Ότι είμαστε αχάριστα πλάσματα το ξέρουμε είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Το ότι δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα επίσης.

Είναι σαν να έχουμε μονίμως το αίσθημα του ανεκπλήρωτου στο αίμα μας.

Το πιο απλό παράδειγμα; Ο καιρός, η θερμοκρασία. Κάνει ζέστη; Θέλουμε κρύο. Κάνει κρύο; Θέλουμε ζέστη.

Κάθε χρόνο τα ίδια, κάθε εποχή μια επανάληψη. Είναι λες και μας αρέσει να παραπονιόμαστε κάθε χρόνο ίδια μέρα για τα ίδια και τα ίδια και να μη βαριόμαστε ποτέ. Ανεξάντλητοι.

Σε άλλους αρέσει το καλοκαίρι κι η ζέστη, σε κάποιους άλλους ο χειμώνας και το κρύο. Οι περισσότεροι τείνουν προς την άνοιξη κι ας έχει τόνους αλλεργίας και οι πιο μελαγχολικοί επιλέγουν το φθινόπωρο.

Απ’ όλων το στόμα όμως θα ακουστεί σε κάθε εποχή:

«Τι κρύο είν’ αυτό, ρε φίλε;»

«Δεν αντέχω άλλο, έχω σκάσει. Τρεις φορές έκανα μπάνιο κι αντί να καλυτερεύω, χειροτερεύω.»

«Αχ, άντε να έρθει το καλοκαιράκι να σκάμε από τη ζέστη, δεν παλεύεται άλλο το ψύχος.»

«Θ’ αφήσω τα κοκαλάκια μου από το κρύο, έχουν παγώσει τα πάντα, δεν γίνεται άλλο.»

«Βροχή, βροχή, μουχλιάσαμε. Φτάνει.»

«Ας βρέξει λίγο να δροσίσει επιτέλους.»

Τι κρύβουν όλες αυτές οι φράσεις και οι χίλιες δύο άλλες που ξεστομίζουμε; Ότι είμαστε παραπονιάρηδες και τελικά θέλουμε μια μέση λύση. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη.

Αυτό που θέλουμε στην πραγματικότητα είναι να είναι καλοκαίρι, να μη χρειάζεται να πολυβγαίνουμε από το σπίτι για δουλειές και τρεξίματα, να έχουμε τρεις μήνες διακοπές κι ιδανικά ένα παραθαλάσσιο εξοχικό.

Όλη μέρα να ‘μαστε αραχτοί εκεί που σκάει το κύμα χωρίς έννοιες και προβλήματα. Να έχει σαράντα βαθμούς Κελσίου αλλά να μη μας καίγεται καρφάκι αφού ανά πάσα ώρα και στιγμή θα κάναμε τη βουτιά μας για να δροσιστούμε.

Κι όσο να πείτε, οι περιοχές κοντά στη θάλασσα έχουν και το αεράκι τους το βράδυ κι έτσι οι καύσωνες θα περάσουν αναίμακτα.

Στην αντίθετη περίπτωση, το χειμώνα που τα χέρια γίνονται ξύλα από το κρύο και πέφτουν μύτες από τις χαμηλές θερμοκρασίες επιθυμούμε άλλες καταστάσεις.

Χουχούλιασμα, παπλώματα, κουβέρτες, τζάκια και καλοριφέρ, ζεστά ροφήματα. Η δουλειά μας, ασφαλώς να είναι σ’ εσωτερικό χώρο για να μην αναγκαζόμαστε να φοράμε εκατό ρούχα για να προστατευτούμε από το πολικό ψύχος.

Αυτά όμως είναι σπάνιες και δυσεύρετες καταστάσεις. Τέτοιες πολυτέλειες δεν έχουν παρά ελάχιστοι κι όσο πάμε θα τις έχουν σπάνιοι.

Και κάπως έτσι θα συνεχίσουμε όλοι μας το βιολί που ξέρουμε τόσα χρόνια. Όταν έχει κρύο θ’ αναπολούμε τη ζέστη κι όταν έχει ζέστη θα ονειρευόμαστε το κρύο.

Μια διαρκής άνοιξη με κατά διαστήματα βροχούλα ή συννεφιά για να μη βαριόμαστε κιόλας, νομίζω θα ‘ταν το τέλειο σκηνικό. Αν και πάλι θα βρίσκαμε κι εκεί ελαττώματα και λόγους για να μη μας αρέσει κάτι.

Και τι πράγμα είναι αυτό; Μία η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και δε λέει να δροσίσει.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.