Ο οξύθυμος ο άνθρωπος είναι το καλύτερο είδος ανθρώπου που θα μπορέσει ποτέ να σου τύχει. Κι όχι, μη με κοιτάς στραβά. Έχω πλήρη επίγνωση του τι λέω και θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως το γιατί.

Κατ' αρχάς βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι εκνευρίζονται με πράγματα ασήμαντα για τους περισσότερους. Θα κάνουν χαμό γιατί ο μπροστινός δεν άναψε φλας, θα φωνάξουν γιατί δεν έβαλες την μπίρα στο ψυγείο ή θα βρίσουν γιατί δε δέχεσαι σαν μόνη και απόλυτη αλήθεια αυτό που μόλις και πολύ εκτενώς σου εξήγησαν. Εάν βρεις όμως την υπομονή και τον τρόπο να διαχειριστείς όλα αυτά τα μικρά ξεσπαματάκια τους στη διάρκεια της ημέρας, θα δεις ότι μόνο καλό επιφέρουν στην όποια είδους σχέση σας.

Είναι ο τρόπος μας να εκτονωνόμαστε. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι ό,τι πιο εύκολο, αλλά το πραγματικά καλό είναι ότι όταν θυμώνουμε είκοσι φορές και το εξωτερικεύουμε εικοσιπέντε, στην αληθινά σοβαρή φορά, που με κάποιον άλλον για παράδειγμα θα σκοτωνόσουν, εμείς έχουμε φτάσει τα απόλυτα επίπεδα ζεν και σχεδόν ούτε καν μας ενοχλεί. Μπορώ με σιγουριά να πω ότι οι οξύθυμοι άνθρωποι μπορεί να γίνουν κώλος μαζί σου για ψύλλου πήδημα και να μην ακούσεις τη φωνούλα τους, όταν θα είχαν όλα τα δίκια του κόσμου να γυρίσουν το σπίτι ανάποδα. Αυτό είναι ίσως και το μόνο, πολύ θετικό, για σένα.

Ο οποιοσδήποτε άλλος, που το παίζει ήρεμος, πράος και συνετός, έχω να σε πληροφορήσω πως θα μάζευε, θα μάζευε, θα μάζευε και ξαφνικά χωρίς λόγο θα σου 'κανε ένα μπαμ και θα ψαχνόσουν να βρεις από πού σου 'ρθε. Αυτό δε θα συμβεί ποτέ, αν έχεις στο πλευρό σου έναν οξύθυμο άνθρωπο. Εκείνος θα σου πει τι τον ενοχλεί τη στιγμή που τον ενοχλεί. Ίσως όχι με τον πιο σωστό τρόπο, αλλά σημασία έχει ότι θα στο πει. Και εκεί γι' αυτόν το θέμα θα τελειώσει. Τα νεύρα θα του κρατήσουν το πολύ πέντε λεπτά, όμως μετά θα είναι έτοιμος να σ' αγαπήσει ξανά με όλη του την ψυχή, χωρίς κρατήματα, χωρίς πισινές, χωρίς ύπουλα κρυμμένα νευράκια που θα στα βγάλει μετά από δυο βδομάδες επειδή π.χ αντί για μουστάρδα του έβαλες στο σάντουιτς ουγγαρέζα.

Στην πραγματικότητα, είναι οι πιο ευαίσθητοι άνθρωποι. Σκυλί που γαβγίζει δε δαγκώνει κλπ κλπ, όλες αυτές οι γνωστές παροιμιούλες, δε βγήκαν τυχαία από το θυμόσοφο λαό μας. Όσοι δεν μπορούν να συγκρατήσουν το θυμό και τα νεύρα τους, είναι βασικά άνθρωποι που τους πνίγουν τα συναισθήματά τους. Είναι απλώς μία αντίδραση σε όσα τους συμβαίνουν και είτε τους πληγώνουν, είτε τα παίρνουν πιο βαριά από τους άλλους, είτε ακόμη δεν μπορούν να κατανοήσουν το γιατί ο κάθε ένας κάνει ή λέει την παπάρα του, όταν οι ίδιοι είναι αρκετά μετρημένοι στο τι θα κάνουν και τι θα πουν στις συναναστροφές τους με τον κόσμο. Είναι κυρίως το γαμώτο που τους πνίγει, για τον σταρχιδισμό, την ασυνειδησία, την κακία ή την αδιαφορία των άλλων, και που τους προκαλεί αυτές τις μικρές εκρήξεις.

Αντιδρούν σαν τα μωρά, δεν έχει προλάβει ακόμα να τους δηλητηριάσει η υποκρισία και το ψέμα της ενηλικίωσης. Δεν μπορούν να σου κρυφτούν και ούτε να σε κοροϊδέψουν, και αυτό είναι επίσης ένα τεράστιο δώρο που, άθελα τους, θα σου κάνουν.

Για να τους αντιμετωπίσεις, δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Όλο το θέμα είναι να βρεις τη χρυσή τομή ανάμεσα στα δικά του και στα δικά σου νεύρα. Η διαφορά σας είναι ότι μάλλον αυτός έχει μάθει τόσα χρόνια όλοι να δέχονται τις φωνές και τα καπρίτσια του, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είσαι κι εσύ υποχρεωμένος να κάνεις το ίδιο. Αρκεί απλώς να δείξεις ότι σέβεσαι αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα του, το οποίο πιθανότατα ποτέ δεν σου έκρυψε και με το οποίο τον δέχτηκες στη ζωή σου.

Δεν είναι τρελός, ξέρει ότι αντιδρά υπερβολικά, ότι στενοχωρεί ενίοτε τους ανθρώπους του, ακόμα και αν δεν απευθύνεται σε αυτούς. Σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ψυχική σου ηρεμία να έχεις κάποιον να αντιδρά συνεχώς και με αρκετά θορυβώδη τρόπο. Όμως δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς. Και αυτό πρέπει να το καταλάβεις. Όταν φωνάζει, δεν φωνάζει σε εσένα. Απλώς φωνάζει. Δε ξέρω τι διεργασίες συμβαίνουν στον οργανισμό του εκείνη την ώρα, αλλά είναι σαν μία χύτρα όπου τη στιγμή του βρασμού βγάζει συνεχώς αέρα και σφυρίζει. Αν σταματήσει να το κάνει, θα σκάσει. Έτσι και ο οξύθυμος άνθρωπος. Δεν έχει περίπου ούτε καν επιλογή. Απλώς του συμβαίνει και με τον τρόπο αυτόν αποσυμπιέζει το θυμό του, ηρεμώντας.

Ο ίδιος ξέρει ποια είναι η αντίδραση που τον βοηθά να καταλαγιάζει το θυμό του και θα στην πει από μόνος του. Άλλος μπορεί να χρειάζεται λίγα λεπτά μόνος του, άλλος μπορεί να χρειάζεται να τον ειρωνευτείς ώστε να κατανοήσει τον παραλογισμό του, άλλος να του φωνάξεις κι εσύ για να τον επαναφέρεις. Αυτά θα τα βρείτε μαζί, συζητώντας.

Το θέμα είναι να αντιληφθούν οι μεν ότι κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωί με σκοπό να θυμώνει με το παραμικρό και πως κανείς δεν είναι και απόλυτα εντάξει με αυτό που του συμβαίνει. Και οι δε να κατανοήσουν ότι δεν είναι υποχρεωμένοι όσοι τους αγαπούν να δέχονται στωικά και κάθε ξέσπασμά τους.

Και μία συμβουλή. Η αδυναμία σου να διαχειριστείς το θυμό σου, δεν υποχρεώνει αυτόματα τον άλλον να σου δίνει άνευ για κάθε μαλακία σου. Γι ‘αυτό, αν βρεις εκείνον που θα θελήσει μέσα στο χαμό που συχνά-πυκνά και από το πουθενά δημιουργείς, να ψάξει αυτό που πραγματικά είσαι και όχι αυτό που δείχνεις ότι είσαι, ήρθε η ώρα τουλάχιστον να μάθεις να ζητάς «συγγνώμη».
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.