Βαίνουμε κάθε άλλο παρά αισίως προς την έκτη χρονιά της μνημονιακής εποχής και η λέξη «πρόσληψη» έχει βγει από το λεξιλόγιό μας προ πολλού.

Τις τελευταίες μέρες, όμως, όσοι ξεφυλλίζουν τον ξένο Τύπο (μιας και ο δικός μας μοιάζει… δρακουλιάρικος) είδαν πως μπορεί να υπάρχουν και χειρότερα. Ή, έστω, πως η απουσία προσλήψεων δεν είναι και το τέλος του κόσμου, αφού υπάρχει και ο παντελής εξευτελισμός τους.

Στην πολιτισμένη(;) Βρετανία, λοιπόν, η νέα μόδα είναι το «τεστ κυρίλας».

Σ’ αυτό υποβάλλονται όσοι ονειρεύονται να γίνουν στελέχη επιχειρήσεων και φυσικά δεν έχουν καμία τύχη οι προερχόμενοι από την εργατική τάξη, η πλέμπα δηλαδή ή όπως αλλιώς είναι στη γλώσσα του Σαίξπηρ. Έχουν χάσει απ’ τα αποδυτήρια.

Στη χώρα των λόρδων, των βασιλιάδων και του Κίπλινγκ, εκείνη που επαγγέλλεται και διατυμπανίζει τις ίσες ευκαιρίες, το νέο τρεντ απαιτεί να είσαι με τη σειρά σου… τρέντης. Αλλιώς, γραμματέας και πολύ σου είναι.

Σύμφωνα με την έρευνα που συνέταξε για λογαριασμό της αγγλικής κυβέρνησης μια επιτροπή, που συστήθηκε ακριβώς για να προωθήσει την εργασιακή ισότητα, τα 2/3 των πολυπόθητων θέσεων στις καλύτερες νομικές φίρμες και στις εταιρείες του περίφημου Σίτι, καταλήγουν σε πανεπιστημιακής μόρφωσης νέους, οι οποίοι όμως έχουν αποφοιτήσει από ιδιωτικά σχολεία.

Και μπορεί στην Ελλάδα η μεγαλομανία και η επιδειξιμανία των γονέων να έστελναν στα ιδιωτικά δεκάδες χιλιάδες παιδιά, έστω κι αν οι λογαριασμοί πληρώνονταν μέσω πιστωτικών καρτών, που ποτέ δεν ξεπληρώνονταν, όμως στην Αγγλία το κοινωνικό αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα είναι διαφορετικά.

Έτσι, μόνο το 4% των μαθητών της χώρας φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία, στατιστική η οποία δείχνει ακριβώς το μέγεθος του νέου εργασιακού ρατσισμού, που εν έτει 2015 αποτελεί τη ντροπή της Βρετανίας.

Ο διαχωρισμός σε πατρικίους και πληβείους είναι κοινό μυστικό στην αγγλική κοινωνία που θυμίζει έντονα σκηνές του «Τιτανικού», όταν οι βάρκες ήταν διαθέσιμες μονάχα στους επιβάτες της πρώτης θέσης.

Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, εκείνοι που διεξάγουν τις συνεντεύξεις, παραδέχονται πως προσφέρουν τις θέσεις των στελεχών σ’ εκείνους που η προφορά τους μαρτυρά άμεσα την αρχοντική και πλούσια καταγωγή τους, ανεξαρτήτως αν οι ανταγωνιστές τους διαθέτουν αντικειμενικά περισσότερα προσόντα.

Με λίγα λόγια, ο προερχόμενος από την εργατική τάξη, έστω και του Λονδίνου, δεν έχει καμία τύχη, όσα πτυχία και μεταπτυχιακά κι αν κουβαλά απέναντι στον μοσχαναθρεμμένο από το Νότινγκ Χιλ.

«Ποιος έχει χρόνο να ψάχνει μέσα στη λάσπη για να βρει ένα διαμάντι;», αναρωτήθηκε κυνικά ένας υπεύθυνος συνεντεύξεων μεγάλης εταιρείας. Όπου λάσπη, βάλτε χιλιάδες πτυχιούχους προερχόμενους από φτωχά και μεσαία στρώματα.

Και το πλέον τραγελαφικό; Πως, σύμφωνα με τη σημερινή πρακτική των εταιρειών, τα ήδη υπάρχοντα μεγαλοστελέχη τους, αυτά που προσλήφθηκαν αξιοκρατικά πριν από πολλά χρόνια, σήμερα δε θα περνούσαν καν το λόμπι, καθώς θα αποτύγχαναν και οι ίδιοι στο «τεστ κυρίλας».

Και για να καταλάβει κανείς απόλυτα τον ρατσισμό που υφίστανται όσοι με το σπαθί τους ψάχνουν μια καλή δουλειά στο Λονδίνο, προαπαιτούμενο για την πρόσληψη είναι ο υποψήφιος να πέρασε τα νιάτα του ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο. Ποιος θα μπορούσε να το έχει αυτό στο βιογραφικό του, αν όχι ένα πλουσιόπαιδο της αστικής τάξης;

Η δημοσιοποίηση των στοιχείων προκάλεσε σάλο στην κοινή γνώμη, αφού οι μέχρι τότε ψίθυροι περί αναξιοκρατίας αποδείχτηκαν βάσιμοι, ενώ η ίδια η κυβέρνηση φαίνεται να παίρνει την κατάσταση στα χέρια της, καθώς τα οικονομικά στοιχεία δείχνουν πως πια δουλειές υπάρχουν, αλλά το 96% του διαθέσιμου πληθυσμού αποκλείεται με ρατσιστικά κριτήρια.

Λαός, άλλωστε, που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την επαναλάβει.

Και οι Άγγλοι πηγαίνουν πίσω ολοταχώς στην εποχή της Τζέιν Όστιν και των άκρατων διακρίσεων μεταξύ πλούσιων και φτωχών με φόντο αυτή τη φορά όχι την αγγλική εξοχή αλλά τους... καρχαρίες του Σίτι.

Φωτογραφία: London Evening Standard/Paul Dallimore

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.