Βαθμός Λελέτζας: Ψάρακας

Μέρα 12

Πρωινός Διάλογος–Μουτζούρα 1:

ΣΤΡ (ΤΘ) Τ: «Να δεις, κάνουμε γενικούς καθαρισμούς σήμερα για το τίποτα, δε θα περάσει κανείς. Επιθεωρήσεις και μαλακίες.»

ΣΤΡ (ΤΘ) Λέλος: «Μην είσαι αχάριστος, μαλάκα, αν ήσουν στη Γεωργία, θα υπηρετούσες δυο χρόνια και θα ‘σουν στα χαρακώματα.»

ΣΤΡ (ΤΘ) Τ: «Α, η υπηρέτρια που έχουμε στο σπίτι στην Αθήνα ειναι Γεωργιανή.»

ΣΤΡ (ΤΘ) Λέλος: «Τι μοναξιά, Θεέ μου!» (σκέφτεται)

Μουτζούρα 2 – Απορία στην αναφορά: Είναι τελικά ο μικρός λοχίας Κρόνιος;

Κάποιος σμυ λοχίας λέει: «Ο ιδρώτας σας ειναι το βύσμα σας».

Γελάει ο κόσμος.

Λίγες ώρες αργότερα, κλάσεις με το όπλο με μπόνους έξτρα πυρ και κίνηση για να γλιστράει.

(Λοχίας Καρατζόν) ΠΑΝΟΑ! ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΛΜΑ ΔΕΚΑ ΜΕΤΡΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΕΙΣ;
(Μικρός Λοχίας) ΣΕ ΚΑΛΥΒΩ! ΑΝΤΡΕΑ; ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΛΜΑ ΔΕΚΑ ΜΕΤΡΑ! ΜΕ ΚΑΛΥΒΕΙΣ;
(Λοχίας Καρατζόν) ΣΕ ΚΑΛΥΒΩ!
«Επαναλάβετε μέχρι την έφοδο.»
«Ό,τι κινειται, πυροβολείται, το θερίζουμε.»
(Λοχίας Καρατζόν – με πάθος) ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΡΗΞΕΙΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ, ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΣ, ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΟΛΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ, ΣΚΑΝΕ ΚΑΙ ΟΒΙΔΕΣ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΚΩΛΟΒΝΤΓΙΟΥΤΙ ΕΔΩ, ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ; ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΘΑ ‘ΣΑΣΤΑΝ ΝΕΚΡΟΙ
(στον οπλίτη Α) ΒΟΗΘΕ; ΜΠΡΑΒΟ ΜΟΛΙΣ ΣΚΟΤΩΣΕΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ – ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΡΕ!
ΣΤΟΠ! ΣΚΟΤΩΝΕΣΑΙ. ΠΕΘΑΝΕΣ. ΑΛΤ. ΕΓΙΝΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ!
(σε «επιζόντα» μέλος της ομάδας του) ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ! (δείχνει, σηκώνεται, παίρνει την πιο ράμπο πόζα του) ΝΤΡΟΥΝΤΟΥΝΤΟΥΝΤΟΥΤΟΥ
(ο ράμπο κάνει μόνος του τα ηχητικά εφέ του όπλου του)

(οπλίτης Β, στον οπλίτη Α) ΓΙΩΡΓΟ;
(εκπαιδευτης, δυνατότερα) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΠΕΘΑΝΕ (γυρνάει στον οπλίτη Γ της άλλης ομάδας, σιγανότερα) Εεε φίλε, πώς σε ειπαμε; (ψίθυροι)

(Ο Καρατζόν ξαναπαίρνει μπρος) ΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΒΕΡΙΝΓΚ ΦΑΪΕΡ. ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ; ΤΟΥΣ 300;

(Φαντάροι οκλαδόν χάσκουν - Λέλος σημειώνει στο τετράδιο ασταμάτητα)

(και ράμπο συνεχίζει απτόητος) ΑΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΠΕΝΤΕ; ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ; ΟΡΜΑΣ! ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ!

(Αυλαία)

Αφού αράζουμε δέκα λεπτά, ο ράμπο-Καρατζόν ξανάρχεται

ΛΟΧΙΑ ΚΑΝΑΝ ΟΛΟΙ;

Μικρός Λοχιας: «Ναι. Από δυο φορές. Τώρα κάθισαν, να αρχίσουμε διαλειμματάκι;» (ενώ ο ράμπο γυρίζει πλάτη, ο μικρός λοχίας σε εμάς, λέει χωρίς ήχο και κουνώντας ένα κωλοδάχτυλο συνωμοτικά) «θασαςγαμήσω.»

Βρε λες τελικά να είναι καλούλης;  Σίγουρα, κάνει προσπάθειες. Οι άλλοι θάλαμοι, πάντως, τον λένε Ποκαχόντας, αν και δεν ξέρω γιατί.

Μουτζούρα 3
Κοιμάμαι πλέον δίπλα σε μια κιθάρα μου που έφερα στην έξοδο και οι μέρες προβλέπονται καλύτερες και λιγότερο βαρετές.

Μέρα 13

Ασκήσεις ηρεμίας, ασκήσεις ηλίασης, Σκαρβέλης και συμπάθεια, ασκήσεις για σκοπούς και πρώτη επαφή με το μνημειώδεις «επανέλαβε το αληθές», βήμα, πίτσα, (ουίσκι, χάπια) και κόκα κόλα (είμαι η Άννα Γούλα και τα πίνω όλα). Κόκκινη μύτη κι ο κλόουν στην Κύπρο, εν δυο, μάλλον έχω πυρετό («λυπούμεθα, αλλά δεν έχετε λόγο να μην πάτε στην Κύπρο – εδώ στα χαρτιά της κατάταξής σας λέει ότι είπατε ξεκάθαρα “Ναι”»). Ντομενικόνι, στο φάκελο σεντόνι. Τετράχορδα του ρεμπέτικου μάθημα, των απειρων πάθημα. Αρμ, αλτ, μαρς, πυρ, καλύβω, καλύβεις, καλύβι.

Λιοπύρι και ύπουλος μαρτης. Ταλκ, ξεφλουδίζω, με χαρτιά τις τσέπες του τζάκετ γεμίζω. Ποκαχόντας ή Lohias_21. Κρυώνω, ζεσταίνομαι, σαν τη Βίσση τρελαίνομαι. Μίμος του Ρουβά ο αποψινός θαλαμοφύλακας ίλης, ρουφάω τη μυτη, προσπαθώ να μην πέσω. Όταν αρρωσταίνω, γκρινιάζω και δε μ' αρέσω περισσότερο. Άμυνα και δε θα του περάσει.

Βαθμός Λελέτζας: Αρούρι

Μέρα 14

Βήμα βήμα, νιώθω πως θα γυρίσεις, με τον Αρχηγό να μας μεταχείριζεται σαν σωστός τσομπάνης. Βρισίδι οταν προγγίζουμε, μπράβο όταν πάμε καλά. Ήλιος-ήλιος-ήλιος κι ένα εμβόλιο που δεν έκανα επειδή είχα ήδη πυρετό. Ενημερωτική ομιλία για τα ναρκωτικά (ευτυχώς χωρίς προβολή του Νικητή) και ύπνος σε καρέκλα. Βαριέται ο κόσμος τον ρήτορα. Έχε χάρη που ήταν σε εσωτερικό χώρο και όσο μακρυγορούσε καθυστερούσε την ώρα που θα ζαλικωνόμαστε ο καθείς πάλι την καρέκλα του να κάνει δυο χιλιόμετρα επιστροφής στο καψιμί, μες στον ήλιο πάλι. Μα πόσο μεγάλο είναι τέλος πάντων αυτό το ΚΕΤΘ; Σουβλάκια-ντελίβερι και Κραουνακης στην είσοδο του θαλάμου με συνθαλαμίτη, Καζαντζίδη, Μητροπάνο, Καρρά, Μάλαμα, νησιώτικα και «πουτάνα στην ψυχή» για τους θαλαμογείτονες. Zεστή σοκολάτα από αυτόματο πωλητή και μυρωδιά από «παράνομες» ουσίες. Επιστροφή στη φύση. Τζάκετ χωρίς ρουφιάνο, αγχωμένο πρωινό, ψάχνω ψιλά για τον καφέ και περιμένω να επιθεωρήσει τις γωνίες του κρεβατιού μου ο ksanthoslohias_21. Σταμπάρω το γίδι μόνιμο αξιωματικό που είχε το θράσος να ειρωνευτεί τα Ελληνικά μου και καθησυχάζομαι στη σκέψη μιας λίγο ή πολύ βίαιης εκδίκησης έξαποδω, εκτός μπιγκ μπράδερ. Τόση κακή αισθητική, πώς την αντέχουν; Θα πω τη σπείρα σπείρα και τη σκάφη σκάφη: δε μου πάει. Αύριο πρώτο θαλαμοφυλίκι. Ιληθιότητες. Η θετική διάθεση τελειώνει εκεί που αρχίζει η λούφα του άλλου. Αν εισαι μαλάκας, φαίινεται ότι συνεχίζει και λίγο μετά. Η καταρροή, νομίζω, περνάει, αλλά ο ήλιος είναι βαρύς. Υπόθεση-σκέψη-ζωή σημειωτόν.

Μουτζούρα 4

I got people underneath my bed
I got a place where all my dreams are dead
(Power of the Tree)

Μουτζούρα 5

Δίπλα μου, η κιθάρα κοιμάται ηδη, υπομονετικά, παρακλητικά, συμβολικά κλειδωμένη.

Η στρατιωτική ταυτότητά μου λέει ομάδα αίματος ΑΒ+, το νεκροτάμπελο λεει Α+. Ηρέμησα: αν είναι να μου πίνουν το αίμα, τουλάχιστον ας ξέρουν τη σωστή του μάρκα. Συμπέρασμα: μόνο αν ψοφήσω σε νάρκη θα ξέρουν το σωστό. Γκανιάν ήταν λέμε, πιθανότητες οχτώ προς ένα και το πέτυχαν με τη δεύτερη. Μια χαρά.

Μέρα 15

Ασκήσεις αργκό, ασκήσεις φυγοπονίας: σήμερα έμαθα το «φίδιασμα».

Είναι μια κατάσταση κατά την οποία, παρόλο που επισήμως δεν εισαι Ελεύθερος Ασκήσεων ή Ελεύθερος Υπηρεσιών, σε στέλνουν να κάνεις το εμβόλιο ρόμποκοπ (που δεν έκανες την προηγούμενη λόγω υποψίας πυρετού). Μετά απο μιάμιση ώρα καφέ μέχρι να ανοίξει το ιατρείο, αργό βάδισμα μέχρι την ίλη και παρέα σε συνθαλαμίτες που έχουν υπηρεσία στα μαγειρεία. Ο ράμπο δε μας πήγε πουθενά σήμερα. Άρα, «φίδιασμα», «τούφα», «ξύσιμο», ντόνατ και τέτοια, μέχρι τη μεσημεριανή μπριζόλα με τον εμετικό πουρέ.

Μου-τζούρα 6: Είναι απορίας άξιο πώς αυτή η αργκό υιοθετείται τόσο γρήγορα και τόσο άμεσα και τόσο αποτελεσματικά και τόσο εθιστικά. Είναι πραγματικά μικροκοινωνιογλωσσολογικό μυστήριο. Λες και τα διαβάζουν κάπου.

Συμπέρασμα ημέρας: Πρεπει να κάνετε παρελαση και ο κόσμος να κλαιει επειδή περνάνε λεβέντες φαντάροι και ειδικά εμείς. Ο πόλεμος είναι έξω. Ο σκοπός ειναι γενικός ΓαΜάο και ξεχνάει όλων τα ονόματα όταν πιάνει υπηρεσία. Μπορεί να πει οτι σημάδεψε πάτωμα και να χτυπήσει πόδια αν φυλάει κάτι σημαντικό. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ειδοποιεί αξιωματικό υπηρεσίας για να μαζέψει πτώματα κατευθείαν.

Ευτυχώς δηλαδή, γιατί τα πρωτόκολλα με τα τηλέφωνα μού φαίνονταν πολύ βαρετά.
Μπαμ μπουμ και τέτοια.

Μουτζούρα 7:

Iphone συνέλληνα με καλο data plan+app για να εκπέμπει wifi το 2g του σήμα = ο μοναδικός θάλαμος με το δικό του internet hotspot.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.