Τρέχουν, λέει, όλοι σαν τους παλαβούς για να είναι όλα έτοιμα την Κυριακή που γίνονται εκλογές. Ποιοι τρέχουν; Είδες εσύ κανέναν να τρέχει για τις εκλογές πέρα απ’ τους πολιτικάντηδες; Έχεις εσύ καμία αγωνία για τηv Κυριακή; Μήπως μένεις ξάγρυπνος από τώρα για τη ψήφο σου;

Έλα Παναγία μου Φανερωμένη, τι θα ακούσω ακόμη! Ο κόσμος τρέχει για τόσα πολλά καθημερινά που σε διαβεβαιώνω, σκοτίστηκε για τις εκλογές. Άσε που και να χάσει τις μεθαυριανές, δεν έγινε και τίποτα. Σε λίγους μήνες πάλι θα βγάλει τη ταυτότητα απ’ το πορτοφόλι για να την επιδείξει σε κάποιον δικαστικό αντιπρόσωπο.

Προκοπή δεν πρόκειται να δούμε. Τα είδαμε, τα μάθαμε, τα ξηγηθήκαμε. Όλοι για αυτή την άτιμη την καρέκλα παλεύουν σ’ αυτό τον τόπο. Και να ήταν και καμιά που να άξιζε, πάει στο καλό. Μήτε από καρυδιά είναι, μήτε από οξιά. Όποιος τοποθετεί τα οπίσθια του εκεί καίγεται σαν το κεράκι της Λαμπρής.

Επανέρχομαι. Αγωνιούν οι πολίτες της μικροσκοπικής Ελλάδας να δουν, σου λέει, ποιος θα είναι ο επόμενος μεγάλος ηγέτης της χώρας. Ωρέ πού πάμε; Ποιος αγωνιά και ποιος θα έχει το θράσος να αποκαλεστεί ηγέτης; Εγώ, κι αν κάνω λάθος σχωράτε με, ξέρω πως τα σπιτικά ολονών έχουν άλλου είδους αγωνίες.

Κανείς δεν νοιάζεται ποιο κόμμα θα κυβερνήσει, πόσα κόμματα θα στριμώξουν τα οπίσθια τους στην ίδια καρέκλα και ποιο χρώμα θα βγει επικρατέστερο. Αυτά γινόντουσαν last year. This year ο κόσμος έπαψε να πιστεύει μεγάλα λόγια και βαρύγδουπες δηλώσεις. Ήρθε κι έσκασε ο Έλληνας απ’ το κούφιο μπούρου-μπούρου και βαφτίστηκε κουφός. Σου λέει αν δεν ακούω, μια χαρά θα είμαι. Άλλωστε, το είπε κι ο περίφημος αστρολόγος ο Λεφάκης- καλή του ώρα- πως προκοπή τούτος ο τόπος θα δει μετά το 2020.

Μέχρι το 2020 ξέρεις εσύ αδελφέ μου πόσες εκλογικές αναμετρήσεις θα ‘χουν γίνει; Ξέρεις πόσες πίτσες και πιτόγυρα θα έχεις καταβροχθίσει βλέποντας debate στην κρατική τηλεόραση; Αν έχουμε κρατική τηλεόραση, γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Όλο λέμε και ξελέμε ανάλογα με ποιο πλευρό θα κοιμηθούμε.

Ο  Έλληνας, που λες, θέλει να τον αφήσεις λίγο ήσυχο. Θέλει να πάρει μια ανάσα και δύο, μη σου πω. Να προλάβει να σκεφτεί τι θέλει. Να δει τις επιλογές του και να κρίνει. Παλιά ήξερε ότι έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα σε πράσινα, μπλε και κόκκινα καραβάκια. Τώρα όποιο και να επιλέξει θα του φορτωθεί στο σβέρκο κι ένα καραβάκι που ποτέ του δεν υπολόγισε. Τον ρώτησες ποτέ αν το θέλει; Ποτέ.

Όλο ζητάς και παίρνεις. Κι εκείνος αγχώνεται. Αγχώνεται για το μισθό του και τη σύνταξή του, για τα φάρμακα και τη περίθαλψή του. Κι εκείνος έχει παιδιά και τα θέλει κοντά του. Δεν τα θέλει μοιρασμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Κι εκείνος έχει ψυγείο και το θέλει γεμάτο. Κι εκείνος έχει πορτοφόλι και βαρέθηκε να το γυρνάει ανάποδα και να μην πέφτει φράγκο.

Βαρέθηκε να αγχώνεται.

Αφού τον γράφεις εσύ στα παλιά σου τα παπούτσια, θα σε γράψει κι εκείνος εκεί που δεν γράφει μελάνι.

Δεν είναι μαλάκας ο Έλληνας. Φιλότιμος είναι. Σου έδωσε όσες ευκαιρίες ζήτησες.Τώρα είναι η σειρά του.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.