Πριν μερικές μέρες έγινε κάτι πολύ σοβαρό που δεν του δόθηκε η ανάλογη προβολή.

Ο διοικητής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας αρνήθηκε να παραδώσει απόρρητα σχέδια στους εκπροσώπους του ΤΑΙΠΕΔ για τα αεροδρόμια που πουλήθηκαν. Η ΥΠΑ εκτός από την ασφάλεια των πτήσεων όλων των αεροσκαφών που βρίσκονται στον εναέριο χώρο της ευθύνης της, έχει μεγάλης σημασίας συμμετοχή και σε θέματα ελέγχου πτήσεων που αφορούν την άμυνα της χώρας. Αυτά ζήτησε το ΤΑΙΠΕΔ και αρνήθηκε ο διοικητής.

Ζήτησε εισαγγελική εντολή για να το κάνει, ως όφειλε, και δεν αναγνώρισε καμιά θεσμική ιδιότητα στο εν λόγω όργανο, μην αναγνωρίζοντάς του καμιά δικαιοδοσία με την οποία θα μπορούσε να εμπλακεί σε θέματα άμυνας ή ασφάλειας πτήσεων.

Ανήκουν και τα δύο στη δικαιοδοσία του κράτους και είναι θέμα εθνικής κυριαρχίας.

Η είδηση έχει δυο σκέλη: το πρώτο είναι ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα που είναι χαρακτηρισμένα ως απόρρητα και το δεύτερο η συνταγματική υπευθυνότητα των δημοσίων λειτουργών.

Ας τα δούμε με τη σειρά.

Πρώτο σκέλος: πρόσβαση σε απόρρητα έγγραφα.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία υπάρχει ο Εθνικός Κανονισμός Ασφαλείας ο οποίος ορίζει ρητά τον τρόπο και τη διαδικασία με την οποία κάποιος δημόσιος λειτουργός ορίζεται ως χειριστής εγγράφων τα οποία έχουν τους εξής χαρακτηρισμούς: απλό – αδιαβάθμητο – εμπιστευτικό – απόρρητο – άκρως απόρρητο – και ΕΤΝΑ (για θέματα εθνικής ασφάλειας).

Για να οριστεί ένας λειτουργός ως τέτοιος χειριστής, ελέγχεται εξονυχιστικά από κάθε ελεγκτική αρχή (Υπουργείο Άμυνας, Ασφάλεια) και κατόπιν του δίνεται η εξουσιοδότηση. Αφού οριστεί, μπορεί να χειρίζεται, να διαβάζει ή να γράφει, κάθε τέτοιο έγγραφο σε όλο το δημόσιο τομέα. Όλα τα υπουργεία έχουν μη προσβάσιμες πληροφορίες για όλους. Το Υπουργείο Υγείας για θέματα υγείας, το Υπουργείο Οικονομικών για θέματα οικονομίας, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για θέματα άμυνας κλπ.

Την ίδια εξουσιοδότηση έχουν και οι Περιφέρειες της χώρας, οι οποίες καλούνται να εφαρμόσουν αυτές τις πληροφορίες, που μπορεί να είναι απόρρητα σχέδια για έκτακτες ανάγκες, για κάποιον σεισμό ή κάποια επιδημία. Στις αντίστοιχες Υπηρεσίες των Περιφερειών υπάρχουν εξουσιοδοτημένοι υπάλληλοι που θα χειριστούν τέτοια θέματα.

Σ’ αυτό λοιπόν αντιτάχθηκε ο Διοικητής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Μιας υπηρεσίας που είναι αρμόδια, εκτός της ασφάλειας των πτήσεων, να χειρίζεται και τον έλεγχο του FIR Αθηνών που τόσο μελάνι έχει χυθεί για να τεθεί σε καθεστώς αμφισβήτησης -όσον αφορά το μέχρι που εκτείνεται- από την Τουρκία.

Ο έλεγχος των παραβιάσεων του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά που αναχαιτίζονται, γίνεται κατά μεγάλο μέρος από την ΥΠΑ σε συνεργασία με το Υπουργείο Άμυνας.

Δεν μ' ενδιαφέρει τι πρεσβεύει πολιτικά ο διοικητής της ΥΠΑ. Αυτό που βλέπω είναι πως τήρησε τον όρκο του: να υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον και το Σύνταγμα. Συμπαραστάτες του ήταν όλοι οι εργαζόμενοι, προς τιμήν τους.

Δεύτερο σκέλος: η συνταγματική υπευθυνότητα και υποχρέωση των δημοσίων λειτουργών για την τήρηση των νόμων.

Οι μόνοι που διαχειρίζονται και γνωρίζουν πολύ καλά τη λειτουργία του κράτους είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι όλων των βαθμίδων. Είναι οι μόνοι που έχουν την υποχρέωση να προστατέψουν κάθε δημόσιο αγαθό, στο βαθμό που του αναλογεί του καθένα. Προφανώς δεν έχει την ίδια ευθύνη ένας απλός υπάλληλος με τον Γενικό Διευθυντή ενός Υπουργείου, αλλά είναι εκείνος που έχει εκπαιδευτεί να προτείνει τη διαδικασία νομοθέτησης και ρύθμισης.

Από πολύ χαμηλά ξεκινάει. Στην πρόταση που θα κάνει είναι υποχρεωμένος να ελέγξει τη νομιμότητα του εγγράφου που θα φτάσει ενδεχομένως μέχρι και στη Βουλή για ψήφιση. Αν κάτι δεν είναι σύννομο είναι υποχρεωμένος να καταγράψει τη διαφωνία του, διαφορετικά μπορεί να ελεγχθεί ακόμα και ποινικά. Κι αναφέρομαι σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας του δημόσιου τομέα.

Σκέφτεστε αν κάθε δημόσιος λειτουργός, σε κάθε υπουργείο, έκανε το ίδιο;

Ίσως να μην είχαμε και μνημόνια που ν' αναφέρουν πως παραδίδουμε την εθνική κυριαρχία.

«Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» έλεγαν προεκλογικά εκεί στην κυβέρνηση. Αν το πιστεύετε ακόμα, κύριοι, να βγείτε να στηρίξετε τον διοικητή.

Αν ο δημόσιος τομέας είχε έστω και λίγο τη στήριξη της ΑΔΕΔΥ, αν κάθε δημόσιος υπάλληλος κάθε βαθμίδας, που έχει στα χέρια του μέρος της λειτουργίας του κράτους, είχε συμπαραστάτη του το συνδικαλιστικό του όργανο, δεν θα τολμούσε κανένα εξωθεσμικό όργανο, όπως για παράδειγμα η τρόικα ή το σημερινό κουαρτέτο να λειτουργούν σαν ελεγκτές της δημόσιας διοίκησης.

Τρανταχτό παράδειγμα είναι το πρωτόκολλο που υπέγραψε η κυβέρνηση αναθέτοντας τον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης στη Γαλλία, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ολάντ.

Είναι ένα πρωτόκολλο έξω από κάθε συνταγματική επιταγή, αναιρείται και πάλι η εθνική κυριαρχία. Κάτι που θα μπορούσε πολύ εύκολα το όποιο δικαστήριο έχει στην ευθύνη του τον έλεγχο τήρησης του Συντάγματος, να το απορρίψει. Αυτεπάγγελτα, δίχως να χρειάζεται να προσφύγει κάποιος. Είναι πολύ σοβαρά αυτά τα θέματα.

Δυστυχώς η ΑΔΕΔΥ διάλεξε άλλο δρόμο.

Δυο-τρία ερωτήματα:

-Για ποιο λόγο ζήτησε το ΤΑΙΠΕΔ αυτά τα απόρρητα έγγραφα;

-Στην πώληση των αεροδρομίων, επειδή συμπτωματικά (;) επελέγησαν αυτά που βρίσκονται και στις τέσσερις άκρες της χώρας, δεν ξεκαθαρίστηκαν τα θέματα ασφάλεια και άμυνας;

-Ποιος έδωσε εντολή, προφορική προφανώς, να δοθούν αυτά τα έγγραφα στο ΤΑΙΠΕΔ;

-Συνέβη κάτι ανάλογο και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, παραδόθηκαν δηλαδή σε εξωθεσμικά όργανα απόρρητες πληροφορίες χωρίς εισαγγελική εντολή;

Ίσως φαίνονται ρητορικά τα ερωτήματα, αλλά είμαι βέβαιος πως κάποια στιγμή θα ελεγχθεί η νομιμότητα όλων αυτών των πράξεων. Και να σταματήσει αυτή η αποικιακού τύπου παρέμβαση οργανισμών και προσώπων σ’ ένα κράτος που πιστεύουν πως το ελέγχουν.

Ο δημόσιος τομέας έχει μια τεράστια δυναμική, τέτοια που ούτε που μπορεί να το φανταστεί η κοινωνία. Όσο απαξιώνεται, τόσο χάνει την ισχύ μιας αντίστασης.

Τα τελευταία έξι χρόνια έχει μείνει στο μυαλό όλων από τα ΜΜΕ το πόσο άχρηστο είναι το δημόσιο. Σε κάθε ευνομούμενο κράτος, αυτό είναι τουλάχιστον επικίνδυνο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.