Σύμφωνα με τη Eurostat η Ελλάδα  βρίσκεται στη πρώτη θέση στο ποσοστό ανεργίας στην Ευρώπη και στη δεύτερη θέση στο  ποσοστό ανεργίας των νέων (κάτω από 25 ετών). Πιο συγκεκριμένα η ανεργία στη χώρα μας, σύμφωνα με στοιχεία του Ιουνίου 2015, βρίσκεται στο 25,2%, ενώ της ανεργίας των νέων στο 48,3% με την Ισπανία να είναι η μοναδική ευρωπαϊκή  χώρα που το ξεπερνά.

Έτσι λοιπόν γενικά, ένας στους τέσσερις Έλληνες είναι άνεργος κι αν αναφερθούμε στην ηλικιακή ομάδα των συμπολιτών μας που είναι κάτω από 25 ετών, το ποσοστό μεταφράζεται σε έναν στους δυο.

Το ιδανικό θα ήταν ο καθένας μας να μπορούσε να ασχοληθεί με αυτό που ονειρεύτηκε. Να ξυπνάει το πρωί να πάει στη δουλειά του και να νιώθει ευτυχισμένος. Οι χρηματικές απολαβές του να είναι τόσο καλές που να μην αγχώνεται πως αν του παρουσιαστεί ένα έκτακτο έξοδο, δε θα μπορεί να το καλύψει. Ο εργοδότης του να σέβεται και να εκτιμάει τη δουλειά του και να μην τον εκμεταλλεύεται. Οι συνεργάτες του να είναι και φίλοι του. Να είναι κάπου κοντά στο σπίτι του και τέλος να μην χρειάζεται να δουλεύει ατέλειωτες ώρες.

Μετά από αυτό το σύντομο ταξίδι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων ας επανέλθουμε στην πεζή πραγματικότητα και στην άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει και ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.

Αν όνειρο σου ήταν να σπουδάσεις κι αυτό έκανες μπράβο σου. Αν κατάφερες να βρεις και δουλειά παίρνοντας το πτυχίο σου πάνω στο αντικείμενόσου συγχαρητήρια. Αν δεν εργάζεσαι πάνω σε αυτό που σπούδασες ή που επιθυμούσες, μα τουλάχιστον βιώνεις ανθρώπινες συνθήκες και δε νιώθεις την εκμετάλλευση σε κάθε κύτταρο σου πάλι συγχαρητήρια. Μπορείς να αισθάνεσαι τυχερός και να απολαύσεις την επιτυχία σου αφού πρώτα ευχαριστήσεις φυσικά τη μαμά σου, το μπαμπά σου, το σύμπαν, τον Ερμή που δεν είναι ανάδρομος και όποιον άλλο θες.

Ας υποθέσουμε όμως πως ανήκεις σε εκείνη την αρκετά μεγάλη κατηγορία των ανθρώπων που σπούδασες και το πτυχίο σου βρίσκεται κρυμμένο μέσα σ’ ένα ντοσιέ μαζί με τα πτυχία των αγγλικών, γαλλικών, γερμανικών, πιάνου, πληροφορικής, σεμιναρίων – κι ο Θεός ξέρει τι άλλο- που έκανες  πλουτίζοντας το βιογραφικό σου.

Πριν κάποια χρόνια, όταν χρειαζόμασταν δουλειά και ο καιρός περνούσε και δε μπορούσαμε να βρούμε ακριβώς αυτό που νιώθαμε πως είμαστε γεννημένοι να κάνουμε, έπρεπε να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας, να κατεβάσουμε τα στάνταρτς μας και να φέρουμε τον κόσμο τούμπα μέχρι να βρούμε μια δουλειά που θα μας επιτρέπει τουλάχιστον, να καλύπτουμε τα έξοδα μας με αξιοπρέπεια.

Σήμερα αν  συμβούν όλα τα παραπάνω και είσαι νέος φυσικά - κι όχι άνω των 35 όπου η κατάσταση χειροτερεύει δραματικά- έχεις αρκετές πιθανότητες να βρεις δουλειά μα οι συνθήκες εργασίας στις περισσότερες περιπτώσεις δε θα είναι ιδανικές. Πιθανόν τα χρήματα θα είναι λίγα ή οι απαιτήσεις κι οι ώρες εργασίας πολλές ή ο εργοδότης θα εκμεταλλεύεται όσο μπορεί την ανάγκη σου να δουλέψεις και καθημερινά με όποιον τρόπο μπορεί θα σου υπενθυμίζει πόσο αναλώσιμος είσαι . Ενδέχεται να ισχύουν κι όλα μαζί.

Διανύουμε μια πολύ δύσκολη εποχή. Οι οικονομικές και πολιτικοκοινωνικές  συνθήκες είναι άθλιες. Με δικαιολογία την κρίση χιλιάδες εργοδότες βρήκαν την ευκαιρία να ποδοπατήσουν θεμελιώδη εργατικά δικαιώματα. Η ζήτηση είναι τεράστια σε σχέση με την προσφορά εργασίας. Αυτό έφερε ως αποτέλεσμα οι μισθοί να έχουν όλο και μεγαλύτερη πτωτική πορεία, οι ώρες εργασίας  να αυξάνονται κι οι εργαζόμενοι να πρέπει να ζήσουν με χρήματα που δεν φτάνουν ούτε για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Αυτό βέβαια στην περίπτωση  που ο εργοδότης τους κάνει τη  χάρη όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής να είναι συνεπής. Εργάζομαι πλέον δε σημαίνει πληρώνομαι για τη δουλειά που προσφέρω.

Πλέον το ζητούμενο δεν είναι απλά να βρεις μια δουλειά. Το σημαντικό είναι να βρεις μια δουλειά που δε θα σε κάνει να νιώθεις σκλάβος. Αυτό είναι το δυσεύρετο. Προφανώς και υπάρχουν δουλειές. Πάντα όμως εξαρτάται πόση ανάγκη την έχεις. Τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις για να μπορείς να μην ανήκεις στην κατηγορία των ανέργων. Από την άλλη βέβαια, την αξιοπρέπειά μας τηνχάνουμε κι όταν φτάνουμε σε μια ηλικία που μπορούμε κι οφείλουμε να βγάζουμε τα δικά μας χρήματα και αντ’ αυτού τα μοναδικά χρήματα που μπαίνουν στο πορτοφόλι μας είναι εκείνα που μας δίνουν οι γονείς μας.  

Πάρε εφημερίδες ,ψάξε στο ίντερνετ, δες τις προκηρύξεις που τρέχουν, γράψου στον ΟΑΕΔ, μίλα σε φίλους και γνωστούς, πήγαινε μόνος σου και ρώτα που χρειάζονται υπαλλήλους. Θάψε, μέσα σου ουσιαστικά, τα πτυχία και τις γνώσεις σου και προσπάθησε να νιώσεις πως ό,τι έκανες, το έκανες για προσωπική σου ανάπτυξη και βελτίωση. Επειδή ήθελες να ανεβάσεις το μορφωτικό σου επίπεδο. Ήθελες να έχεις παιδεία. Για σένα. Γιατί όπως είναι πια η κατάσταση συνήθως δεν χρησιμεύουν πουθενά αλλού.

Η αλήθεια είναι πως η δουλειά δεν θα έπρεπε να είναι συνυφασμένη με τη δουλεία. Ένας άνθρωπος που θέλει να εργαστεί δεν σημαίνει πως πρέπει να γίνεται σκλάβος μιας επιχείρησης, ενός εργοδότη και μιας κοινωνίας γενικότερα που δεν έχει μάθει να σέβεται και να εκτιμά. Εσύ όμως είσαι σίγουρος πως αν πήγαινες από την άλλη πλευρά θα γινόσουν  ο εργοδότης που ευχόσουν σαν εργαζόμενος να έχεις;  Θα προσπαθούσες ν’ αλλάξεις την κατάστασή που σήμερα δηλώνεις με σθένος πως είναι απαράδεκτη και δεν μπορείς να ανεχτείς; Άλλωστε για να αλλάξει ο κόσμος, πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς. Εσύ τι άλλαξες σήμερα;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.