Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε σχεδιάσει το σπίτι των ονείρων μας. Ακόμα κι αν το όνειρο είναι μακρινό, μας ανακουφίζει να σκεφτόμαστε το μελλοντικό μας χώρο στο οποίο κύριοι θα είμαστε αποκλειστικά εμείς.

Το σπίτι του καθενός, αυτό που έφτιαξε μόνος του από το μηδέν, είναι το καταφύγιό του. Και είναι σημαντικό, να μην του παραδοθεί ολόκληρο έτοιμο. Γιατί όσο βολικό κι αν είναι να μπεις πρωί και μεσημέρι να ξαπλώνεις στην έτοιμη καναπεδάρα σου, πίστεψέ με δε συγκρίνεται σε τίποτα με τη χαρά και την ικανοποίηση του να φτιάχνεις κάθε μέρα κι από λίγο το βασίλειό σου, όπως το ονειρεύτηκες. Κι ας μοιάζει στην αρχή περισσότερο με σπηλιά παρά με σπίτι.

Είναι αυτή η κρίσιμη καμπή της ηλικίας. Γύρω στα 24, έχεις κουραστεί να κοιμάσαι στο εναμισάρι του παιδικού σου δωματίου. Δε σε εκφράζουν πια τα χρώματα που ‘χες διαλέξει, το γραφείο σου δε φτάνει ούτε για τα βασικά αντικείμενα που απαιτεί πλέον η όποια ενασχόλησή σου. Παλαιότερα, θα το έφτιαχνες από ‘δω, θα το συγύριζες από ‘κει, θα έκανες μικρά μικρά makeovers και κάπως θα βολευόσουν.
Είναι που τώρα, απλώς δε θες, γιατί -για να είμαστε ειλικρινείς- δεν είναι ούτε το μπλε της ντουλάπας, ούτε το χαλί που σε ενοχλεί. Είναι οι λέξεις που το αποτελούν: παιδικό δωμάτιο. Ούτε παιδί είσαι πια, ούτε η ζωή σου όπως τη φαντάζεσαι χωράει πλέον στο στενό του δωματίου σου.

Και δεν είναι θέμα τετραγωνικών. Μπορεί ο χώρος που θα διαλέξεις να μείνεις, να είναι ίσος με το παλιό σου δωμάτιο. Είναι η αύρα που το τυλίγει.

Υπάρχει βέβαια πάντα το δίλημμα. Να μείνεις στην ασφάλεια του πατρικού, εφόσον ακόμα δεν μπορείς να φτιάξεις το χώρο σου ακριβώς όπως τον θέλεις, ή ήρθε η ώρα να σταματήσεις να είσαι το παιδί και να γίνεις ο ενήλικας; 

Πολλοί μπορεί να βρίσκουν άλλοθι στις ευκολίες που σαφώς προσφέρει το σπίτι των γονιών. Έτοιμο φαϊ, πλυμμένα ρούχα. Λένε πως περιμένουν την κατάλληλη ώρα, όταν θα έχουν μαζέψει όσα χρήματα χρειάζονται, όταν θα ‘χουν βρει μία σταθερή δουλειά, όταν θα είναι όλα περίπου στρωμένα ώστε να μην ταλαιπωρηθούν ούτε λίγο στο νέο τους σπιτικό.

Είναι ώρα όμως να καταλάβεις πως το σπίτι δεν το κάνουν όμορφο ούτε τα ντουβάρια, ούτε τα πατώματα, ούτε τα ειδικά ποτήρια του λικέρ, ούτε τα πηρουνάκια του επιδορπίου. Το σπίτι το κάνουν όμορφοι οι φωνές των ανθρώπων του. Αν έχεις βρει αυτούς που έψαχνες, μικρή σημασία έχει το αν θα τρώτε πρωινό, φαγητό και γλυκό στο ίδιο πιάτο.

Το πραγματικά λοιπόν κρίσιμο για να απαντηθεί δεν είναι το αν όντως το μελλοντικό σου σπίτι θα μοιάζει σε όλα με αυτό που ονειρεύτηκες όταν ήσουν στο λύκειο.

Σαφώς και δε θα είναι όλα ρόδινα. Είναι αλήθεια πως το να στήσεις ένα σπίτι απαιτεί χρήματα. Όμως μπορεί να είναι και λίγα και σίγουρα δεν αποτελούν αυτά τον κύριο ανασταλτικό παράγοντα. Το οικονομικό σε κρατά πίσω είτε όταν δε θες να ξεβολευτείς, είτε όταν λες πως θες αλλά απαιτείς και να είναι εξαρχής πλήρως διακοσμημένο, λειτουργικό και πανέμορφο. Μπορεί να χρειάζονται ολόκληρα χιλιάρικα για να το θεωρήσεις κατοικήσιμο, όμως μπορεί να αρκέσουν και δυο ενοίκια με 300 ευρώ. Ιδέες να έχεις, όρεξη και μεράκι.

Ποτέ δεν είσαι πραγματικά έτοιμος. Η απόφαση είναι που σε ετοιμάζει. Όλο το ζήτημα κρύβεται στο να έχεις αποφασίσει την οικιστική ανεξαρτητοποίησή σου, με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Κι ας μην έχει δέκα πίνακες στους τοίχους, αρκεί να έχεις λίγους καλούς φίλους και πολύ καφέ για να μοιράζεσαι τα απογεύματά σου. Στο αν είσαι διατεθειμένος να αντέξεις τα ζόρια που σίγουρα θα υπάρχουν ως αντάλλαγμα της καινούριας σου ενήλικης ζωής.

Υπάρχει πιθανότητα επίσης, εγώ που τα λέω αυτά να περπατάω στα σύννεφα και να φαίνομαι ανώριμη σε αυτούς που ξέρουν στ' αλήθεια πόσα ακριβώς είναι τα έξοδα ενός σπιτιού. Αρκεί βέβαια για να τους αντικρούσω, να απαριθμήσουμε απλώς τι θεωρούν αυτοί απαραίτητο να το συνοδεύει και τι εγώ.

Παλέτες, φωτάκια, μέταλλο και ξύλο, χρώματα στα υφάσματα, αρκετά μαξιλάρια, ακόμα πιο πολλά βιβλία, χαμόγελα, λίγο κρασί και κάνα γαβ. Έτσι περίπου έχω ονειρευτεί τα συστατικά του δικού μου σπιτιού. Ένα- ένα και όχι όλα μαζί. Ούτε μικρό, ούτε μεγάλο. Ούτε ντιζαϊνάτες κουζίνες, ούτε 42άρες οθόνες. Ούτε εύκολο, ούτε όμως κι άπιαστο. Άλλωστε τι σημασία έχουν τα εύκολα;

Εμένα να σου πω την αλήθεια, για αρχή μου αρκούν και δυο καρέκλες μ’ ένα στρώμα.
Αρκεί να ξέρω πως θα γυρίσω, και θα είσαι εκεί.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.