Η άνοιξη επιτέλους αποφάσισε να έρθει. Ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια ανθίζουν και, μαζί με όλα τα παραλειπόμενα, εσύ είσαι κλεισμένος στο γραφείο σου, μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να συγκεντρωθείς και να δουλέψεις.

Μάταιος κόπος. Στην πραγματικότητα, το μόνο που θες είναι να πάρεις το επόμενο αεροπλάνο ή βαπόρι και να ξεκινήσεις διακοπές δίχως τέλος. Καταλήγεις να χαζεύεις φωτογραφίες στο διαδίκτυο από κάθε γωνιά του πλανήτη και συνειδητοποιείς ότι η γη είναι μεγάλη, η ζωή μας μικρή και τα οικονομικά σου περιορισμένα. Παρόλα αυτά, σκας ένα χαμόγελο γιατί μόλις ανακάλυψες πως υπάρχει ένα πανέμορφο νησάκι δίπλα στην Μαδαγασκάρη που ονομάζεται Reunion και του οποίου αγνοούσες ακόμα και την ύπαρξη. Αν κάποιος δεν είχε βρεθεί εκεί με μια φωτογραφική μηχανή είναι κάτι που ποτέ δεν θα μάθαινες.

Αγαπώ  λοιπόν τις φωτογραφίες γιατί σε κάνουν να ταξιδεύεις στον κόσμο με τον νου, όλες εκείνες τις φορές που δεν μπορείς να ταξιδέψεις με το σώμα και να ανακαλύψεις μέρη που ίσως δεν κατάφερες να δεις ποτέ από κοντά.

Παρόλα αυτά, καλοκαιράκι έρχεται κι όλο και κάπου θα αποδράσεις. Πιθανότητα όχι στην άλλη άκρη του κόσμου αλλά δεν έχει σημασία. Ακόμα και στο χωριό του μπαμπά σου να βρεθείς για μια ακόμα χρονιά, μπορεί να περάσεις υπέροχα και φυσικά να βγάλεις πολλές φωτογραφίες. Όπου και να πας θα βγάλεις φωτογραφίες γιατί παντού μπορείς να δεις ή να ζήσεις κάτι που θα θελήσεις να μοιραστείς με κάποιον που δεν βρισκόταν μαζί σου ή απλά κάτι που θα θες να το κρατήσεις για πάντα.

Αγαπώ τις φωτογραφίες γιατί δίνουν εικόνα στις λέξεις και πολλές φορές οι τελευταίες είναι λίγες για να περιγράψεις μια στιγμή που για σένα ήταν σημαντική.

Όταν οι καλοκαιρινές άδειες θα τελειώσουν, ο κάθε κατεργάρης θα επιστρέψει στον πάγκο του και πριν καλά καλά το καταλάβεις, θα έρθουν πάλι τα Χριστούγεννα με τα ατελείωτα οικογενειακά τραπέζια. Αγαπημένη συνήθεια πολλών οικογενειών είναι όταν μαζεύονται όλοι μαζί να κάνουν αναδρομές στο παρελθόν. Ποτέ δε θα μπορούσες να φανταστείς, αν δεν έβλεπες φωτογραφίες σου, πως μέχρι τριών χρονών ήσουν εμφανισιακά ίδιος με τον πατέρα σου, αφού στη συνέχεια το μόνο κοινό που σας έμεινε ήταν το χρώμα των μαλλιών σας.  Ούτε θα ήξερες πώς ήταν το σπίτι που μεγάλωσε η μητέρα σου, αφού τη θέση του πήρε μια άχαρη πολυκατοικία. Δεν θα υπήρχε καμία πιθανότητα να φέρεις σαν εικόνα  τη γιαγιά σου  αδύνατη στα νιάτα της καθώς κι εσένα με κούρεμα φαντάρου. Αν δεν υπήρχαν φωτογραφίες δεν θα έβλεπες ποτέ πως ήταν η κούκλα που αν δεν βρισκόταν στην κούνια σου δε μπορούσες να κοιμηθείς.

Αγαπώ τις φωτογραφίες γιατί κρατάνε τις στιγμές αναλλοίωτες στον χρόνο. Ξυπνάνε μνήμες, τις κοιτάς και μπορείς ν’ αναβιώσεις τη στιγμή.

Γιατί σε βοηθούν να θυμάσαι ό,τι έχεις ξεχάσει χωρίς να το επιδιώξεις. Γιατί σου δίνουν την ευκαιρία να θυμάσαι πάντα τα πρόσωπα ανθρώπων που αγαπούσες και δεν υπάρχουν πια στη ζωή ή ανθρώπων που δεν υπάρχουν στη δική σου ζωή.

Μια φωτογραφία μπορεί να φυλακίζει την πραγματικότητα χωρίς να την αλλοιώνει. Να γεννά συναισθήματα και να σου διεγείρει τη φαντασία. Να σου δίνει πολύτιμο υλικό για να δημιουργήσεις νέες εικόνες. Να ζωγραφίζει τις στιγμές  ασπρόμαυρα ή έγχρωμα και να μαρτυράει πάντα την αλήθεια.

Αγαπώ τις φωτογραφίες επειδή όταν τραβάς μια παγώνεις τον χρόνο και είναι η μοναδική στιγμή που μπορείς να νιώσεις πιο ισχυρός από αυτόν.

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.