Χρόνια τώρα η ίδια ιστορία.

Αρσενικά ανά την υφήλιο χειροδικούν (και όχι μόνο) εις βάρος ανυπεράσπιστων θηλυκών. Η κακοποίηση του αδύναμου φύλου, τους γεμίζει δύναμη κι εξουσία. Η βία που προσφέρουν τροφοδοτεί τις αρρωστημένες ορέξεις τους. Νιώθουν μάγκες, βασιλιάδες, κατακτητές.

Άντρας, πολλά βαρύς και όχι, αποδεικνύει τον ανδρισμό του με το βάρος του χεριού του. Όσο πιο δυνατός ο κρότος από το χαστούκι στο μάγουλο, τόσο περισσότερο μεγαλώνει το «εγώ» σου.

Ας γελάσω τρεις φορές. Χα, χα, χα. Μικρό, ανθρωπόμορφο τέρας γελιέσαι. Δεν περνιέσαι για άντρας. Αν ήταν στο χέρι μου, ούτε για άνθρωπος δεν θα περνούσες.

Ανθρωπάκι του γλυκού νερού, μακάρι να ψόφαγες. Ναι, να ψοφήσεις. Να πέσει να σε πλακώσει ένας τόνος τσιμέντο. Να μη μείνει τίποτα από σένα. Ούτε τρίχα.

Σε σιχαίνομαι. Μισώ την ύπαρξή σου, τη μορφή σου, τον αέρα που αναπνέεις. Δε θέλω να αναπνέουμε τον ίδιο.

Δε θα σου πω πως τη γυναίκα δεν πρέπει να τη χτυπάς ούτε με τριαντάφυλλο. Παραείναι ποιητικό αυτό για το ίχνος του μυαλού που διαθέτεις.

Δε θα σου πω να τα βάζεις με όμοιους σου. Ελπίζω να μην υπάρχουν πολλοί σαν και σένα.

Θα σου πω όμως, ότι αμφισβητώ την αντρική σου φύση. Για την ακρίβεια αγνοείς πώς συμπεριφέρεται η αντρική φύση.

Δεν είσαι άντρας, κάθαρμα όταν σαπίζεις στο ξύλο μια γυναίκα. Όταν της βουλώνεις το μάτι και νιώθεις καλά με αυτό. Όταν την αναγκάζεις να κυκλοφορεί με γυαλιά και μαντήλια στο λαιμό για να μη καταλάβει τίποτα η γειτονιά.

Δεν είσαι άντρας, κάθαρμα όταν τη πιάνεις απ’ το λαιμό και τη κολλάς στο τοίχο για να της επιβληθείς. Όταν στο άκουσμα της φωνής σου τη πιάνει τρέμουλο. Όταν κρατάει την ανάσα της για να μη σ’ ενοχλήσει.

Δεν είσαι άντρας, κάθαρμα όταν ντρέπεται να βγει απ’ το σπίτι κι όταν παρακαλά να μη γυρίσεις εσύ σ’ αυτό. Όταν τα κλειδιά στη πόρτα σηματοδοτούν την αρχή του μαρτυρίου της. Όταν έχει ξεχάσει τι χρώμα έχει το δέρμα της και πόσα ήταν τα δόντια της.

Όταν οι μόνες λέξεις που ακούς απ’ το στόμα της είναι: μη, σε παρακαλώ, συγγνώμη. Όταν απολογείται χωρίς λόγο. Όταν δεν έχει λόγο.

Δεν είσαι άντρας, κάθαρμα όταν ζει υπό το καθεστώς του φόβου, του τρόμου, του θανάτου. Όταν μετράει βλέμματα, χειρονομίες κι ανάσες. Όταν προσεύχεται να πεθάνει για να γλιτώσει από σένα, για να λυτρωθεί.

Όταν οι σιωπές γίνονται ουρλιαχτά, τα όνειρα εφιάλτες, τα κορμιά σακιά,τα τζάμια θρύψαλα.

Δε με νοιάζει αν έχεις γκόμενα ή νεύρα, αν είσαι αλκοολικός ή ναρκομανής, αν οι γονείς σου χώρισαν ή μεγάλωσες σε ορφανοτροφείο. Για μένα είσαι ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Αυτό είσαι.

Ένας θρασύδειλος που καταπιέζεται στις κοινωνικές του συναναστροφές·που προσποιείται τον κύριο, τον σωστό οικογενειάρχη κι πίσω από τις κλειστές πόρτες μετατρέπεται σε σατράπη.

Η βία δεν είναι κουσούρι. Είναι άρρωστη επιλογή. Κι εσύ είσαι ένας ασθενής που χρειάζεται βοήθεια.

Σε φαντάζομαι να σέρνεσαι ζητώντας βοήθεια και να μην έρχεται κανείς να σε σώσει. Να γίνεται η μούρη σου ένα με το πάτωμα και τα κόκαλα του κορμιού σου να πονούν σε κάθε αλλαγή του καιρού.

Αυτό αξίζεις. Ή μάλλον ούτε κι αυτό.

Θέλω να νιώσεις στο πετσί σου ό,τι έδωσες. Δούναι και λαβείν. Να πληρωθείς με το ίδιο νόμισμα. Το νόμισμα του φόβου που μοιράζεις. Δε θέλω να πονέσει το κορμί σου. Η ψυχή σου θέλω να κακοποιηθεί. Να γεμίσει φόβο, τρόμο, θάνατο.

Δεν περνιέσαι για άντρας. Αν ήταν στο χέρι μου, ούτε για άνθρωπος δεν θα περνούσες.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.