Μέσα σ’ όλη αυτήν την ένταση και την αγωνία που μας αναγκάζει η καθημερινή επιβίωση, έχει παραμεριστεί η έννοια του τεχνίτη.

Του ανθρώπου εκείνου δηλαδή που ασχολείται αποκλειστικά στη ζωή του με μια τέχνη. Παλιότερα υπήρχαν εξειδικευμένοι τεχνίτες για το κάθε τι. Άλλος για τα ρούχα, άλλος για τα παπούτσια, άλλος μάγειρας κλπ.

Η βιομηχανοποίηση κατήργησε πολλά -αν όχι όλα αυτά τα επαγγέλματα-, στην προσπάθεια που έγινε να μειωθεί το κόστος και ν’ αυξηθεί η παραγωγή.

Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή.

Η λέξη «τεχνίτης» περιέχει τη λέξη τέχνη.

Οι τεχνίτες λοιπόν με την ενασχόλησή τους επαγγελματικά, δημιουργούσαν αντικείμενα με σημαντική αισθητική αρτιότητα.

Αυτό απαιτούσε ιδιαίτερες δεξιότητες, γνώσεις αλλά και αυξημένο ενδιαφέρον γι’ αυτό με το οποίο καταπιάνονταν.

Δεν ήταν ποτέ κανένα δημιούργημά τους ίδιο με κάποιο άλλο, όπως όλα τα έργα τέχνης, καθώς θα έπρεπε να ταιριάζει με την ιδιαιτερότητα του καθένα για τον οποίο κατασκευαζόταν.

Οι επαγγελματίες τεχνίτες απεχθάνονταν την ομαδοποίηση και προσπαθούσαν κάθε τι με το οποίο καταπιάνονταν να ταιριάζει όσο το δυνατόν με την μοναδικότητα αλλά και τις ανάγκες εκείνου που τους το παρήγγειλε. Κάθε παραγγελία είχε το τελετουργικό της. Θα έπρεπε να εξηγήσει ο πελάτης τι ακριβώς ήθελε όσο μπορούσε και ο τεχνίτης να προσπαθήσει να διερευνήσει τι άλλο ακόμα θα του ταίριαζε.

Πολλές φορές αυτοσχεδίαζε με βάση τις γνώσεις του και τη φαντασία του για να φέρει το δημιούργημά του πιο κοντά στην ψυχή και στο «είναι» του πελάτη του.

Ένας τεχνίτης δηλαδή, πάντα δημιουργούσε, κατέθετε ψυχή και σώμα σε αυτό που έκανε. Ίσως πιστεύετε πως μιλάω μόνο για παραγγελίες που θα απαιτούσαν μεγάλο κόστος. Λάθος. Σκεφτείτε τη ράφτρα των κουρτινών που ήθελε να δει πρώτα το χώρο για να ταιριάξει το είδος του ραψίματος, τον παλιό τσαγκάρη που προσπαθούσε να ταιριάξει το ύφος των παπουτσιών με την προσωπικότητα εκείνου που τα ήθελε, την μοδίστρα που θα έπρεπε να ράψει ένα φόρεμα ανάλογα με το σωματότυπο, την ηλικία αλλά και το λόγο που το παρήγγειλε μια γυναίκα, τον μαραγκό που κατασκεύαζε τα έπιπλα του σπιτιού ανάλογα με το χώρο και τις ανάγκες ή τον υδραυλικό που έπρεπε να σχεδιάσει τις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε σπιτιού στη χρήση του νερού.

Προσπαθούσε δηλαδή πάντα ο τεχνίτης να «επικοινωνήσει» μέσα από τις δεξιότητές του με τον πελάτη του, να σκεφτεί μόνος του πώς θα «δέσουν» τα δημιουργήματά του με τις ζωές των ανθρώπων, πώς δεν θα είναι κάτι αταίριαστο, κάτι παράταιρο με το χώρο και το περιβάλλον γιατί τις περισσότερες φορές θα χρησιμοποιούνταν για πολλά χρόνια, ίσως και για μια ολόκληρη ζωή.

Σαν τεχνίτης θα έπρεπε να σκεφτεί πολύ καλά αυτά τ’ αντικείμενα που θα συνόδευαν αρμονικά τις ζωές των ανθρώπων.

Οι πολύ καλοί τεχνίτες, εκείνων που τα δημιουργήματά τους πάντα εντυπωσίαζαν, έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στα υλικά που θα χρησιμοποιούσαν. Ένας επιπλοποιός για παράδειγμα έψαχνε πολύ το είδος του ξύλου που θα χρησιμοποιούσε για τον πελάτη του, θα προσπαθούσε το χρώμα που θα το έβαφε να μπορεί να εναρμονιστεί με την προσωπικότητα, το επάγγελμα αλλά και την ενδεχόμενη ιδιαιτερότητα του χώρου και του ανθρώπου που θα κατοικούσε εκεί. Όταν το έβρισκε ήταν ευτυχισμένος, δεν τον ένοιαζε η κούραση, όπως κάθε καλλιτέχνη, μέχρι να το ολοκληρώσει περιμένοντας με αγωνία την επιβράβευση.

Αυτή η ανάγκη για δημιουργία υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και εκδηλώνεται συνήθως κατά την παιδική ηλικία.

Σήμερα έχουμε γεμίσει από παντογνώστες, από ανθρώπους που πιστεύουν πως μπορούν να τα κάνουν όλα. Πόσο μεγάλο λάθος. Ο καθένας έχει μια ιδιαίτερη έφεση που όποτε της αφιερώνεται γεμίζει η ψυχή του, τον κάνει να νιώθει ολοκληρωμένος.

Παρατηρήστε γύρω σας εκείνους που έχουν κάποιο χόμπι. Δείτε τους με πόσο αφοσίωση ασχολούνται, με πόση αγάπη, με πόση μοναχικότητα και δύναμη ψυχής και σώματος περνούν ώρες ατέλειωτες κάνοντας αυτό για το οποίο έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα.

Απ’ αυτήν την ικανότητα μπορούσε παλιότερα και να επιβιώσει κάποιος κάνοντάς την επάγγελμα, κάτι που θα του απέφερε τα προς το ζην.

Σκεφτείτε τώρα μια ιδανική κοινωνία όπου από πολύ νωρίς θα μπορούσε να ενισχύσει, να εκπαιδεύσει και να στηρίξει αυτές τις ιδιαίτερες ικανότητες στους πολίτες της.

Σας ακούγονται ίσως ρομαντικά αλλά είναι πολλοί γύρω μας που το κάνουν. Είναι πολλοί που μετά από πολλά χρόνια ανακάλυψαν πως δεν θέλουν να ζουν μόνο για την ανάγκη αλλά και γι’ αυτό που θέλουν.

Είναι πολλοί τέλος που μετά από πολλά χρόνια αποδεσμεύτηκαν από αυτό που έπρεπε να κάνουν και ξεκίνησαν ένα παιδικό τους όνειρο να το κάνουν τρόπο ζωής και να επιβιώνουν από αυτό.

Δεν έχει σημασία τι ακριβώς θα είναι.

Ούτε πόσο χρόνο θα τους πάρει μέχρι να το πετύχουν.

Θέλησαν να καταθέσουν ψυχή σαν αποτύπωμα σε ότι κάνουν, να εκφραστούν και να μεταμορφώσουν τις σκέψεις τους στο δημιούργημα.

Δείτε πόσο ευτυχισμένοι, πόσο ισορροπημένοι είναι κατ’ αρχήν με τον εαυτό τους και κατά συνέπεια και με το περιβάλλον  τους και τους δικούς τους ανθρώπους.

Όποτε τους συναντήσετε προτρέψτε τους να το κάνουν, μην τους απογοητεύσετε. Δεν το αναφέρω διδακτικά, αλλά όλοι έχουμε βρεθεί σε μια τέτοια βαθιά ανάγκη. Οι τυχεροί μπόρεσαν και το πραγματοποίησαν.

Βαθύ μου πιστεύω άλλωστε είναι πως τελειώνει η ζωή κάποιου όταν σταματήσει να θέλει να μαθαίνει.

Μέχρι τότε μπορεί να ζει ευτυχισμένος μόνο και μόνο επειδή προσθέτει γνώσεις.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.