Γεννήθηκα στις αρχές τις δεκαετίας του 80’. Μεγάλωσα χωρίς κινητό, χωρίς ιδιωτικά κανάλια, χωρίς playstation, χωρίς facebook, χωρίς καν υπολογιστή και όσο περίεργο και αν ακούγεται σήμερα, ήμουν ευτυχισμένη. Η ζωή τότε ήταν πιο απλή και πιο ξέγνοιαστη. Ίσως να ήταν και πιο «πραγματική».  

Φτιάξτε ένα φραπέ, λοιπόν, κι ελάτε να σας εξηγήσω γιατί θεωρώ πως η δεκαετία του 80’ ήταν γαμάτη. Σαν παιδί πρόλαβα την εποχή που παίζαμε στο δρόμο. Κάθε απόγευμα όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαμε ένα άτυπο ραντεβού και γινόμασταν μια παρέα. Δεν χρειαζόταν να πάρουμε τηλέφωνο για να κανονίσουμε. Απλά μαζευόμασταν. Κάναμε ποδήλατο, παίζαμε μπάλα στη μέση του δρόμου, κυνηγητό, κρυφτό, αγαλματάκια ακούνητα και ένα σωρό άλλα παιχνίδια. Μόλις νύχτωνε επιστρέφαμε σπίτια μας.

Οι φιλίες τότε δημιουργούνταν στη γειτονιά και στο δρόμο, όχι πίσω από τις οθόνες υπολογιστών. Το ίδιο ίσχυε και με τους έρωτες. Όταν σου άρεσε κάποιος δεν του έκανες like, του αφιέρωνες  τραγούδια στο ραδιόφωνο.

Στα πάρτι χόρευαν μπλουζ, δεν κάθονταν στους καναπέδες να κοιτάζονται. Όταν  σου έλειπε ο άλλος πήγαινες κάτω από το σπίτι του και περίμενες να βγει, δεν του έκανες  βιντεοκλήση. Η τεχνολογία μπορεί να ενώνει. Αρκεί, όμως, να ενώνει εσένα στην Ελλάδα με τον φίλο σου στην Αμερική και όχι με τον γείτονα σου απλά γιατί συμβιβάζεστε με το να βλέπεστε  μέσα από μια οθόνη. Να αγκαλιάζεστε βρε, δεν αρκεί να στέλνετε καρδούλες στο facebook.

Όσον αφορά στην τηλεόραση, όπως προανέφερα δεν υπήρχαν ιδιωτικά κανάλια, μα μόνο η ΕΡΤ. Δε θα ξεχάσω ποτέ με πόση λαχτάρα περίμενα την Παρασκευούλα να πει καληνύχτα στη μαμά της και ν’ ανοίξει «του κουτιού τα παραμύθια». Με θυμάμαι πάνω στο κρεβάτι της γιαγιάς μου να δυναμώνω τη φωνή και να χορεύω, σαν να μην υπάρχει αύριο, με το που ξεκίναγε το Φα δίεση ο Φιόγκος ... Την ίδια έκσταση μου προκαλούσε και η Φρουτοπία καθότι ήταν μία, ονειρεμένη και δεν υπήρχε άλλη καμία.

Στη συνέχεια ήρθε στη ζωή μου η Κάντυ-Κάντυ  και έγινε η αγαπημένη μου. Επίσης όποτε προσπαθώ να χωρέσω στη τσάντα μου όλη μου την προίκα, θα αναζητώ τον sport Billy με τη μαγική του τσάντα.  Ο Καπαμαρού ήταν ακόμη ένας αγαπημένος ήρωας μα πιο αγαπημένη ήταν η μεταγλώττιση του. Εκεί πρέπει να άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη κατάρα κι άπειρες φορές τη φράση στο διάβολο. Κοιλιόδουλος και μακαρονάς πάντα θα κατέχει μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μας.

Άλλο σημαντικό σημείο αναφοράς για τα 80’s είναι οι βιντεοκασέτες. Αφίσες του Γαρδέλη και του Μιχαλόπουλου διακοσμούσαν τα εφηβικά δωμάτια των κοριτσιών. 1000αρες μηχανές, τσαμπουκάδες, λύκεια και ντισκομπάλες τα συστατικά για μια πετυχημένη ταινία της δεκαετίας. Ποιος δεν θυμάται τον Μπίλια, την Κούλα και το κωλόπαιδο τον Κυριάκο,  ή τον Γαρδέλη να τραγουδά στη Πίκουλα come with me για να τη βρείς;  Το cult σε όλο του το μεγαλείο.

Κι όμως μ’ αυτές μεγαλώσαμε και είμαι σίγουρη πως κάποια στιγμή όλο και κάποια ατάκα ή και ολόκληρη την ταινία θα έχουμε ψάξει να βρούμε στο youtube. Έτσι, τιμής ένεκεν στα 80’s. Φυσικά, θα ήταν άδικο να μην αναφερθούμε στο ραδιόφωνο και τη μουσική γενικότερα. Ένα κάρο ραδιοφωνικοί σταθμοί εκ των οποίων πολλοί ήταν πειρατικοί. Θυμάμαι κάποια παιδιά στο χωριό μιας φίλης που είχαν ένα ραδιοφωνικό σταθμό που μας έλεγαν πως μετά το τέταρτο δέντρο από το σπίτι που τον είχαν στήσει χανόταν το σήμα.

Πάντα θα θυμάμαι με νοσταλγία όλες εκείνες τις φορές που τηλεφωνούσα σε σταθμούς και ζητούσα να μου βάλουν ένα τραγούδι, έχοντας πατημένο το rec play, ενώ ευχόμουν να μην μιλήσει ο παραγωγός όσο θα έπαιζε για να μπορέσω να το γράψω.

Τις κασέτες που τους σπάγαμε τα «αυτάκια» ώστε να μην μπερδευτούμε και γράψουμε κάτι άλλο πάνω και χαθεί το πολύτιμο υλικό που περιείχαν. Όπως επίσης και το γεγονός πως πάντα ένα στυλό και μια κασέτα για όλους εμάς θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Άλλος ήχος που πάντα θα φέρνει αναμνήσεις είναι ο ήχος από τον δίσκο στο πικάπ όταν ξεκινά το τραγούδι και το κλακ που έκανε η βελόνα όταν τέλειωνε.
Χωρίς φόβο και πάθος θέλω να καταθέσω πως έχω χιλιοτραγουδήσει το «Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες» καθώς και το γεγονός πως η Πωλίνα ήταν πολύ προχώ για την εποχή της όταν τραγουδούσε για τοσοδούλια μίνι διάφανα και ροζ μπικίνια, ενώ στη συνέχεια μας έδειξε μια άλλη για τα... πους- απς. Στην ίδια κατηγορία και ο Καρβέλας που τραγούδουσε για γυναίκες με μεγάλα στήθια, τη σέξυ θεία του τη Λόλα καθώς και για μαύρα φτηνιάρικα εσώρουχα. Άλλη αγαπημένη της εποχής η Αλέξια που υποστήριξε πως τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα ή δυο-δυο.
Παρ’ όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα 80s ήταν η εποχή της ντίσκο και όλοι λίγο πολύ έχουν λικνιστεί στους ρυθμούς του «Βig ιn Japan», του «Self contrοl» και του «Cheri Cheri lady».  
Φυσικά τα 80s είχαν και κάποια μελανά σημεία. Ένα από αυτά ήταν και η  μόδα η οποία ήταν με μια λέξη «τραγική».  Στο μαλλιά έπρεπε να υπάρχει όγκος. Το look «έβαλα το χέρι μου στη πρίζα και με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα» ήταν το επιθυμητό. Το ξασμένο μαλλί λοιπόν ήταν must και η περμανάντ έδινε και έπαιρνε. Η χαίτη στους άντρες είχε επίσης τη τιμητική της. Γενικά, υπήρχε μια υπερβολή όχι μόνο στα χτενίσματα, μα γενικότερα στην εμφάνιση. Άλλα χαρακτηριστικά ήταν τα τεράστια γυαλιά μυωπίας και μεγάλες βάτες στα ρούχα. Μακριά από μας.
Όπως και να ‘χει όμως, όσο κιτς και να ήταν κάποια πράγματα τότε, όσο έγραφα αυτό το κείμενο έπιασα άπειρες φορές τον εαυτό μου να χαμογελά νοσταλγικά. Η ζωή σίγουρα βρίσκεται στο παρόν και στο μέλλον και εξελίσσεται μαζί με εμάς, έτσι σε πρακτικό επίπεδο η ζωή μας απλοποιήθηκε, ίσως τόσο πολύ που κάποια πράγματα έχασαν την αξία τους.

Η σκέψη μας όμως, τελικά έχει γίνει πιο περίπλοκη και η ζωή μας δυσκολότερη. Απόδειξη; Είμαστε στη μέση του καλοκαιριού και κανείς δεν έχει κέφι να τραγουδήσει καλοκαιρινές διακοπές για πάνταααα…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.