Δηλώνω προβληματισμένος. Το θέμα που επέλεξα σήμερα να αναλύσω, δεν έχω καταφέρει ποτέ μου να το απαντήσω ξεκάθαρα. Παρ' όλο που συνήθως είμαι απόλυτος και κατηγορηματικός σε πολλά άλλα που με απασχολούν, εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Όπως αντιλαμβάνεστε, θα ήθελα και την δική σας οπτική γωνία πάνω σε αυτό. Τα σχόλια σας ευπρόσδεκτα. Στο θέμα μου λοιπόν.

Οι ναρκομανείς, είναι άτομα άρρωστα; Και όταν λέω άρρωστα, εννοώ πως εγώ πάσχω, παραδείγματος χάριν, από κληρονομικό σακχαρώδη διαβήτη. Δεν το επέλεξα. Απλά πάσχω. Ο ναρκομανής από την άλλη, επέλεξε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα. Θέλω να πω ότι δεν ξύπνησε ένα πρωί και βρέθηκε εθισμένος. Καταλαβαίνω πως αρκετοί άνθρωποι δεν είχαν το οικογενειακό υπόβαθρο, που ευτυχώς είχα εγώ και στράφηκαν αλλού.

Δυστυχώς δεν ζούμε σε μια χώρα που παρέχει στήριξη σε άτομα με ψυχολογικά προβλήματα που τελικά καταλήγουν στη πρέζα. Παρ' όλα αυτά δεν ήταν όλοι οι τοξικομανείς παιδιά από «προβληματικές» οικογένειες. Οι περισσότεροι προέρχονται από φαινομενικά «καλά» σπίτια. Συμπερασματικά καταλήγω πως ήταν επιλογή τους. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Σε μια κοινωνία που βρίθει πληροφοριών κατά των ναρκωτικών, με συνεχή ενημέρωση για τα αποτελέσματα αυτών και οπτικών ερεθισμάτων, δεν μπορεί εσύ να μην γνώριζες προς τα που βαδίζεις. Και βέβαια κανείς δεν ξεκινάει από τα «σκληρά» ναρκωτικά. Η κλιμάκωση γίνεται σταδιακά. Όλοι πάνω κάτω γνωρίζουμε τη διαδρομή.

Αλλά εσύ τότε ένιωθες αλεξίσφαιρος, εσύ ποτέ δεν θα κολλούσες, εσύ το ελέγχεις. Αλλά ήρθε η παραμύθα και σε τύλιξε. Είναι γλυκιά η παραμύθα.

Δεν κάνω επίθεση στους τοξικομανείς, κάθε άλλο, να καταλάβω προσπαθώ. Μέχρι εδώ, απλά καταλήγω πως είναι επιλογή και όχι ασθένεια. Σε καμία των περιπτώσεων βέβαια, το συμπέρασμα μου δεν οδηγεί στην απεχθέστατη άποψη να τους παρατήσουμε να πεθάνουν σαν σκυλιά, κοστίζουν πολλά στο κράτος και άλλα τέτοια κατάπτυστα. Πάνω από όλα είναι άνθρωποι και όταν ένας άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια, πρέπει να του προσφέρεται χωρίς γιατί και πώς.

Πριν μπεις στον κόπο να με χαρακτηρίσεις ρατσιστή και χρυσαυγίτη, έχω σκοπό να σε μπερδέψω λίγο ακόμη. Εδώ είναι που βγαίνει στην επιφάνεια η δεύτερη μου άποψη.

Τι θα έλεγες λοιπόν, για ένα παιδί χωρίς γονείς; Για ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη βία και την αμέλεια; Ένα παιδί που έπρεπε να προσέχει αυτό τους γονείς του; Που είδε το σκληρό πρόσωπο της ζωής από πολύ νωρίς. Και τα ναρκωτικά, μαζί με τις παρέες που τα περιβάλουν ήταν το μοναδικό του καταφύγιο. Ένα παιδί που πήρε αγάπη μόνο από τον πρεζέμπορο. Με χιλιάδες ψυχολογικά προβλήματα και κανέναν να το στηρίξει. Κανένας κρατικός μηχανισμός δεν νοιάστηκε για αυτό. Κανένας δάσκαλος δεν είδε την πιθανή εξέλιξη και όσοι την είδαν απλά αδιαφόρησαν.

Αυτό το παιδί λοιπόν, επέλεξε τα ναρκωτικά; Μήπως οδηγήθηκε εκεί από μια σειρά παραγόντων; Μήπως όταν έχριζε ψυχολογικής-ιατρικής περίθαλψης κανείς δεν έδινε σημασία; Προφανώς και εδώ έχουμε να κάνουμε με πάθηση ψυχική. Σαφώς και όλα τα παιδιά με δύσκολα παιδικά χρόνια δεν έχουν πέσει στα ναρκωτικά, αλλά έστω και για αυτά τα λίγα, τα αδύναμα αν θέλεις, μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να τα βάλουμε στο ίδιο καζάνι;

Ελπίζω πως σε έχω μπερδέψει και θα αφιερώσεις λίγα λεπτά να το σκεφτείς.

Τελικά είναι ασθένεια ή επιλογή; Μήπως είναι και τα δυο; Μήπως κάθε περίπτωση είναι διαφορετική; Και αν κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, πως αντιδράμε σαν κοινωνία; Διαχωρίζουμε τις περιπτώσεις; Ποιος θα κριθεί αρμόδιος για τον διαχωρισμό αυτό;

Παρακάτω υπάρχει χώρος οπού μπορείς να σχολιάσεις. Αν έχεις τη διάθεση και μπορείς να σχολιάσεις ευπρεπώς και όχι επί προσωπικού θα το εκτιμούσα πολύ.

Καλά μυαλά λοιπόν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.