Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο η κοινωνία άρχισε να μπαίνει σε μια κανονική λειτουργία.

Αμέτρητα τα γκρεμισμένα από τους βομβαρδισμούς σπίτια και ο κόσμος ανασκουμπώθηκε και εκτός από την εργασία που αναζητούσε όπου μπορούσε, πρώτη του προτεραιότητα ήταν η απόκτηση μιας στέγης.

Έγινε όνειρο ζωής και επειδή στοίχιζε πολύ δεν μπορούσαν όλοι να το πραγματοποιήσουν.

Στη δεκαετία του ’60, με την μεγάλη και άναρχη ανοικοδόμηση, μπόρεσε ο περισσότερο κόσμος ν’ αποκτήσει τη δική του στέγη.

Με τεράστιους κόπους, με θυσίες και με στερήσεις έβαλαν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, ένα «κεραμίδι στο κεφάλι τους». Σημαντικές στιγμές για την κάθε ελληνική οικογένεια. Ήταν ο μοναδικός τρόπος να νιώσουν ασφαλείς.

Η κατοικία έγινε σύμβολο αξιοπρέπειας, νοικοκυροσύνης και κοινωνικής καταξίωσης.

Ήταν μια απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης, θα μπορούσε να πει κανείς, μετά από τόσες καταστροφές που είχε υποστεί η χώρα.

Δυνατότητα δανεισμού δεν υπήρχε, τα επιτόκια ήταν εντελώς απαγορευτικά  και τα σπίτια αυτά χτίστηκαν με την ταυτόχρονη εργασία του ζευγαριού σε μια και δυο δουλειές. Καλοί γονείς θεωρούνταν εκείνοι που είχαν να προικίσουν το παιδί τους μ’ ένα σπίτι ή να του το αφήσουν κληρονομιά όταν πεθάνουν.

Η ιδιοκτησία ενός σπιτιού πήρε στην ψυχή του καθένα τη μορφή υπαρξιακής καταξίωσης, αλλά και μιας ανθρώπινης και αξιοπρεπούς ζωής.

Δεν έκαναν ταξίδια, δε σπαταλούσαν τίποτε εκτός από τα απολύτως απαραίτητα για χρόνια ολόκληρα, προκειμένου να πραγματοποιήσουν τ’ όνειρό τους. Και το κατάφεραν με εντιμότητα, με μόχθο και με απίστευτες στερήσεις.

Το σημαντικότερο, όμως, που παρείχε η απόκτηση μιας κατοικίας, όπως προανέφερα ήταν η ασφάλεια. Έστω κι αν πεινάσουμε, τουλάχιστον δεν θα είμαστε στο δρόμο, σκέφτονταν όλοι.

Σε μια δύσκολη στιγμή, μια σοβαρή αρρώστια για παράδειγμα, μπορούσαν να το πουλήσουν για μπορέσουν ν’ αντιμετωπίσουν τα έξοδα. Αλλά και να γεράσουν μ’ αξιοπρέπεια στο δικό τους σπίτι.

Αν κατάφερναν δε ν’ αποκτήσουν δεύτερο, το ενοίκιό του αποτελούσε ένα σημαντικό έσοδο για την οικογένεια. Ένα έσοδο που βοήθησε σημαντικά στο να μπορέσουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους.

Τη δεκαετία του ’80 ήρθαν τα δάνεια. Έπεσαν πολύ τα επιτόκια δανεισμού και όλοι σχεδόν μπόρεσαν να αποκτήσουν την πολυπόθητη κατοικία.

Υπέγραψαν συμβόλαια για είκοσι έως και τριάντα χρόνια αλλά δεν τους ένοιαζε. Στην ουσία σαν νοικιασμένο ήταν αλλά η αίσθηση της ιδιοκτησίας παραμέριζε αυτήν τη σκέψη.

Και ήρθε η κρίση. Άνεργοι ο μισός σχεδόν παραγωγικός πληθυσμός της χώρας. Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων έφεραν την κοινωνία σε κατάσταση απόγνωσης. Τα παιδιά που έφυγαν από το σπίτι τους να ζήσουν μόνα του, επέστρεψαν γιατί ήταν τα περισσότερα άνεργα. Χιλιάδες οικογένειες συντηρούνται πλέον από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Ηλικιωμένοι που κάποια από τα παιδιά επειδή δεν τους μπορούσαν τους είχαν στείλει σε γηροκομεία, επέστρεψαν γιατί ήταν το μόνο εισόδημα που είχε η οικογένεια για να επιβιώσει. Οι τιμές των ακινήτων κατέρρευσαν μέσα σε μια πενταετία. Τα δάνεια σταμάτησαν να εξυπηρετούνται. Τα ποσά που χρωστούσαν σε τράπεζες όχι μόνο δεν αντιστοιχούσαν στην αξία που αγοράστηκαν αλλά δεν υπήρχε καν η περίπτωση να πωληθούν.

Εκατοντάδες χιλιάδες τα ξενοίκιαστα σπίτια εγκαταλελειμμένα από την αδυναμία πληρωμής των φόρων που τους επιβλήθηκε. Μια ανείπωτη επίθεση στην ιδιοκτησία, μια ανάλγητη επίθεση στο σύμβολο ασφάλειας του κάθε πολίτη.

Τις ώρες αυτές που γράφονταν αυτές οι λέξεις το έγκλημα ολοκληρωνόταν.

Στη Βουλή νομοθετήθηκε, έστω κι αν οι κυβερνητικές διαρροές διαβεβαιώνουν (!) το αντίθετο, η άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας και σύντομα θα ξεκινήσουν οι πλειστηριασμοί. Όπως ακριβώς έγινε στην Ισπανία και μέχρι τώρα έχουν κατασχεθεί πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες σπίτια, με την αστυνομία να εκδιώκει με βία τους κατοίκους πετώντας τους στο δρόμο με τα παιδιά τους και μερικά βασικά που θα μπορούσαν να πάρουν μαζί τους.

Λίγες εταιρείες αγοράζουν τα σπίτια από τους πλειστηριασμούς σε εξευτελιστικές τιμές. Το μακελειό, όμως, δεν σταματά εδώ. Θα συνεχίσουν οι ιδιοκτήτες να οφείλουν το υπόλοιπο ποσό στην τράπεζα.

Το ίδιο ακριβώς ψήφισε η Βουλή. Την ίδια ακριβώς φρίκη θα περάσει και η ελληνική κοινωνία. Για οποιοδήποτε δάνειο, έστω και αν αυτό ήταν για να χρησιμοποιηθεί για κάποια θεραπεία, θα χάσουν τα σπίτια τους.

Το τεράστιο σύμβολο της ιδιόκτητης κατοικίας δέχτηκε ένα τρομερό πλήγμα. Η ασφάλεια που παρείχε το κάθε σπίτι, δεν υπάρχει πια.

Αν αυτό δεν είναι συμπεριφορά αποικιοκρατών προς αποικία τότε τι είναι;

Ο κοινωνικός φόβος και η ανασφάλεια έχει κατακόρυφα αυξηθεί πάλι, όπως γίνεται τα τελευταία πέντε χρόνια. Φαίνεται πως δεν πήραν το μάθημα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις: όποιος πειράζει αυτό που είναι η ύστατη και βαθιά ριζωμένη ασφάλεια για τον κάθε πολίτη, η κατοικία δηλαδή, καταρρέει πριν καν το αντιληφθεί. Το μεγαλύτερο και αξεπέραστο πρόβλημα που τους αφαίρεσε την διακυβέρνηση ήταν όταν δημιούργησαν τον ΕΝΦΙΑ. Μέσα σε λίγους μήνες ήταν τόση η κατακραυγή που έγιναν πρόωρες εκλογές.

Υπάρχει μια παγωμάρα στον πολύ κόσμο, επειδή δεν μπορεί να πιστέψει πως για μια ακόμα φορά εξαπατήθηκε.

Όταν καταλαγιάσει η πρώτη έκπληξη, η παγωμάρα αυτή θα γίνει θυμός. Θυμός με ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Δε μπορείς να πειράζεις τα ιερά και τα όσια μια κοινωνίας και να πιστεύεις πως δεν θα γίνει τίποτα.

Είναι θέμα χρόνου.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.