Κυριακή 25/01/2015. Ξυπνάω, ντουζάκι και ξεκινάω να ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα.

Το εκλογικό κέντρο που ανήκω είναι στην περιοχή του Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης.

Κλασικά, ένα σχολείο. Τριακόσια μέτρα περίπου από το σχολείο βρίσκεται μια αλάνα, στην οποία είχε τοποθετηθεί σήμανση «χώρος στάθμευσης εκλογικού κέντρου»

Μου έκανε εντύπωση η οργάνωση αλλά το γούσταρα. Παρκάρω το όχημα, κλειδώνω και περπατάω.

Το πάρκινγκ ήταν άδειο και αμέσως σκέφτηκα πως ήταν νωρίς ακόμη.

Στρίβω και στα πενήντα μέτρα απέναντι μου βλέπω το σχολείο. Η χάβρα των Ιουδαίων.

Διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, κόρνες, κόσμος να περπατάει στον δρόμο, μηχανάκια σταθμευμένα στο πεζοδρόμιο. Που είμαι; Πολιτισμικό σοκ.

Πλησιάζω και αναζητώ επί ματαίω πρόσβαση στο πεζοδρόμιο και κατ'επέκταση στην είσοδο του σχολείου. Επί ματαίω.

Συνεχίζω να περπατάω από τον δρόμο, επιφυλακτικά πάντα και τελικά φτάνω στην ράμπα του σχολείου.

Κάπου εδώ να σας ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι κανένας πάρκινγκ φρίκ, έχω παρκάρει κι εγώ παράνομα, πολλάκις, αλλά όταν έχεις την επιλογή στα τριακόσια μέτρα τότε γίνομαι Τούρκος.

Η ράμπα του σχολείου που λέτε, πιασμένη. Porsche Cayenne. Τύπος νεαρός σχετικά, μαύρο γυαλί freddo ανά χείρας και μιλούσε με βαριά, ξενυχτισμένη φωνή στο hands free του iPhone. Πιο κλασικός νεοέλληνας πεθαίνεις.

Συγγνώμη, του λέω. Με κοιτάει και απλά αγνοεί την ύπαρξη μου.

Επιμένω εγώ, συγνώμη μεσιέ, μήπως σκέφτηκες ποτέ σου πως η ράμπα είναι για τους πεζούς και όχι για το άρμα που εσύ αποκαλείς αμάξι;

Με κοιτάει σαστισμένος με ένα βλέμμα, τι λέει τώρα ο μαλάκας. Τελικά αφού τελείωσε την κουβέντα στο κινητό του, μου απαντάει.

Φίλε δύο λεπτά θα κάνω, ψηφίζω και έφυγα.

Σοβαρά; Ενώ οι υπόλοιποι ήρθαμε για τσάι και συμπάθεια.

Ρε φίλε τώρα σοβαρά, δεν βλέπεις ότι εμποδίζεις τον κόσμο; Άντε εγώ, χώθηκα, η κυρία με το καροτσάκι από που θα περάσει; Ποία, αυτή; Αυτή είναι η γυναίκα μου με το μωρό, σε εμένα έρχονται, μην σκας, και ρουφάει όλο χάρη την καφεδάρα του.

Καλά βρε αρχίδι, πέρα από την πάρτη σου δεν υπολογίζεις τίποτα; Αν όπως την ανάγκασες να περπατάει στο δρόμο μαζί με το παιδί σου, την παρασύρει ένα αμάξι, πως θα νιώσεις; Το σκέφτηκες ποτέ;

Τότε άρχισε να γαμπρίζει και να μου λέει τα κλασικά, «ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ και μου μιλάς έτσι;» 

Ο μπάτσος που μέχρι τώρα ήταν χωμένος στο προφίλ του και χάζευε γκομενάκια αποφάσισε να επέμβει.

«Σας παρακαλώ κύριε, μετακινήστε το αυτοκίνητο σας, απαγορεύεται εδώ.»

Σιγά και εσύ, του λέω, τώρα τον είδες; Μας έπεισε.

Με τα πολλά ψήφισα κι εγώ κι έφυγα.

Έχω μαλώσει με αρκετά γκομενάκια που παραπονέθηκαν γιατί παρκάρω μακριά από το μαγαζί. «Και πώς θα περπατήσω τώρα εγώ με τα δωδεκάποντα βρε Βασίλη;»

«Δεν ξέρω μωρό μου, ας μην τα έβαζες. Εγώ ράμπες δεν κλείνω.»

Καταλαβαίνω απόλυτα την έλλειψη χώρου στάθμευσης, ειδικά στα κέντρα των μεγάλων πόλεων. Δεν μπορώ με τίποτα όμως να καταλάβω την καφρίλα ορισμένων, που προκειμένου να παρκάρουν πρώτη μούρη στο καβούρι, κλείνουν ράμπες, διαβάσεις και πεζοδρόμια.

Έχω παρκάρει και εγώ παράνομα και γνωρίζω πως κάποιες φορές δεν υπάρχει εναλλακτική. Αλλά ράμπα διάβαση και πεζοδρόμιο, δεν κλείνω, τον κώλο σου να χτυπάς.

Μπες για δύο λεπτά στη θέση του ανθρώπου που κινείται με αναπηρικό καροτσάκι.

Μην τρομάζεις κάφρε, άνθρωπος είναι και αυτός και έχει τα ίδια δικαιώματα με εσένα. Γιατί του στερείς λοιπόν το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση; Τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης τους σκέφτηκες ποτέ; Αυτά τα αυλάκια που υπάρχουν στα πεζοδρόμια, είναι για να τους καθοδηγούν και όχι για να ξύνεις τις λάσπες από το Armani πατούμενό σου.

Δεν σου εύχομαι ποτέ σου να βρεθείς στη θέση των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινή τους μετακίνηση. Και η γυναίκα σου με το καροτσάκι του παιδιού στην ίδια κατηγορία ανήκει. Δεν ζητούν ελεημοσύνη, ούτε καν κατανόηση.

Τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα ψάχνουν αλλά εσύ πέρα βρέχει.

Όλα είναι θέμα επιλογών μεγάλε.

Επιλέγεις να κλείσεις την ράμπα, για να μην περπατήσει το μωρό πενήντα μέτρα και της πέσει ο κώλος. Επιλέγεις να διπλό-παρκάρεις για να είσαι φάτσα κάρτα στο μαγαζί με την κουρσάρα σου. Επιλέγεις να με γράψεις στα παπάρια σου και να μην σου κάνει τίποτα αυτό το άρθρο.

Νεοέλληνα μαλάκα. Σωστές επιλογές λοιπόν, σωστές επιλογές και καλά μυαλά.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.