Σε κάποιες παλαιότερες εποχές, η αναρχία είχε ένα βαθύτερο νόημα. Κάποτε, η αναρχία αποτελούσε μια ιδεολογία «αντιστάθμισμα» στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Οι μεγαλύτεροι θεωρητικοί και καλλιτέχνες ήταν παιδιά του αναρχισμού. Νταλί, Φρόιντ, Ιπποκράτης, Σωκράτης και πάει λέγοντας. Ωστόσο, η σύμπραξη χάους και βίας μέσα σε μια ιδεολογία απελευθεροποίησης του ανθρώπου αποτελεί σχήμα οξύμωρο, και ευτυχώς είναι αρκετοί πια οι εκ των «πατέρων» του αναρχισμού και θεωρητικοί της αναρχίας που θεωρούν τη βία και το χάος ως λανθασμένες τακτικές και ακατάλληλα μέσα δράσης και επιβολής.

Ένας, γενικός, ορισμός για την (ιστορική) αναρχία είναι ο εξής: Η αναρχία, όπως τη χρησιμοποιούν οι περισσότεροι αναρχικοί, δηλώνει μια αρμονική αντιεξουσιαστική αταξική κοινωνία, που στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή. Στη θέση των εξουσιαστικών πολιτικών δομών και των οικονομικών θεσμών οι αναρχικοί προτείνουν κοινωνικές σχέσεις θεμελιωμένες στην «εκούσια» ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, την αμοιβαία βοήθεια και την αυτοδιάθεση (indymedia.org).

Με την πιο πάνω αναρχία, διαφωνώ. Αλλά τη σέβομαι! Αυτήν που απεχθάνομαι είναι την ψευτοαναρχία των σημερινών ψευτοεπαναστατων (όχι όλοι, προφανώς), και των δήθεν (νέο)αναρχικών, που συν τοις άλλοις, είναι και οργανωμένη (τι σκατά, αναρχία με.. τάξη και οργάνωση!). Οι ούτω καλούμενοι αντιεξουσιαστές, που το χόμπι τους είναι το «σπαστά απόψε όλα, κάφ’ τα και μη ρωτάς». Αλήθεια, πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι, αν πιστεύεις ότι καίγοντας, καταστρέφοντας και ρημάζοντας τις περιουσίες πολιτών ή τη δημόσια περιουσία ή την περιουσία της… φύσης, κάνεις επανάσταση; Πόσο βλάκας!

Επανάσταση λοιπόν με μολότωφ. Από «επαναστάτες» οι οποίοι χειραγωγούν παιδιά εκμεταλλευόμενοι το θυμό και την αγανάκτησή τους για πολλά και διάφορα, όπως ακριβώς κάνει η Χρυσή Αυγή. Και τους μεταδίδουν μια νοοτροπία του τύπου: εγώ είμαι ο αναρχικός, ο  «καλός» που τα βάζει με το κακό κράτος, εσύ (όποιος «άλλος» και αν είσαι), burn motherfucker, burn! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι μισοί από τους συλληφθέντες για επεισόδια στα Εξάρχεια φέτος, είναι ανήλικοι. Παιδομάζωμα κανονικό! Από τύπους οι οποίοι, φυσικά, τις καθημερινές ζουν κανονικά στο κράτος και απολαμβάνουν ό,τι έχει να προσφέρει (λίγα μεν, αλλά κάτι είναι και αυτό). Υπακούοντας παράλληλα τους νόμους. Δεν περνάνε όλη μέρα, κάθε μέρα με… κόκκινο οι αναρχικοί! Ειρωνικό δεν είναι;

Ο τελευταίος (μέχρι τον επόμενο) δήθεν αναρχικός, ο Νίκος Ρωμανός, είχε απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη και πέρυσι την ίδια περίοδο (δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου), όταν έκανε απεργία πείνας μέσα από τη φυλακή με αίτημα να του παραχωρηθούν άδειες, για να παραβρεθεί στα μαθήματα της πανεπιστημιακής σχολής στην οποία είχε περάσει. Θα μου πείτε βέβαια τι αναρχικός είναι όταν θέλει να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο το οποίο διέπεται από νόμους και κανόνες, και είναι από μόνο του μια «αρχή»! Φέτος, έβγαλε και μια... μάλλον κουραστική ανακοίνωση για θέσεις μάχης, συγκρούσεις, βία και διάφορα άλλα. Αν θέλει να πάει σε κάποιο χωριό κάποιας τριτοκοσμικής χώρας όπου επικρατεί σε μεγάλο βαθμό αναρχία, να μαζέψουμε ευχαρίστως λεφτά να τον στείλουμε. Είμαι βέβαιος ότι ο φύλαρχος (γιατί μέχρι και εκεί, θα υπάρχει μιας μορφής τάξη) θα τον υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες.

Πέρα από τους Μαύρους Δεκέμβρηδες του Ρωμανού, δυστυχώς κάθε χρόνο στην επέτειο της δολοφονίας, πορείες και επεισόδια επαναλαμβάνονται. Ποιος χέστηκε για την καταδικαστική στάση που κρατάει η μητέρα του Αλέξη απέναντι στη βία και στις πρόσφατες διακηρύξεις των Ρωμανού και Αργυρού, αλλά και ομάδων του αναρχικού χώρου; Φέτος μάλιστα, φαίνεται ότι και οι τουρίστες μετατράπηκαν σε «κράτος» και «εξουσία», γιαυτό τους χτύπησαν και αυτούς.

Εννοείται πως, το ελληνικό κράτος είναι για τον… χρίζει μεταρρυθμίσεων τελοσπάντων. Πρέπει να βελτιωθεί, να επιστρέψει στη, θεωρητική τουλάχιστον, αποστολή του, που είναι η προστασία και η ευημερία των πολιτών, και η παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης και υγείας. Αλλά όλα αυτά δεν θα γίνουν με τη βία και σίγουρα όχι με την αναρχία. Χρειαζόμαστε περισσότερη δημοκρατία. Καλύτερη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ιστορικά, οι κοινωνίες με τη μεγαλύτερη ευημερία σε όλους τους τομείς (υγεία, παιδεία, οικονομία κλπ) ανθούν κάτω από δημοκρατικά πολιτεύματα. Που άραγε στον πολιτισμένο κόσμο αυτή η αναρχία της βίας προσέφερε κάτι; Οτιδήποτε. Οπουδήποτε.

Σαφώς, άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε οι μπάτσοι, οι οποίοι προκαλούν πολλές φόρες, χτυπούν αδιακρίτως στο ψαχνό και κάνουν τα αίσχιστα άλλες τόσες φορές. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι δολοφόνησαν ένα 15χρονο παλικάρι (ανάμεσα σε άλλα). Αλλά, το να σπάω ό,τι βρω, μεταξύ των οποίων τα μαγαζάκια πολλών βιοπαλαιστών, τη δημόσια περιουσία και την περιουσία συνανθρώπων μου δεν νομίζω να είναι ακριβώς... επανάσταση. Μάλλον έγκλημα θα το έλεγα. Όπως και το πλιάτσικο, για να μη ξεχνιόμαστε.

Η όποια καταπίεση και αδικία που βιώνει κανείς από το κράτος, είναι φτηνή δικαιολογία. Όχι για τη διαμαρτυρία και την προσπάθεια αντίδρασης και αλλαγής καταστάσεων που όντως χρίζουν αλλαγών. Αλλά για την τυφλή βία που είναι χόμπι των περισσοτέρων σύγχρονων «αναρχικών». Τεράστιες ιστορικές προσωπικότητες-ηγέτες διακήρυτταν εναντίων της βίας. Ο Martin Luther King για παράδειγμα, καλούσε τους Αφροαμερικάνους να μην ασκήσουν βία, όταν μάλιστα ασκείτο πάνω τους όλη η βία του κόσμου. Το ίδιο και ο Γκάντι τους Ινδούς. Και κατάφεραν να πετύχουν τους στόχους τους. Αλλά, where is the fun in that, έτσι δεν είναι παιδιά;

Η πολιτική της μέγιστης ανοχής που εφαρμόζεται σήμερα είναι μια μορφή δικτατορίας ψυχοπαθητικών μειοψηφιών, που ευνοούνται από την απάθεια ή τη βαθιά αποκαρδίωση της πλειοψηφίας (eydoll.gr). Δείτε τέλος και την επόμενη μέρα που άφησαν πίσω τους αυτά τα αγελαία «καλά παιδιά». Μετά σου λέει αναρχί(δι)α και «επανάσταση».

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.