Πάντα θα κάτσει μια στραβή. Πάντα. Είναι νόμος.

Μη σου πω θα κάτσει και μία και δύο κι όσες είναι διαθέσιμες εκείνη την ώρα που περνάς από μπροστά τους. Περπατάς αφηρημένος. Σκέφτεσαι χίλια-δύο πράγματα παράλληλα και είσαι ένα βήμα πριν το ολοκαύτωμα των εγκεφαλικών σου κυττάρων. Προχωράς αμέριμνος, σε βρίζει ένα μηχανάκι που ποτέ δεν είδες γιατί κοιτούσες το ρολόι σου. Άργησες και σήμερα. Έχει την κίνηση του αιώνα και η καρδιά σου κοντεύει να εκραγεί απ’ το άγχος.

Πάμε μαζί. Ανάσα.

Ξέρω. Τώρα είσαι διακοπές και όλα αυτά μοιάζουν ένας κακός εφιάλτης. Ξέρουμε και οι δύο πως σε λίγο καιρό από τώρα τούτη εδώ θα είναι η σιχαμένη καθημερινότητά σου. Αυτό το συνεχόμενο βάδην που σιχαίνεσαι και κάπου μέσα σου εύχεσαι να είχες τα κότσια να το αλλάξεις. Σου φαίνεται δύσκολο. Εσύ θα ήθελες να κάνεις μια στροφή γύρω απ’ τον εαυτό σου, να πεις τα πάτερ ημών σου και να φτύσεις τρεις φορές τον κόρφο σου.

Λυπάμαι, δεν αλλάζουν τις ζωές τα μαντζούνια και οι προσευχές.  Τη ζωή σου την αλλάζεις μόνος σου. Εσύ και το ξερό σου το κεφάλι είστε υπεύθυνοι για το τομάρι που κουβαλάς.

Δες τον εαυτό σου τώρα που είναι καλοκαιράκι και είσαι σε άδεια. Ξυπνάς με την ησυχία σου, απολαμβάνεις το καφεδάκι σου, πιάνεις κουβέντα με κόσμο, δε μιλάς ακατάπαυστα στα κινητά και κοιμάσαι σαν μωρό. Οκ. Δεν μπορεί όλη σου η ζωή να είναι σαν το Bob το Marley. Μαζί σου. Κάτι πρέπει να τρως για να βιοπορίζεσαι. Κάν’ το σαν άνθρωπος όμως.

Ξύπνα με το πάσο σου και ρίξε μια ματιά σε αυτόν τον άτιμο τον ουρανό που χάσκει ολημερίς πάνω απ’ το κεφάλι σου. Δες αν βρέχει, αν χιονίζει, αν έχει ήλιο. Δες το. Μην κοιτάς μηχανικά από ένα παράθυρο. Πάρε μια ανάσα και περπάτα σαν άνθρωπος. Νιώσε τα βήματα σου να πηγαίνουν εκεί που θες. Επεξεργάσου τους ανθρώπους γύρω σου. Γέλα με κάτι πραγματικά αστείο. Πέτα τα επιτηδευμένα χαμόγελα απ’ το μπαλκόνι και νιώσε όπως θες.

Γουστάρεις να κλάψεις; Άσε το δάκρυ να κυλήσει. Γουστάρεις να μη μιλήσεις σε κανένα; Απομονώσου. Σε πνίγει το δίκιο σου; Ούρλιαξέ το. Πάψε να ζεις, να αναπνέεις, να σωπαίνεις για τους άλλους. Κάνουμε τα πάντα για να μην μπορούν να πουν οι άλλοι και στο τέλος οι άλλοι δεν είπαν τίποτα.

Θυμάσαι όταν ήσουν παιδί; Δεν έκανες δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Αυτό που ήθελες το ζητούσες κι εκείνο που σκεφτόσουν έβγαινε απ’ το στόμα σου αφιλτράριστο. Τι ήθελες να γίνεις όταν θα μεγαλώσεις; Μοιάζεις σε τίποτα με τα αλλοτινά όνειρά σου; Κάνε ερωτήσεις στον εαυτό σου κι απάντα αυθόρμητα. Θυμήσου τι σημαίνει αυθόρμητα.

Αλλάζουμε οι άνθρωποι. Σκληραίνουμε και ξεχνάμε. Κάνουμε μηχανικές κινήσεις και κυνικές διαπιστώσεις. Ποτέ δεν ευχαριστιόμαστε με τις επιλογές μας. Θέλουμε πάντα κι άλλα. Ζηλεύουμε αλλά δεν προσπαθούμε να κατακτήσουμε την ευτυχία μας. Καθόμαστε και την ονειρευόμαστε με την ελπίδα πως θα γίνουν όλα μαγικά.

Ξεκουνήσου απ’ την καρέκλα. Μη μιζεριάζεις. Γίνε ό,τι θες να γίνεις. 

Πόσες είναι η ζωή στη τελική φίλε μου; Μία είναι η άτιμη.

Και πόσοι είναι οι εχθροί σου σε αυτή; Ένας. Ο εαυτός σου.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.