Ήταν πολλά χρόνια πριν όταν οι ειδικοί κατάφεραν επιτέλους να βρουν τον όρο που περιγράφει την αρρωστημένη σχέση της μικρής οθόνης με τους λιλιπούτειους φίλους της. 
Η τηλεόραση βαφτίστηκε «ηλεκτρονική νταντά» και γονείς και κηδεμόνες ένιωσαν στο πετσί τους την πέτρα του αναθέματος που πέταξαν- και με το δίκιο τους- οι επιστήμονες. 


Τα χρόνια πέρασαν, η τηλεόραση συνέχισε να μεγαλώνει χαζά και παχύσαρκα παιδιά, όμως υπήρχαν και χειρότερα, αφού κινητά και τάμπλετ οδήγησαν και οδηγούν τα παιδιά σ’ έναν σκληρό εθισμό κι από εκεί στην πλήρη αποχαύνωση. 
Τις τραγικές συνέπειες της ανεξέλεγκτης χρήσης των τεχνολογικών επιτευγμάτων από ανηλίκους ήρθε να καταδείξει το βράδυ της Δευτέρας το «Web junkie», ένα ντοκιμαντέρ του PBS, το οποίο δεν άφησε κανένα περιθώριο για αμφιβολίες. Ο εθισμός των παιδιών και των εφήβων στους υπολογιστές και τις φορητές συσκευές έχει χτυπήσει κόκκινο και απειλεί άμεσα τόσο την ψυχική όσο και σωματική τους υγεία.


Κι αν στα παραπάνω οι περισσότεροι γονείς συνηθίζουν να απαντούν με το γνωστό «έλα, μωρέ. Δε θα πάθουν και τίποτα» ένα άρθρο που δημοσίευσαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης βάζει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.
«Δώσε το καλό παράδειγμα» είναι η σύνοψη και η παρότρυνση προς τους γονείς, με την Τζέιν Μπρόντι, αρμόδια συντάκτρια σε θέματα υγείας της έγκριτης εφημερίδας να επισημαίνει πως αν οι γονείς πουν όχι στην έκθεση τους στην οθόνη, το ίδιο θα πουν και τα παιδιά.
«Οι γονείς συνήθως φταίνε, συνειδητά ή ασυνείδητα όταν τα παιδιά τους εθίζονται στα ηλεκτρονικά μίντια, παίζουν βιντεοπαιχνίδια ή στέλνουν ασταμάτητα μηνύματα αντί να διαδρούν με τον πραγματικό κόσμο και τους αληθινούς ανθρώπους» γράφει η κ. Μπρόντι, επισημαίνοντας πως η διαπίστωση αυτή είναι μεν θλιβερή αλλά σίγουρα αναστρέψιμη.

«Δεν υπάρχει πρόβλημα που δε λύνεται αρκεί να υπάρχει θέληση αλλά και ταχύτητα» τονίζει με δηλώσεις της στους Τάιμς η ψυχολόγος του Χάρβαρντ, Κάθριν Στάινερ Αντέρ, ενώ η οικογενειακή θεραπεύτρια Σούζαν Στίφελμαν επισημαίνει πως η καλή σχέση των ενηλίκων της εποχής μας με τα ηλεκτρονικά μέσα είναι που δημιουργεί μια μοναδική ευκαιρία όχι μόνο να σώσουμε τους μικρότερους από τις βλαβερές τους συνέπειες, αλλά ταυτόχρονα να τους καθοδηγήσουμε στο δαιδαλώδη κόσμο της τεχνολογίας.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, το πρώτο βήμα είναι η πλήρης απαγόρευση των κινητών στα παιδιά αλλά και της τηλεόρασης στο υπνοδωμάτιο.

Όμως, η μάχη με το τέρας δε σταματά εκεί. Το μήλο, λένε, κάτω από τη μηλιά θα πέσει και πώς άραγε θα μπορούσε ένα παιδί να μην είναι βαριά εθισμένο όταν οι ίδιοι του οι γονείς αντί να του προσφέρουν ποιοτικό χρόνο βρίσκονται κολλημένοι στις δικές τους οθόνες;

 «Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν βάσει απτών παραδειγμάτων. Συχνά βλέπω γονείς να σπρώχνουν το καροτσάκι με το ένα χέρι ενώ με το άλλο κάνουν τσατ στο κινητό τους» αποκαλύπτει η δρ. Στάινερ Αντέρ, καλώντας όσους επιδίδονται στο σπορ να το σκεφτούν καλά πριν το ξανακάνουν. 

Και να ήταν μόνο αυτό; Έρευνα του παιδιατρικού νοσοκομείου της Βοστόνης που μελέτησε τη συμπεριφορά 55 ομάδων γονιών και παιδιών σε ταχυφαγεία, βρήκε πως οι 40 ενήλικες αντί να ασχολούνται με τα παιδιά τους έπαιζαν σ’ όλη τη διάρκεια του γεύματος με τα κινητά τους, ξεχνώντας ακόμη και να φάνε! 
Μάλιστα, τα στοιχεία για τη ραγδαία αύξηση των ατυχημάτων στα παιδιά συνηγορούν στις βαριές ευθύνες των γονιών που αντί να τα προσέχουν επιδίδονται σε λάικ στο facebook.

Κι αν η Αμερική σας πέφτει μακριά, το επόμενο Σαββατοκύριακο με το που θα πατήσετε παραλία, ρίξτε μια γρήγορη ματιά γύρω σας. Η εικόνα των γονιών ξάπλα με το κινητό στο χέρι και των τάμπλετ να έχουν αντικαταστήσει τα κουβαδάκια σίγουρα θα σας απογοητεύσει. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.