Παλιά, όταν ένα bar διοργάνωνε κάποιο event, υπήρχε όντως λόγος. Από τη στιγμή, όμως, που η νύχτα δεν έχει τα κέρδη που μετρούσε παλαιότερα, με τους πελάτες να λιβανίζουν μια μπίρα επί τρεις ώρες, μιας και ελέω συνθηκών δεν υπάρχουν λεφτά στην τσέπη για δεύτερη, τα δεδομένα άλλαξαν.

Πλέον, τα μαγαζιά που κάνουν παρτάκια, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνα που έχουν τον κόσμο τους, αλλά θέλουν να τους μάθουν κι άλλοι, οπότε αραιά και που σκαρφίζονται κάτι, και σε αυτά που επειδή έχουν πάρει την κατιούσα, προσπαθούν να βγάλουν τα σπασμένα με εναλλασσόμενες θεματικές βραδιές, στις οποίες το προσωπικό οφείλει να φέρει τους φίλους του για το μπούγιο.

Τουτέστιν, στη δεύτερη περίπτωση, επειδή ο ιδιοκτήτης δεv μπορεί να παραδεχτεί τυχόν λάθη που έχει κάνει, ή έστω να αποδεχθεί την επαγγελματική του ήττα, εναποθέτει τη μοίρα του μαγαζιού του στον εκάστοτε DJ που μέσω event, θα προσελκύσει πέντε, δέκα, εκατό νοματαίους, ούτως ώστε να τα τσεπώσει το αφεντικό, να πάρει κι ένα μεροκάματο ο άλλος και να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Αυτό, όμως, που μέχρι και σήμερα, περιέργως, δεν έχει γίνει αντιληπτό, είναι η παταγώδης αποτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος. Άπαξ και περιμένεις να δουλέψει η επιχείρησή σου μέσω θεματικών πάρτι, τότε δεν είναι να απορείς το γιατί δεν πατάει κανείς άλλος στο τσαρδί σου.

Δε λέω, εύκολη λύση είναι όλο αυτό, αλλά ένα bar δε λειτουργεί μέσω των πελατών της μιας βραδιάς, αλλά μέσω των θαμώνων του. Πώς να κρατήσεις μόνιμο κόσμο όμως, όταν ο άλλος που θα έρθει δεν ξέρει τι θα συναντήσει στο μαγαζί σου και τι μουσική θα ακούσει εν τέλει;

Κάνε μια στο τόσο, έτσι για το ταμείο ρε αδερφέ, αλλά όταν τη μια εβδομάδα την τάδε μέρα, παίζει rock, για παράδειγμα, την άλλη έχεις trash party και την επόμενη αφιέρωμα στο τσετσένικο punk, τότε παράτα το φίλε μου κι άνοιξε μανάβικο.

Φταίνε και οι δισκοθέτες φυσικά, που αντί να ξεκαθαρίσουν τις προθέσεις τους για μόνιμη συνεργασία, πάνε με τα νερά του εκάστοτε αφεντικού, ενώ ρόλο παίζει και το υπόλοιπο προσωπικό, που κάθεται απαθές και καλεί και φίλους, για να δείξει καλή διαγωγή. Και δυστυχώς δεν έχουν κι επιλογή, μιας κι έτσι όπως έχουν τα πράγματα πλέον σε όλα τα επαγγέλματα, αναγκάζεσαι να σιγοντάρεις τις απόψεις του κάθε άσχετου με το χώρο, προκειμένου να μη χάσεις το μεροκάματο ή το εξτραδάκι.

Κι όταν πρόκειται για επιβίωση, οι ιδεολογίες πάνε λίγο στράφι. Και τότε είναι που εμφανίζονται λογής καλοθελητές κι επωφελούνται των καταστάσεων, τάζοντας τον ουρανό με τ’ άστρα, ζητώντας μικρότερη αμοιβή από το σύνηθες, προκειμένου να κλέψουν μια θέση. Αλλά οκ, δεν είναι της παρούσης να σχολιάσω την τραγελαφική λογική της εν λόγω κατηγορίας.

Με απλά μαθηματικά, λοιπόν, όταν ένα bar δείχνει απρόσωπο και το μόνο που νοιάζει τον ιδιοκτήτη είναι το ευκαιριακό και γρήγορο γέμισμα του ταμείου, είναι καταδικασμένο να βάλει λουκέτο. Σίγουρα δε θα φταίει μονάχα αυτό, αλλά συντελεί σε μεγάλο βαθμό.

Καλά τα παρτάκια και οι εκδηλώσεις, αλλά ο κόσμος τα έχει βαρεθεί προ πολλού! Διότι θεματικά, δεν υφίσταται κάποια διαφοροποίηση, ενώ διοργανώνονται τόσες συνεχώς, που έχει χαθεί η μπάλα και για αυτό πάνε και τα περισσότερα άπατα. Και στην τελική, προτιμάει να πάει κάπου όπου θα γνωρίζουν τη φάτσα του, θα τον κεράσουν και κανένα σφηνάκι, θα ξέρει τι θα ακούσει και που τέλος πάντων θα το νιώθει στέκι του.

Ο πελάτης έχει τον πρώτο λόγο ουσιαστικά, διότι αυτός μακροπρόθεσμα θα συντηρήσει την επιχείρηση κι όχι τα ενδελεχή event που κατεβάζει η κούτρα του εκάστοτε wanna be ιδιοκτήτη bar.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.