Ήταν 14 Φεβρουαρίου στα 1477, όταν η Μάργκερι Μπρους μια νεαρά ερωτευμένη αγγλίδα έστειλε την πρώτη αγιοβαλεντινιάτικη επιστολή στον αγαπημένο της Τζον Πάστον.

«Στον Αγαπημένο μου Βαλεντίνο» έγραφε κι έλιωνε η νεαρή που βέβαια ποτέ της δε θα μπορούσε να υποψιαστεί, πως έδωσε το έναυσμα για να γνωρίσει το παγκόσμιο μάρκετιγκ αλλά και ζαχαροπλάστες, ανθοπώλες και κοσμηματοπώλες τρελές πιένες. 

Κατακόκκινη, λοιπόν, η ιστορία του Βαλεντίνου. Εκείνου του καθολικού αγίου, που στο όνομά του πίνουν νερό οι απανταχού ερωτευμένοι. Ωστόσο, η πιο «κόκκινη» 14η Φεβρουαρίου ήταν εκείνη στο Σικάγο του ’29.

Τότε για να θυμηθούμε και το σπουδαίο φιλμ, το χώμα βάφτηκε κόκκινο από το αίμα δεκάδων μαφιόζων σε μια ιστορία, που μπορεί το μάρκετινγκ των «γλυκούληδων» να θέλει να ξεχάσει,, όμως το mindthetrap βγάζει στη φόρα.

Τον καιρό εκείνο, δηλαδή το 1929, ο διαβόητος Αλ Καπόνε έλυνε και έδενε στο Σικάγο, όμως η αυτοκρατορία του είχε γερά θεμέλια μόνο στο νότιο τμήμα της Πόλης των Ανέμων, αφού στα βόρεια κουμάντο έκανε ο μεγάλος του αντίπαλος ο Μπαγκς Μοράν. Με την ποτοαπαγόρευση σε ισχύ, οι δύο άντρες έκαναν περιουσίες εκατομμυρίων δολαρίων από την παράνομη διακίνηση αλκοόλ, όμως άπληστοι όπως όλοι οι κακοποιοί, ήθελαν το αποκλειστικό και στο κέρδος. 

Κάπως έτσι, το πρωτοπαλίκαρο του Καπόνε, Βιτσέντζο Τζιμπάλντι, επεξεργάστηκε το σχέδιο για την εκτέλεση των αντιπάλων, με σκοπό εκτός από το κέρδος, το έτερο αγαπημένο των μαφιόζων, την εκδίκηση για τη δολοφονία ανδρών του Καπόνε από τον Μοράν. 

Με δέλεαρ, λοιπόν, τι άλλο από ένα φορτίο ακριβού ουίσκι, οι ιταλοαμερικανοί μαφιόζοι έκλεισαν ραντεβού στις 10.30 το πρωί, την ώρα που οι αμέριμνοι ερωτευμένοι έπαιρναν σβάρνα τα ανθοπωλεία για να ικανοποιήσουν την κυρά. Πέντε άνδρες του Καπόνε έφθασαν στην ώρα του, οι τρεις ντυμένοι αστυνομικοί και οι δύο με πολιτικά,  ενώ δεκάδες άλλοι βρίσκονταν στη γύρω περιοχή. Οι τρεις «αστυνομικοί» μπήκαν στην αποθήκη όταν είδαν έναν άνδρα που έμοιαζε με τον Μοράν να μπαίνει. Αιφνιδίασαν τα επτά άτομα που βρίσκονταν μέσα και τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ.

Τρομαγμένοι οι περίοικοι που άκουσαν τους πυροβολισμούς, άφησαν τα σοκολατάκια στην άκρη και ειδοποίησαν την αστυνομία. Φθάνοντας, οι αστυνομικοί βρήκαν έξι πτώματα και έναν βαριά τραυματία. Όταν τον ρώτησαν ποιος τον πυροβόλησε, αυτός ψέλλισε «κανείς» και άφησε την τελευταία του πνοή.

Από τους επτά νεκρούς, πέντε ήταν μέλη της συμμορίας του Μοράν, ένας συνεργαζόμενος μικροκακοποιός κι ένας μηχανικός που βρισκόταν εκεί για να επισκευάσει ένα αυτοκίνητο της συμμορίας. Ο Μοράν σώθηκε επειδή πήγε καθυστερημένα στο ραντεβού.

Η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου», όπως έμεινε στην ιστορία, απασχόλησε για μεγάλο διάστημα την κοινή γνώμη αλλά και την αστυνομία. Η τελευταία, αν και γρήγορα διαπίστωσε ποιοι ήταν πίσω από το μακελειό, δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε συλλήψεις. Ο Αλ Καπόνε, ως συνήθως, είχε άλλοθι: ήταν στη Φλόριντα.

Ο τόπος της «Σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου» (2122 Ν. Clark Street) έγινε τουριστική ατραξιόν μέχρι το 1967, όταν η αποθήκη κατεδαφίστηκε. Τα τούβλα του αιματοβαμμένου τοίχου της εκτέλεσης πουλήθηκαν σε δημοπρασία στον καναδό επιχειρηματία Τζορτζ Πάτεϊ, ο οποίος τον ξανάχτισε μέσα σε μπαρ που διατηρούσε στο Βανκούβερ.

Η σκηνή της εκτέλεσης υπάρχει στις ταινίες «Μερικοί το προτιμούν καυτό» του Μπίλι Γουάιλντερ (1959) και «Σημαδεμένος» (1932), ενώ αποτέλεσε το κύριο θέμα της ταινίας του Ρότζερ Κόρμαν «Νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου» (1967). Επίσης, ενέπνευσε και μουσικούς όπως ο τραβαδούρος Τζέιμς Τέιλορ (Valentine's Day) και ο ράπερ 50 Cent (The Massacre, άλμπουμ του 2005).

Αυτά και χρόνια μας πολλά…



 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.