Την ελληνική επαρχία όλοι ενδόμυχα τη γουστάρουν, αλλά κανείς δεν το παραδέχεται. Είτε πας συχνά, είτε μένεις μόνιμα, είτε δεν έχεις πατήσει ποτέ το πόδι σου σε χώμα με ζβουνιές, το DNA σου υπαγορεύει ότι αυτό το μέρος οφείλεις να το αγαπάς. Το λεν’ οι ρίζες σου, το χρειάζεται το θυμικό σου. Κι αν κάτι σε ξενίζει, αυτό δεν μπορεί να είναι ούτε ο καθαρός αέρας, ούτε το πράσινο, ούτε η ησυχία.

Αυτό που αρνείται να δεχτεί ο -και καλά- πολιτισμένος σου εαυτός, είναι οι κάτοικοι. Οι γραφικές μορφές που κάθε χωριό, το οποίο σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να έχει.

Η κατεξοχήν φυσιογνωμία για ένα χωριό είναι ο «τρελός» του. Είναι ό,τι και η λακέρδα για το τσίπουρο. Αυτονόητο. Δεν πα να ‘ναι δύο κάτοικοι όλοι κι όλοι; Ο ένας θα δικαιούται ημιδιανυκτέρευση στο Δαφνί. Ως επι το πλείστον ακίνδυνοι, εκτός κι αν πας κόντρα στην πετριά τους. Εάν είσαι ταξιδιώτης και δεις έναν τύπο με φόρμες να σου κάνει τον τροχονόμο στην πλατεία, παρκάρεις εκεί ακριβώς που σου δείχνει. Όπου και αν δείχνει. Καλός, χρυσός και ήρεμος μέχρι να βάλεις το Zastava στραβά. Κι επειδή όλοι τον αγαπάνε, θα τον δεχτείς στο τραπέζι σου, θα του παραγγείλεις και θα του πεις και δυο κουβέντες. Και εκείνος θα φύγει μόνος του, όταν αισθανθεί πως πια ούτε τον λυπάσαι ούτε τον φοβάσαι. Γιατί, φίλε μου, στα χωριά ξέρουν, ότι τους ανθρώπους δεν τους μετράμε ανάλογα με το IQ τους, αλλά με την ψυχούλα τους.

Μετά, έρχεται ο τσιγκούνης. Εξαρτάται το χωριό. Σε μερικά είναι όλοι, σε άλλα είναι μετρημένοι. Πάνε κόντρα στην πεποίθηση ότι οι χωριάτες είναι φιλόξενοι και τα λοιπά, και τα λοιπά. Γενικά δε θα σε ενοχλήσουν, καθώς αποτελούν μονάχα πηγή γέλιου. Εκτός αν τους έχεις παντρευτεί. Ή αν τον έχεις τον τρόπο σου, οπότε και θα τον ταΐζεις Χριστούγεννα, Πάσχα, εορτές και αργίες γιατί πώς κάνεις έτσι, το τζιπ είχες λεφτά να το πάρεις, τα κεράσματα στον κυρ-Παναή σε πειράξανε.

Άλλη μεγάλη πληγή, κυρίως για τους επισκέπτες, είναι οι καιροσκόποι. Οι καιροσκόποι φουρνάρηδες, οι καιροσκόποι ταβερνιάρηδες, γενικώς όσοι επαγγελματίες πανε να βγάλουν από τη μύγα ξύγγι. Δεν τους κατηγορώ, μικρός ο πληθυσμός, πολλά τα έξοδα, λίγος ο τουρισμός, προσπαθούν κι αυτοί να βγάλουν τον ΕΝΦΙΑ από τον ξένο που έκανε το  λάθος να γευματίσει στο χωριό τους. Είκοσι ευρώ ομελέτα σε καφενείο που ‘χει να καθαριστεί απ’ την Απελευθέρωση, το φαντάζεστε; Ε εγώ το ‘φαγα κιόλας και ήταν και το χωριό μου. Πάρτε λοιπόν απόφαση ότι το τριήμερο των βουκόλων θα κοστίσει και μην προσπαθήσετε να κάνετε παζάρια στον ξενοδόχο γιατί δεν είχατε θέρμανση. Είχατε δύο βελέντζες έκαστος, φλώροι του πολιτισμού.

Οι κουτσομπόληδες. Άντρες, γυναίκες. Στα χωριά πρέπει ακόμα και για το ψωμί, να βγεις σαν τη λατέρνα. Στα εδάφη αυτά ευδοκιμούν οι γιαγιάδες οπότε αν βγεις με φόρμα και κοτσίδα, την άλλη μέρα θα βγει φήμη ότι μάλλον σας παίρνει η τράπεζα το σπίτι. Επίσης, ξέχνα τα δημόσια φιλάκια εκτός κι αν έχεις ασορτί πρόχειρη βέρα να περάσεις στο κορίτσι. Και μην αναρωτιέσαι πώς ξέρει ο μπακάλης το όνομά σου, αφού κάτω απ’ τον πλάτανο έχει γίνει ήδη πλήρης ενημέρωση ώρας άφιξης, χρώματος βρακιού και γενεαλογικού δέντρου μέχρι τρίτη γενιά πίσω. Θα έχεις την αίσθηση πως κάποιος σε παρακολουθεί συνεχώς και πολύ ορθώς θα την έχεις, γιατί πίσω απ’ τα παράθυρα, τις τζαμαρίες και τα δέντρα κρύβονται έμψυχες GoPro.

Ο παπάς. Είναι ένας, έχει δοκιμαστεί, έχει δει γυμνό το μισό χωριό και δε μας ενδιαφέρει αν λέει τους ψαλμούς στα αράβικα από τα δεκαπέντε εγκεφαλικά και τα δύο δόντια. Δε θα τον αλλάξουμε διότι τον αγαπάμε και τον σεβόμαστε.

Άλλο μεγάλο κεφάλαιο που μαστίζει την ύπαιθρο, είναι η γκόμενα-προβατίνα. Αν κρίνω από τις γόβες της, θεωρεί πως η πλατεία του χωριού της είναι η τραφάλγκαρ η σκουέρ, αλλά ταυτόχρονα χορεύει το τσιφτετέλι όπως τα μοντέλα στη Μενεγάκη. Στο άσχετο. Δεν τη νοιάζει αν έχεις τρία πόδια αρκεί να έχεις μπεμεβέ να την πηγαίνεις στα μπουζούκια της περιοχής. Μπορεί να μην ξέρει πόσο κάνει τριανταπέντε δία πέντε, αλλά ξέρει να μαγειρεύει μουσακά με έξτρα μπεσαμέλ, κάτι που αρκεί για να σε κάνει ευτυχισμένο.

Ε και τέλος έχουμε το δάσκαλο και το γιατρό, αλλά αυτούς δεν έχουμε και κάτι ιδιαίτερο να τους προσάψουμε, αρχικά γιατί τους χρειαζόμαστε και τους έχουμε από έναν και δευτερευόντως γιατί συνήθως είναι ήσυχοι, συνετοί και συζητήσιμοι περιμένοντας καρτερικά τις μεταθέσεις τους.

Εν ολίγοις, αυτές είναι οι σημαντικότερες προσωπικότητες που όχι απλώς θα συναντήσεις, αλλά σιγά-σιγά θα μάθεις και να αγαπάς σε ένα χωριό. Τουλάχιστον, αφού καταπιείς πέντε τσίπουρα.
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.