Τους ανθρώπους που αγαπάμε, όλοι, τους θέλουμε κοντά μας. Να μπορούμε να μοιραστούμε την καθημερινότητά μας, τη λύπη, τη χαρά, την επιτυχία μα και την αποτυχία. Να είμαστε εκεί όταν όλοι οι άλλοι θα απουσιάζουν. Να είναι εδώ όταν θα είμαστε ανάμεσα σε πλήθος κόσμου και θα νιώθουμε μόνοι μας. Να είμαστε εκεί στις δύσκολες στιγμές τους για να μοιραστούμε το βάρος της θλίψης. Να είναι εδώ όταν όλα γύρω ζορίζουν, να ξεχαστούμε με μια αγκαλιά. Να είμαστε εκεί όταν πετυχαίνουν τους στόχους τους, να γιορτάζουμε μαζί την επιτυχία τους. Να είναι εδώ όταν είμαστε ευτυχισμένοι να ανταλλάσσουμε χαμόγελα.

Ο κόσμος είναι μικρός όπως λένε, μα όταν λείπουν αυτοί που αγαπάς γίνεται τεράστιος. Χάνεσαι μέσα του. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις σαν να τα βλέπεις όλα από ψηλά, από ένα αεροπλάνο. Όλα φαίνονται μικρά κι ασήμαντα την ίδια στιγμή που νιώθεις πως η απόσταση που σας χωρίζει είναι μια γραμμή δίχως τέλος.

Ο καιρός όμως περνάει και ταυτόχρονα μας ωριμάζει. Συνηθίζουμε την απόσταση και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή. Έρχεται κάποια στιγμή λοιπόν που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το πιο σημαντικό για τους ανθρώπους που αγαπάμε δεν είναι το να είναι κοντά μας, μα να είναι καλά κι ευτυχισμένοι ,ακόμα κι αν η ευτυχία τους βρίσκεται σε άλλη πόλη, χώρα ή ήπειρο από εμάς. Κανένας άνθρωπος δεν αποφασίζει να απομακρυνθεί από κάπου που νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος και πλήρης άλλωστε. Σίγουρα κάτι του έλειπε από εκεί που ήταν και ψάχνει να το βρει εκεί που πήγε.

Η αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή της όμως, είναι συνήθως εγωιστική. Ό,τι αγαπάμε το θέλουμε κοντά μας. Αυτούς που αγαπάμε όμως πρέπει να τους βοηθάμε να φεύγουν όταν χρειάζεται. Να τους υπενθυμίζουμε πως όπου και να πάνε κι όσο μακριά κι αν βρεθούνε, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί. Να τους απεγκλωβίσουμε από τύψεις κι ενοχές που τυχόν θα νιώσουν επειδή εμείς θα μείνουμε πίσω. Να τους δίνουμε ώθηση να πηγαίνουν μπροστά, ακόμα κι αν εμείς δεν μπορούμε να τους ακολουθήσουμε εκεί. Να νιώθουμε περήφανοι όταν κυνηγάνε τα όνειρα τους, ακόμα κι αν το κυνήγι αυτό τους οδηγεί μακριά μας.

Να θυμόμαστε πως η πραγματική αγάπη πρέπει να σε ελευθερώνει κι όχι να σε φυλακίζει κάπου κοντά της. Η αγάπη δεν χρειάζεται χειροπέδες για να μην φύγει. Η αγάπη δεν χάνεται αν απλά αλλάξουν οι συντεταγμένες σου στον κόσμο.

Να μη φοβόμαστε την απόσταση αλλά εκείνους που μένουν κοντά μας επειδή φοβούνται να φύγουν. Να μη θυμώνουμε με εκείνον που φεύγει, μα με εκείνον που λέει πως θα μένει πίσω για μας. Να μην επιθυμούμε να μείνει κάποιος πίσω για εμάς, μα να μένει γιατί εδώ είναι αληθινά ευτυχισμένος.

Πάντα βέβαια θα υπάρχουν κι εκείνοι που φεύγουν μόλις εμφανιστεί η πρώτη δυσκολία. Εκείνοι που ξεχνούν πως όπου και να πας το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου. Εκείνοι που φεύγουν γιατί δεν μπορούν να αγαπήσουν τίποτα παραπάνω από τον εαυτό τους. Εκείνοι που τελικά πουθενά δεν θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι γιατί το πρόβλημα με αυτούς δεν είναι ο τόπος, ούτε οι άλλοι άνθρωποι ,είναι ο εαυτός τους. Αυτοί να φεύγουν, γιατί όπου και να βρίσκονται ούτως η άλλως είναι πάντα απόντες. Να μην αφήνουμε να μας λείπει η παρούσα απουσία του άλλου.

Όλοι οι υπόλοιποι που θα θέλαμε να είναι εδώ, θα είναι. Τους ανθρώπους που αγαπάμε τους κουβαλάμε μέσα μας, κάθε στιγμή κι όπως λένε, είναι σαν τα αστέρια. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τους βλέπουμε συνέχεια, εκείνοι είναι πάντα εκεί. Το μόνο που θα πρέπει να ευχόμαστε είναι να είναι πάντα καλά. Έτσι, θα είμαστε κι εμείς. Κι αν η ζωή είναι ρόδα που γυρνάει, κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στην κορυφή της κι ό,τι σημαντικό θα το έχουμε πλάι μας.

Μέχρι τότε, όταν σας λείπουν αυτοί που αγαπάτε, κλείστε τα μάτια σας και θα βρεθείτε μαζί τους...

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.