Βαθμός Λελέτζας: Αρούρι

Μέρα 18

Εθνική επέτειος – Κυριακή, κιθάρα και πιεσπί.

Μουτζούρα 5:

Μέρα εξόδου για τους άλλους μισούς, δεύτερη μέρα στη σειρά για όσους έχουν παιδιά. Η φρικιαστική απελπισία των τελευταίων ωρών ξεπεράστηκε με βόλτα στα ιατρεία, μαθήματα στο Σκαρβελη και στον Αλέξη Κωστή. Χατζιδάκι και Κραουνάκι. Καφεδάκι και ήλιος, λαθραία πάθη, Κυριακή γιορτή και σχόλη. Λίγο-λίγο θα περάσει. Μέρα που περνάει, λένε, δεν ξαναϋπηρετεις την ίδια. Δεν έχω βρει τον τρόπο ακόμα όμως να μη μου φαίνεται η κάθε μέρα ίδια κι απαράλλαχτη με την προηγουμένη, πράγμα που αποσυντονίζει περισσότερο τη συνάρτηση χρόνου και ψυχολογίας.

Ένα κυκλοθυμικό άτομο εδώ μέσα είναι κάτι φυσιολογικό, θαρρώ.

Μουτζούρα 6:

Δύσκολη μέρα σήμερα, επικίνδυνη για οριακές καταστάσεις. Παραμεθόριος της συνείδησης. Μας την έχει δώσει εδώ μέσα. Ήταν σαν να μας έλειπε που δεν είχαμε κάποιον άγαρμπο φωνακλά όλη μέρα να μας σέρνει πέρα δώθε σε πεντάδες. Βρήκαμε βέβαια τρόπο να περάσουμε την ώρα μας, μουσική, τελειωμένα σουβλάκια, γράμματα στο Μαρόκο, μελωδίες από την αγρία δύση και κραυγές στη Σαχάρα. Με τον αγώνα του ολυμπιακού για τον οποίο έμαθαν ακόμα κι όσοι δεν χαραμίζουν χλεπα για το ποδόσφαιρο. Η σημαντική μου προσφορά ήταν ότι έκανα προβολή στο κινητό μου την ταινία του 96 του ΓΕΣ, το νικητή. Την είχα κατεβάσει από γιουτιουμπ και φρόντισα να ενθουσιάσω ανθρώπους. Έπλασα για πρώτη φορά το ηχητικό μωσαϊκό αντί να το υπομένω απλά πριν κοιμηθώ. Και πρόσφερα και κάτι.
Αύριο πάλι απ’ την αρχή.

Σκέψεις από τη βδομάδα που έφυγε.

  • Συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάζεται να ασχοληθώ με εκδίκηση για τον ανόητο μόνιμο. Έχει ανοιχτό τον τοίχο του στο φεησμπουκ και χαρίζει απλόχερα γέλιο στον κόσμο.
  • Ο Γενικός ΓαΜάο που αναλύσαμε τις προάλλες, υποστηρίζει μάλλον Καμμένο και με περνάει μόλις 2 χρόνια. Εντυπωσιάστηκα. Άλλη ζωή εντελώς. Σαν να 'ναι αυτός όπου κι αν πρέπει, εκεί ή εδώ, κι εγώ στη Δαμασκό. Ο μικρός λοχίας άφαντος στο ίντερνετ.

Μέρα 19

Βήμα κι άλλο βήμα χωρίς τον αρχηγό. Χωρίς το αρχηγό δεν πάμε βήμα. Θα μου πεις, να πάρει κι αυτός ένα ρεπό. Ουλαμοί στο outer space. Σαν ξεκούρδιστα πάμε.

Ο λοχίας που μισούμε μας τονώνει το ηθικό: «πήρατε τα εύσημα πως είστε για το μπούτσο. Οι γκόμενες που λέμε ότι είναι για το μπούτσο, κάνανε χτες παρέλαση 5μιση χιλιόμετρα με το όπλο επ' ώμου και σας ξεφτιλίζουν». Είναι να μην τον αγαπάς αυτόν τον λοχία; 

Οι διαβιβαστές, βέβαια, κάθε που περνάνε χτενίζουν την περιστέρα τους.

(Αναφορά στο σύμβολο-μήνυμα των Διαβιβαστών: «εξαπέστειλε την περιστέραν» αυτό που έκανε ο Νώε δηλαδή για να δει αν κατακλυσμός καπούτ)  

Στο πρώτο πέρασμα τούς κέρασαν κρουασάν για πρόγευμα, στο δεύτερο τους αμόλησαν στον ίσκιο, πριν το διάλειμμα. Οι υπόλοιποι ίσα που μας αφήσαν να βγάλουμε τον μαύρο θερμοσυσσωρευτή μπερέ και να κάτσουμε οκλαδόν στην άσφαλτο-τηγάνι, πάντα σε εξάδες. Θα βγω από δω κι αν δε χτυπάω αριστερό τακούνι ή δεν πηγαίνω σε σειρές, θα τρελαίνομαι. Η πεμπτουσία της ματαιότητας.

«Ρε, είστε τεθωρακισμένοι και πηγαίνετε σαν κότες; Είναι δυνατόν να περνάνε οι καλωδιομπήχτες καλυτέρα από εσάς; Αυτοί έχουν να κάνουν με καλώδια, εσείς με βλήματα.» (σ’ αυτό με βρίσκει 100% σύμφωνο).

Είχαμε και συνθηματάκια για ατέλειωτη αντοχή, ακμαιότατο ηθικό, ότι είμαστε οι καλύτεροι και οι πρώτοι. Και κάπου εδώ, η πρωινή παράνοια φτάνει στο τέλος της. Ακολουθεί καφεδάκι στο πεζούλι και αναμονή ψεύτικης επιθεώρησης από κουλ λοχία.

Μουτζούρα 7

«Πάντως να σου πω κάτι; Για να περάσει κανείς καλά στο στρατό, πρέπει να μην έχει περάσει ποτέ καλά στη ζωή του» είπε σοφά ο Δ. (ή Νιόνιος).

Μουτζούρα 8

Επίσης, μου θύμισαν ότι κάνουμε παρέλαση επειδή σκοτώθηκε στον πόλεμο ο παππούς του λοχία που αγαπώ. Θα επανέλθω σε αυτόν. Τόσα βουντού του έχω κάνει με λέξεις. Πού θα πάει; Θα σκάσει.

Μέρα φτάνει στο τέλος της. Έμαθα τέσσερα τραγούδια, πήρα απόφαση ότι δε θα συνηθίσω τα μακαρόνια του στρατού και ήπια ουίσκι 12αρι σε πλαστικό. Μου ζήτησαν για έκτη φορά μια σκυλομπαλάντα με ένα αστέρι αλλά με έχει πιάσει άρνηση και ούτε καν καταλαβαίνω γιατί τους αρέσει.

Μίνι αφιέρωμα: Σήμερα είχαμε τον επιλοχία Αρούργια. Στ' αρχίδια του αν κανουμε παρέλαση σαν λατέρνες, αρκεί να μην ενοχλεί εμάς που θα λένε «να οι μαλάκες περνάνε». Ο τύπος βαριόταν πιο πολύ από μας, κάπνιζε πριν από μας και γενικότερα είναι γαμώ τα παιδιά. Σήμερα στη βραδινή αναφορά, τελευταία του υπηρεσία μαζί μας, άξιζε κάθε κλαπ και κάθε σφύριγμα. Για όλα τα «ίλη-άκυρο», για όλα τα «από! καλυφθείτε» (αφαίρεση μπερέ πριν τη βραδινή προσευχή) και (μετά την προσευχή) «καλυ!» (που το συμπληρώναμε με «νύχτα!» ομαδικά). Ο τύπος ήταν καλούλης, μας έστειλε λίγο πιο νωρίς κεντρικό καψιμί και ένιωσα ότι τον κρατούσαμε κιόλας από τη μπίρα με μεζέ που θα 'χε φερει (ή απ' τον μπερέ με μίζα – δεν το πιστεύω ότι το έγραψα αυτό). Μας έστειλε για μπανάκι-μανάκι και μας προειδοποίησε ότι δε θέλει να βρει ροζ κωλοχαρτα (;!). Επαναλαμβάνεται λίγο αλλά παρατείνει την απόλαυση. Ξέρει τι κάνει.

Αύριο έχει πάλι ταξίδι ως το πεδίο βολής, υποψιάζομαι, χωρίς κανένα λόγο. Αύριο επιστρέφουν πάλι οι λεβεντοφωνακλάδες αξιωματικοί, λογικά.
Στην εικόνα βλέπουμε τον Αρούργια, στο διάλειμμα στην παράταξη, με ένα ξυλαράκι να παίζει με ένα δέντρο. Ημίθεος.


Μέρα 20

Όπου κι αν πάω, ο Μάικλ Τζάξον με πληγώνει.
Στη μεταβολή moonwalking και καπάκι προσο-hee hee.

Μουτζούρα 9

Το βιολογικό-κοινωνικό πείραμα φαγητού στα μαγειρεία απέτυχε παταγωδώς. Αν έχεις δει δηλαδή από κοντά πού αποθηκεύουν την κομπόστα, πώς φτιάχνουν το ρύζι και αν έχεις φάει πιο πριν στη ζωή σου λουκάνικο. Αλλά και ο πολύ Στεργίου είναι κακός. Κοινώς αδιέξοδο.

Μουτζούρα 10

Γιωτο-τσίκεν, γιώτα-κοτόπουλο ή γιώτα-κότα: ο συνάδελφος, κατά τον Νιόνιο, που βρίσκει την παραμικρή ευκαιρία να πάρει τον πολυπόθητο τίτλο Ελεύθερος Υπηρεσίας, Ελεύθερος Ασκήσεων (ή κάποια άλλη ελευθερία που φρόντισε ο παππούς του μπαμπούλα λοχία να σκοτωθεί για να μας εξασφαλίσει). Ελεύθεροι πραγματικότητας όσοι συνεχίζουν να παρελαύνουν και υποκρίνονται ότι τους νοιάζει.

Φωνές, φωνές, ακούω φωνές. Δε ζούμε το τέλος εποχής, λέει, ούτε την αρχή νέας, απλώς είμαστε εγωιστές, άρρωστοι της εποχής ή κάπως έτσι. Φιλοσοφικός στοχασμός και κοσμογονία στο λιώσιμο του διαλείμματος στο βήμα. Διάλειμμα στο διάλειμμα για πρόγευμα: ψωμί, mort+adele+α, τυρί και λίγη κολλημένη χαρτοπετσέτα, για τους απαιτητικούς ουρανίσκους.

Στα τελευταία δέκα λεπτά πριν φύγουμε, πέρασα τρία από τα πιο βαρετά τέταρτα της ζωής μου, έξω αλλά κυρίως μέσα στη λέσχη αξιωματικών. (Όχι, δεν κάνω λάθος, φυσικά και χωράνε 45 λεπτά μέσα σε 10, διάβασε παρακάτω.)

Το βυσματικο οργανικό τούβλο που έχουν μέσα για καφετζή είχε χαμηλότερους χρόνους ανταπόκρισης και από χαπακωμένο χιμπατζή.
Νόμιζα ότι είχα ήδη συναντήσει το πιο-βλακας-πεθαινεις. Αλλά όπως συμβαίνει με το κλισεδακι λογικής και στρατού, όπου το πεδίο αναβροχιάς της λογικής εκτείνεται απέραντο, έτσι συμβαίνει και με το κλισεδακι περί σύμπαντος και βλακείας.

Σου λέω η εσπρεσιέρα του μίλαγε:
-Ready for use (λέει η οθόνη)
-Ε; (κινείται αργά προς κουμπάκι)
-Processing Drink
-Πού είναι το ποτήρι; (δεν είναι δυνατόν, ακόμη ψάχνει ποτήρι)
-Your drink is ready
(αυτός όμως όχι)
Ουλαμός στο ίσιωμα όταν του τελειώνει ο καφές και προσπαθεί να τον αλλάξει με δυο ανωτέρους. (μα κανείς να μην ξέρει;) Ο ένας από τους δυο, όπως βοηθάει με τη μηχανή, πιάνει κουβέντα με τον διπλανό μου θαλάσσιο βιολόγο για το πώς γαμάνε τα ψάρια. Ματημπαναγία. Αλήθεια λέω.

Μάλλον για να τσιμπήσουν κάνα κονδύλι αγοράς νέων ιχθύων για την ψυχαγωγία αξιωματικών χρησιμοποιώντας αυτά που ήδη έχουν στο ενυδρείο.

Μουτζούρα 11

Πριν το μεσημέρι αναρωτιόμασταν αν η Ντόρα ποτέ θα μας κυβερνήσει (ο δράκουλας πάντως θα ζήσει να το δει και να δεις που και ο Κούλης Χρυσός θα κάνει πολιτική καριέρα) και αν υπάρχει εξωγήινη ζωή. Εγώ πάντως θα 'θελα να γνωρίσω. Κάνω ήδη βήματα.

Ακολουθεί πολιτική συζήτηση με το αν θέλουμε να μπούνε οι Κυνηγοί στη Βουλή.

Στα προσεχώς: ασκήσεις χορωδιακού τραγουδιού, κακή (μεσημεριανή) εκπαίδευση και ο ψυχακοπαθης δολοφόνος, πίθηκοι και τεχνολογία, εμείς και τα ζώα, στο μυαλό του θαλαμάρχη. Ορκωμοσία, άδεια ορκωμοσίας και αναμονή μεταθέσεων. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.