Το Σύνταγμα της χώρας, μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σαν τη δική μας, προβλέπει την ύπαρξη και λειτουργία των κομμάτων.

Το κάθε κόμμα υποχρεούται να έχει καταστατικό λειτουργίας στο οποίο αναγράφονται ο τρόπος λειτουργίας του, οι μέθοδοι, ο σκοπός και ο τρόπος με τον οποίο σκοπεύουν να διεκδικήσουν τη διακυβέρνηση της χώρας, αν ποτέ κερδίσουν την ψήφο των πολιτών στις εκλογές.

Η λειτουργία των κομμάτων ελέγχεται για τη νομιμότητά της από την τρίτη εξουσία της δημοκρατίας, τη δικαιοσύνη.

Ένα κόμμα δηλαδή δεν επιτρέπεται να λειτουργεί με παράνομες μεθόδους διεκδικώντας την εξουσία.

Με βάση τα παραπάνω δημιουργούνται οι κομματικές οργανώσεις στις οποίες συμμετέχουν εθελοντικά τα μέλη και συναποφασίζουν για την εκάστοτε πολιτική που θ’ ακολουθήσουν.

Κάθε κόμμα μπορεί να έχει το δικό του τρόπο λειτουργίας, άλλο είναι αρχηγικό, άλλο παίρνει πυραμιδικές αποφάσεις, άλλο με πλειοψηφίες.

Ο πρόεδρος του κάθε κόμματος εκλέγεται επίσης από τα μέλη με τους τρόπους που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Αυτά όσον αφορά τις βασικές λειτουργίες των κομμάτων. Λειτουργίες που είναι υποχρεωμένα όλα τα μέλη να εφαρμόζουν και να τηρούν εφ’ όσον επέλεξαν να συμμετάσχουν ενεργά.

Το κάθε κόμμα επίσης συμμετέχει στις εκλογές προτείνοντας στους ψηφοφόρους ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Το πρόγραμμα αυτό αφορά όλες τις δημόσιες ή κρατικές λειτουργίες μιας δημοκρατίας, με λεπτομέρειες και εξειδικεύσεις ανά τομέα.

Το κάθε κυβερνητικό πρόγραμμα είναι «δεσμευτικό» να το εφαρμόσει αν κερδίσει τελικά την εμπιστοσύνη των πολιτών στις εκλογές και το ανακοινώνει ο Πρωθυπουργός στις προγραμματικές του δηλώσεις στη Βουλή, ζητώντας πλέον την έγκριση των εκλεγμένων βουλευτών.

Θα παρατηρήσατε πως χρησιμοποίησα εισαγωγικά στη λέξη δεσμευτικό γιατί από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Από το 2009 ο Γ. Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές εξαπατώντας εκείνους που τον ψήφισαν. Με το κεντρικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» υφάρπαξε την ψήφο των πολιτών και επέβαλε σαν κυβέρνηση το πρώτο μνημόνιο και την είσοδο για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η προεκλογική του δέσμευση λοιπόν ήταν μια πολιτική απάτη.

Την ίδια τακτική ακολούθησαν και οι μετέπειτα κυβερνήσεις του Α. Σαμαρά, οποίος ενώ πριν με δυο κυβερνητικά προγράμματα που πρότεινε στον ελληνικό λαό υποσχόταν την κατάργηση των μνημονίων, τα περίφημα Ζάππειο Ι και Ζάππειο ΙΙ, την τρίτη φορά χρησιμοποιώντας το δόγμα ΤΙΝΑ, έκανε στροφή 180 μοιρών και επέβαλλε το δεύτερο μνημόνιο.

Στην προσπάθειά του αυτή τον στήριξαν ό,τι είχε απομείνει από το ΠΑΣΟΚ αλλά και η σημαντική «αριστερή» οπτική της τραγωδίας των μνημονίων από τη λεγόμενη «κυβερνώσα αριστερά» το κόμμα της ΔΗΜΑΡ που συμμετείχε στην κυβέρνηση.

Πέρασαν δυο χρόνια και τα σκληρά μέτρα αλλά και η επιβολή των τοκογλύφων – δανειστών ενός καθεστώτος αποικιακού, μιας συγκυβέρνησης δηλαδή έξω από κάθε συνταγματική και νομική υπόσταση, δεν γίνονταν αποδεκτά από το λαό. Πολλές και έντονες αντιδράσεις έφεραν την αριστερά, το ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, στην κυβέρνηση με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου.

Το κεντρικό πολιτικό σύνθημα, με το οποίο κέρδισε και τις εκλογές, ήταν «θα σκίσουμε τα μνημόνια». Οι ψηφοφόροι το πίστεψαν για μια ακόμα φορά για έναν επί πλέον λόγο: δεν είχε κυβερνήσει ποτέ η αριστερά άρα δεν ήταν αναξιόπιστη και φθαρμένη όπως το παλιό πολιτικό σύστημα.

Χρειάστηκαν πέντε μήνες διαπραγματεύσεων πίσω από κλειστές πόρτες, για να δούμε πάλι μια ακόμα πολιτική εξαπάτηση.

Ο Πρωθυπουργός υπέγραψε μια κατάπτυστη πολιτικά συμφωνία στις 13 Ιουλίου και έφερε στη Βουλή για ψήφιση το τρίτο μνημόνιο.

Χωρίς να έχει έγκριση από κανέναν από το κόμμα του, χωρίς να ενημερώσει τα εκλεγμένα όργανα, ούτε την κοινοβουλευτική ομάδα, το αποφάσισε ως μονάρχης.

Αφού ψηφίστηκε και από τους πολιτικούς του αντιπάλους το μνημόνιο προκήρυξε εκλογές.

Καταλαβαίνετε στα μέλη των οργανώσεων, αλλά και στους ψηφοφόρους πόσο αδιανόητο ήταν όλο αυτό.

Να είσαι μέλος ή βουλευτής ενός κόμματος, να πασχίζεις για χρόνια να πάρεις την εξουσία και όταν τελικά το καταφέρεις να κάνεις σαν κυβέρνηση το αντίθετο από αυτό για το οποίο εκλέχτηκες.

Το αντίθετο από αυτό που ανακοίνωσες σαν προγραμματικές δηλώσεις διακυβέρνησης, το αντίθετο από αυτό που είχες δέσμευση και υποχρέωση να κάνεις εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του συνεδρίου του κόμματός σου αλλά και καταπατώντας τις καταστατικές σου δεσμεύσεις.

Αποτέλεσμα ήταν η και μέχρι σήμερα συνεχιζόμενη διάλυση του κόμματος.

Η πίκρα και ο θυμός εκείνων που σε στήριξαν και σε έκαναν κυβέρνηση είχε σαν αποτέλεσμα να εκφραστεί πολιτικά με τη δημιουργία ενός νέου φορέα με κορμό εκείνους που συνεχίζουν να θέλουν να εφαρμοστεί το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκαν.

Ίσως σας ακούγεται γραφικό το «πρώτη φορά αριστερά» γιατί έγινε μεγάλη προσπάθεια να εκφυλιστεί η φράση από τα ΜΜΕ, αλλά φανταστείτε ανθρώπους που για δεκαετίες πίστευαν στις αξίες και στη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, που πολλοί από αυτούς βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν, να καλούνται τώρα να εφαρμόσουν την πιο σκληρή ναι νεοφιλελεύθερη πολιτική, να μην μπορούν να βγουν από το σπίτι τους και ν’ αντικρύσουν όλους εκείνους που τους αντιμάχοναν για δεκαετίες.

Σε όλους εκείνους που τους θεωρούσαν πολιτικά αντίπαλους, να πρέπει ν’ απολογηθούν και να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα.

Το πιο δύσκολο ακόμα είναι πως με τους ανθρώπους που εργάστηκαν κομματικά μαζί σαν σύντροφοι, έτρεξαν, πόνεσαν, πάλεψαν, είχαν γίνει πια μια οικογένεια, να πρέπει να χωρίσουν. Να είναι ξαφνικά αντίπαλοι με εκείνους που λίγους μήνες πριν ήταν σαν αδέλφια. Μια σκληρή πραγματικότητα που έχει μετατραπεί σε κομματικό εμφύλιο, με όλα τα στοιχεία ενός πολέμου.

Ποτέ δεν προσπαθώ να προσεγγίσω συναισθηματικά ένα πολιτικό γεγονός, πάντα μ’ ενδιέφερε η πράξη εκείνου που πολιτεύεται, διαφορετικά ψυχιατρικοποιείται η πολιτική και παίρνει επικίνδυνα μονοπάτια για τη δημοκρατία.

Προσπάθησα να καταγράψω, όσο μπόρεσα, την αίσθηση της προδοσίας και την τεράστια απογοήτευση των μελών ενός αριστερού κόμματος που πήρε την εξουσία.

Ποτέ όμως δεν υπάρχει μόνο το κακό. Συνυπάρχει πάντα με το καλό.

Αυτή η πίκρα αρχίζει σιγά-σιγά να παίρνει πολιτική μορφή και συσπείρωση.

Ο περισσότερος κόσμος όμως ακόμα είναι σαστισμένος και καχύποπτος.

Δυστυχώς χρειάζεται χρόνος για τόσο σημαντικές κοινωνικές αλλαγές.

Και στις εκλογές που έχουμε μπροστά μας σε λίγες μέρες δεν υπάρχει χρόνος δυστυχώς.

Ίσως και να μην είναι τυχαίο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.