Βαθμός Λελέτζας: Ψάρακας

Μέρα 8

Ασκήσεων παραλόγου συνέχεια. Συνεχίζω το κοινωνικό-βιολογικό πείραμα, σύμφωνα με το οποίο τρέφομαι μόνο με ό,τι μου δινει ο στρατός, παρόλο που δε μου εχει κάνει κανένα εμβόλιο ακόμα. Κάνω δεύτερη υπηρεσία στα μαγειρεία μέσα σε τρεις μέρες, και απο τη μια βρίζω το θεό της στατιστικής (μεγάλη καριόλα, αλλά τι να κάνεις; αφού έχουν πέσει ημι-λιπόθυμοι), από την άλλη προσπαθώ να είμαι χαμογελαστός. «ΟυλαΜΟΥΣ! Προσό-ΧΈΗ». Δηλαδή ακίνητος. Σφιγμένος. Όχι μεγάλη διαφορά από το συνηθισμένο δηλαδή.

Βρωμιά, κάδοι, πατώματα, αποφάγια και μυρωδιά χλωρίνης, που μάλλον πολλοί αποφεύγουν λόγω αλλεργιών – δεν εξηγείται αλλιώς. Σήμερα πήραν έναν από το θάλαμο 8 μας στα αναρρωτήρια με πρόβλημα στον πνεύμονα. Ο θαλαμάρχης έχει γαμηθεί να φωνάζει «θάλαμος!-άκυρο!» και «ίλη!-άκυρο!» και σκέφτομαι αν πρέπει να τον στείλω στο διάολο ή θα πληγωθεί. Ο λοχίας ειναι μόλις 21 από σμυ. Επαγγελματίες αργόσχολοι φωνακλάδες.

Κι άλλο περπάτημα (καλό είναι αυτό).

Προσδοκώ ανάσταση συνθαλαμιτών και ουλαμός καθαρός, διοικητές δε φοβάται. Μυρωδιά από χλωρίνη. Ελπίζω αύριο να ‘μαι ψήστης. Σήμερα, ένα παιδάκι/πιθήκι (δε θέλω να είμαι προσβλητικός – ζει στα μαγειρεία και περπατάει έτσι, αλήθεια) μου ‘πε να ξυρίσω τον αριστερά μαθητή στην τοιχογραφία του μυστικού δείπνου στο εστιατόριο. Προσπάθησε να είναι πολύ σοβαρός. Θα ήταν πολυ χαριτωμένη η προσπάθεια αν δεν είχα αρχίσει να τρολάρω τον κόσμο όταν αυτός έλεγε «Λόλα, να ένα μήλο». Μα τόση ανοησία μαζεμένη σε ένα χώρο;

Ο μικρός νίντζα Στέφανος πήρε αναβολή. Ούτε ο ίδιος ήξερε τι ήθελε. Ο βυσματίας ΕυτυχώςΓιώτα4 ίσως πάρει i-5 και φύγει. Όλα συγκεντρωμένα, περιορισμένα στα μεγέθη της κούρασης του καθένα.

Ελάχιστη κατανόηση για την γκρίνια του διπλανού.

Στις 6 πιάνω υπηρεσία, τώρα κοιμάμαι.

Μέρα 9

Το απύθμενο μυστήριο του φακέλου, του υποφακέλου και των τσακίσεων. Έχουμε γαμηθεί να τεντώνουμε βρώμικες κουβέρτες που τσιμπάνε και κάνουμε πατέντες για να τα κρατάμε ακούνητα με παραμάνες στα σύρματα του σελτέ από κάτω. Κοιμόμαστε στο σλίπι;μπα!

Ο λοχίας ίσα που επιτρέπεται να μπει σε καζίνο και μάλλον τραβάει ζόρια. Σε δύο επιθεωρήσεις το κρεβάτι μου ήταν οκ. Σε μία το ξέστρωσε. Βοηθάει στο τέντωμα ο Γιώργος και σήμερα το πρωί που πάλι είχα μαγειρεία, γυρνάω και μου έχει ξεστρώσει τις γωνίες. Γυρίζω μια στιγμή για τουαλέτα, το βλέπω και τρελαίνομαι. Και μαθαίνω ότι αν το ξαναβρεί «λάθος» θα μου στερήσει (λέει) την Κυριακάτικη έξοδο. Δεν ειχα κανονίσει να κάνω κάτι, αλλά ένα ποτό εκτός να μην το πιω; 

Πόλεμος νεύρων. Δε μου φτάνουν οι υπηρεσίες, οι καθαρισμοί και οι αναφορές, έχω και τις μαλακίες. Έτσι, να μου θυμίζουν οτι απεχθάνομαι αυτήνα την πρασινίλα και την ομοιομορφία. Ανάσα, κι άλλη ανάσα και πίσω στα μαγειρεία. Ρε, δε θα του περασει.

Ντε και καλά να μου χαλάσει τη διάθεση. Ουφ. Μαθήματα σταρχιδισμού.

Μαγειρεία part IΙ: Η Εκδίκηση της Κρεμμυδίλας 
λαδόξιδα, κρεμμυδίλα, χλωρίνη, ξεραμένη ψητίλα και λαδίλα, Beatles και ζεν.

Μέρα 10

Μέρα της ρέκλας, η μισή ίλη με έξοδο και οι μάχιμοι τέθωρες σε ετοιμότητα, περιμένοντας την αυριανή τους έξοδο.

Πιθανοί τίτλοι-λεζάντες:
Κορίτσια στον ήλιο

Σκυλιά και φαντάροι

Οι ράμπο του 8


Η αβάσταχτη ελαφρότητα του θαλαμοφύλακα


Προειδοποίηση στο τηλέφωνο του καψιμί.

Μέρα 11

Ημέρα 12ωρης εξόδου.

Αθήνα ρε!

Βουτιά απο φινιστρίνι αλλά τα πόδια δεμένα με αλυσίδα. Πριν τελειώσει η μέρα είμαστε πάλι όλοι μαζί σ' αυτό το ριάλιτι χωρίς έπαθλο. Τα μάτια μου κλείνουν κααπ

(Διόρθωση: Τα μάτια μου όντως έκλεισαν και το κινητό έπεσε δίπλα. Το βρήκα τώρα που τα άνοιξα, που ξεκινάει η Μέρα Αρνητικού Χρόνου -12.)

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.