Δεν πέρασαν πολλές μέρες από εκείνο το τρομερό θέαμα που αντίκρισα στην άκρη ενός δρόμου. Ένα κουταβάκι άφηνε τις τελευταίες του πνοές επάνω στο κρύο οδόστρωμα, έχοντας χτυπηθεί από κάποιο αυτοκίνητο ή έχοντας φάει κάτι δηλητηριώδες, δεν κατάλαβα καλά, αλλά δε με ένοιαξε ο τρόπος. Σημασία έχει η πράξη. Η αφαίρεση μιας ψυχής. Στα δυο του μάτια αντίκρισα την αγωνία και το φόβο. Τελευταία συναισθήματα, ακριβώς όπως και ενός ανθρώπου. Πραγματικά, ποια η διαφορά;

Καθημερινά διαβάζουμε στις εφημερίδες ή ακούμε στις ειδήσεις ή από τον περίγυρό μας για δεκάδες περιστατικά κακοποίησης αδέσποτων ζώων και μη. Κάποιοι τα χτυπούν μέχρι θανάτου, κάποιοι τα πνίγουν, κάποιοι τα πατούν με το όχημά τους, άλλοι τα δελεάζουν τρέφοντάς τα με δηλητηριασμένα τρόφιμα και άλλοι απλώς τα εγκαταλείπουν στη μοίρα τους. Ποιος, άραγε, είναι ο χειρότερος τρόπος; Έχει σημασία; Όπως και να αφαιρεθεί μια ζωή η κατάληξη είναι πάντα η ίδια: ένα νεκρό ζώο.

Τι κάνει η πολιτεία γι’ αυτό; Τι κάνουμε εμείς γι’ αυτό; Άσκηση βίας ακόμη και στα ζώα; Για ποιο λόγο; Εξυπηρετώντας ποιο σκοπό; Άραγε, έχουν λογική όλα αυτά; Ποιος νοήμων άνθρωπος θα δολοφονούσε, γιατί περί δολοφονίας πρόκειται, εκ προθέσεως ένα ζωντανό πλάσμα; Δε φτάνει που εισβάλαμε στο περιβάλλον τους και καταπατήσαμε το φυσικό τους χώρο, πρέπει και να τα αφανίσουμε; Από τα αρχαία ακόμη χρόνια τα  ζώα εξημερώθηκαν για να βοηθούν και να κρατούν ασφαλή τον άνθρωπο. Τότε τα φρόντιζαν σαν τα μάτια τους. Τώρα;

Το πρόβλημα είναι τεράστιο, κυρίως στις πόλεις όπου οι άνθρωποι είναι συγκεντρωμένοι σε μικρότερο χώρο από ότι στην ύπαιθρο. Και συνήθως τα ζώα αυτά είναι σκυλιά. Κάποιο όρμησε σε περαστικούς, άλλο γρύλισε σε μικρά παιδιά, άλλο δάγκωσε κάποιον. Συχνές και φθηνές δικαιολογίες πίσω από τις οποίες κρύβονται οι θύτες, οι βασανιστές, οι δολοφόνοι. Πόσο εύκολο φαντάζει, άραγε, στα μάτια αυτών των «τεράτων» η κακοποίηση μέχρι θανάτου ενός ζώου; Και αφού έχουν όλη τη διάθεση να κάνουν τα αίσχη τους στα μικρά αβοήθητα πλάσματα, δεν είναι δύσκολο να αναλογιστεί κανείς τι είναι ικανοί να κάνουν σε έναν άνθρωπο. Η βία κάθε μορφής γεννά βία και αυτή περισσότερη. Πράξεις που δηλώνουν κλονισμένη ψυχική κατάσταση. Αντί, λοιπόν, να εκδηλώνουν τις διαστροφές τους στα ζώα, θα μπορούσαν όλοι αυτοί να ζητήσουν ψυχολογική βοήθεια ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν αυτές τους τις τάσεις. Είναι θλιβερό τον 21ο αιώνα ο άνθρωπος να μην μπορεί να συνυπάρξει με τα ζώα, αδέσποτα, οικόσιτα ή όποια άλλα.

«Μα πληθαίνουν συνεχώς και έχουν καταλάβει τα πάρκα και τις αλάνες. Φοβόμαστε να αφήσουμε τα παιδιά μας έξω για να παίξουν, είναι πολύ επικίνδυνα. Η μόνη λύση είναι η φόλα» Φωνάζουν πολλοί προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ποια φόλα; Θα ρίχνατε στο παιδί σας φόλα; Θα το αφήνατε να υποφέρει, να κάνει συνεχόμενους εμετούς μέχρι να ξεψυχήσει; Δεν το νομίζω. Με ποιο δικαίωμα επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό στα ζώα; Πού είναι οι αρμόδιες αρχές και οι Δήμοι; Έχουν να ασχοληθούνε με σοβαρότερα θέματα μάλλον! Θα μπορούσαν να ενεργοποιηθούν όλες οι φιλοζωικές οργανώσεις, αλλά και εμείς οι ίδιοι, να φωτιστεί κάπως η κατάσταση γιατί τα σκυλιά δεν μπορούν να δουν καθαρά το φως στην έξοδο του τούνελ. Είμαστε υποχρεωμένοι να τα βοηθήσουμε να το δουν. Τόσες ψυχές στο βωμό της αδιαφορίας και της σκοπιμότητας. Πόσα σκυλάκια θα μπορούσαν να υιοθετηθούν αν υπήρχαν φωτογραφίες τους στα κοινωνικά μέσα, προωθώντας τα έτσι σε συνετούς ανθρώπους και οικογένειες ακόμη, δίνοντάς τα την ευκαιρία να ζήσουν αξιοπρεπώς με αγάπη, φροντίδα και στοργή; Πόσα άλλα θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε ειδικά διαμορφωμένα μέρη, παρέχοντάς τα τα απαραίτητα για όπως νερό, εμβόλια και τροφή; Όλα περιμένουν μια ατομική αγκαλιά ή ολόκληρη την κοινωνία να τα αγκαλιάσει. Δεν είναι υπεύθυνα που βρέθηκαν αδέσποτα στους δρόμους ούτε που συμπεριφέρονται παράξενα και άγρια κάποιες φορές. Ποιος ξέρει τι έχουν περάσει; Παράξενα και άγρια φέρονται και πολλοί συνάνθρωποί μας. Με τι κριτήρια να κριθεί ένα ζωντανό πλάσμα που επιζητά λίγη αγάπη και λίγη στοργή;

Τα αδέσποτα, εν τέλει, είναι μέρος της κοινωνίας που θα έπρεπε να τα φροντίζει αντί να τα παραγκωνίζει, κακοποιώντας τα μέχρι θανάτου. Όσοι βρεθούν μπροστά σε βασανισμούς αδέσποτων και μη ζώων, ας επικοινωνήσουν με τις αρμόδιες αρχές. Κανείς να μην προσπερνά τέτοια φαινόμενα βίας. Τι θα μας έλεγαν, άραγε, όλα αυτά τα πλάσματα γύρω μας αν μπορούσαν, έστω και για λίγο, να μιλήσουν στη γλώσσα μας; Νομίζω πως κανείς δε θέλει να μάθει, μιας και οι περισσότεροι θα πληγωθούν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.