσεις των παλιότερων γονέων, των φίλων ή όποιου τέλος πάντων θα μπορούσε να βοηθήσει.

Σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο όταν έρθει η ώρα για ζευγάρωμα γνωρίζουν ακριβώς τι θα πρέπει να κάνουν οι γονείς, πως ν’ αναθρέψουν και πώς να διδάξουν τα μικρά τους, πώς να μάθουν να βρίσκουν την τροφή τους, πώς να προστατευτούν από ενδεχόμενους κινδύνους και πώς τελικά θ’ αναπαραχθούν κι εκείνα.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο όν που διδάσκεται σχεδόν το αντίθετο: πώς δε θα ζήσει μακριά από τους γονείς.

Σκεφτείτε λοιπόν την περίπτωση όπου εκτός από την φροντίδα που παρέχουν οι γονείς τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού, να υπήρχε σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το πανεπιστήμιο, ειδικό μάθημα για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Στην αρχή να διδάσκονται πώς θα παίζουν με τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου, ποιοι κανόνες ισχύουν σε κάθε παιχνίδι αλλά αυτό να το μάθουν από τον δάσκαλο, όχι από την εμπειρία των μεγαλύτερων ούτε ν’ αυτοσχεδιάζουν προσπαθώντας να μάθουν.

Πόσο πιο εύκολες θα ήταν οι σχέσεις τους, από πόσες δυσκολίες και προβλήματα θ’ απαλλάσσονταν. Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που είναι και η πιο καθοριστική, να διδάσκονταν τους κανόνες συμπεριφοράς, ομαδικής εργασίας, αλληλοβοήθειας και αλληλοϋποστήριξης.

Στη συνέχεια, και πλησιάζοντας την εφηβεία, πάλι μέσα στο πλαίσιο των υπόλοιπων μαθημάτων, να διδαχτούν τις προσωπικές και ερωτικές τους σχέσεις. Τους βασικούς κανόνες σεβασμού και αυτοσεβασμού. Είναι η ηλικία που στο παιδί αρχίζει ν’ αναπτύσσεται η ανάγκη για ανεξαρτησία, για να γνωρίσει τον εαυτό του καλύτερα μέσα από τις σεξουαλικές του ορμές. Είναι η ηλικία που ντρέπεται να ρωτήσει, που διστάζει να αποκαλύψει και στους φίλους του ακόμα για τις πιο βαθιές του σκέψεις.

Είναι η ηλικία που μια σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα ήταν λυτρωτική, θα έδιωχνε κάθε αμφιβολία, κάθε σκοταδιστική αντίληψη ή κάθε στρεβλή γνώση.

Θα έπρεπε να ήταν υποχρεωτικό μάθημα και αυτό σε όλα τα παιδιά γιατί μια λάθος εφηβική πληροφόρηση μπορεί να την φέρει και να του δημιουργεί τρόμο σε όλη τους τη ζωή.

Σκεφτείτε πως η πρώτη φορά που θα μάθει πώς να επιβιώσει μόνο του το παιδί και μακριά από τους γονείς είναι η περίοδος του στρατού για τα αγόρια. Για τα κορίτσια δεν υπάρχει καμιά τέτοια περίοδος, ποτέ δε θα μάθουν από υπεύθυνα και επιστημονικά χείλη τι θα κάνουν όταν βρεθούν μόνες τους σε κάποια περίοδο της ζωής τους.

Εκεί, στην αρχή της ενηλικίωσης να διδαχτούν τον έρωτα, την ένωση, τη διαφορετικότητα αλλά και τη μοναδικότητα του καθένα.

Να μάθουν τι σημαίνει ερωτεύομαι, αγαπώ, υπερασπίζομαι τον άνθρωπό μου, μοιράζομαι, συμπονώ, κατανοώ, υπομένω και όσα άλλα χρειάζεται να υπάρχουν μέσα σε μια σχέση.

Να τα διδαχτούν σαν υποχρεωτικό μάθημα σε όλες τις πανεπιστημιακές σχολές.

Είναι η επιστήμη των επιστημών η γνώση των ανθρώπινων σχέσεων και είναι άδικο να βρίσκεται στα χέρια μόνο ειδικών επιστημών, όπως της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας ή της ανθρωπολογίας.

Δεν είναι ειδική γνώση, πρέπει να είναι γενική γνώση για όλους.

Είναι γνώσεις που χρειάζονται, για να μην πω είναι απαραίτητες σε κάθε είδους συναναστροφή σε οποιαδήποτε συνθήκη ζωής.

Πανεπιστημιακού επιπέδου θα πρέπει να είναι η διδαχή της σχέσης όταν πρόκειται να γίνουν γονείς. Δεν είναι δυνατόν να προσπαθεί μα μητέρα ή ένας πατέρας να βρει απαντήσεις και λύσεις για το μεγάλωμα των παιδιών τους.

Δεν είναι δυνατόν ο κάθε ανίδεος φίλος ή γνωστός να θεωρείται ο δάσκαλος που θα μεταδώσει την εμπειρία του σ’ ένα ζευγάρι με μικρό παιδί.

Δεν μπορούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες να υποχρεώνουν ένα νέο ζευγάρι με παιδί να εφαρμόσει τις μεθόδους διαπαιδαγώγησης που ίσχυαν όταν εκείνοι ήταν νέοι.

Όταν το ζευγάρι αποφασίσει να κάνει ένα παιδί, ή και να υιοθετήσει ακόμα θα πρέπει να γνωρίζει τι σημαίνει η έννοια γονιός. Να έχει τις ικανότητες αλλά και τη δύναμη και την ωριμότητα να το κάνει.

Αν όλα αυτά δεν ισχύσουν σαν υποχρεωτικά μαθήματα σε όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης, τότε η κοινωνία δεν μπορεί να έχει μια συνοχή, μια συνέχεια. Ο κάθε γονιός θα πιστεύει πως κάνει το καλύτερο για το παιδί του, έστω και αν ο τρόπος που το μεγαλώνει θα είναι τραυματικός για την υπόλοιπη ζωή του.

Όση καλή πρόθεση και να έχει ένας γονιός, όση υπεράνθρωπη προσπάθεια και να καταβάλλει, δε γνωρίζει γιατί δεν έμαθε ποια είναι η καλύτερη μέθοδος για να διδάξει το παιδί του.

Να του μάθει να στέκεται στα πόδια του και μεγαλώνοντας να μην τους χρειάζεται. Ν’ ανεξαρτητοποιηθεί και να φύγει να κάνει τη δική του οικογένεια.

Γονική αγάπη δε σημαίνει ισόβια εξάρτηση. Δε σημαίνει ανήμπορα και ανίκανα παιδιά να ζήσουν μόνα τους. Δε σημαίνει μοναξιά και απελπισία για τους γονείς η στιγμή που αυτά θα αποφασίσουν να φύγουν.

Γονική αγάπη σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: να καμαρώνεις που το παιδί σου τα καταφέρνει μόνο του. Που έφυγε από κοντά σου.

Όπως ακριβώς γίνεται στη φύση. Όλα τα υπόλοιπα είναι μη ισορροπημένα.
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.