Δεν είμαι καλός στις ιστορίες, πόσο μάλλον στις χριστουγεννιάτικες οι οποίες επιβάλλεται να έχουν και μια εσάνς αισιοδοξίας και θετικής αύρας. Γι’ αυτό δε θα σου μιλήσω για Χριστούγεννα που έχω ήδη περάσει. Δεν είμαι αχάριστος, δεν είναι πως δεν πέρασα καλά τα Χριστούγεννά μου ή πως τα έχω στο μυαλό μου ουτοπικώς πλασμένα, για την ακρίβεια είμαι ευγνώμων για κάθε δευτερόλεπτο που έχω ζήσει και δε θ’ άλλαζα τίποτα απολύτως. Θα σου πω απλώς τις σκέψεις μου όχι πάνω στην ερώτηση «Πώς ήταν (ή πώς θα ήταν) τα καλύτερα Χριστούγεννα για σένα;» αλλά θα βάλω τις πέντε αισθήσεις μου σε λειτουργία και θα προσπαθήσω να σου αφηγηθώ τι θα ήθελα να αισθάνομαι με την όραση, την ακοή, την όσφρηση, τη γεύση και την αφή.

Θα ήθελα να βλέπω φίλους κι οικογένεια. Όλα μου τα αγαπημένα πρόσωπα χαμογελαστά, στο ίδιο τραπέζι, να μιλάνε, να κυνηγάνε τα μικρά μου ξαδερφάκια, να φαίνεται η αγάπη σε κάθε τους κίνηση. Τα χαμόγελά τους να φτάνουν ως τ’ αυτιά, συζητήσεις τεράστιες και φαγοπότι τρελό, αγκαλιές και φιλιά και άτομα που να ξεχειλίζουν από ζωή, από μεράκι, από τρελαμένη διάθεση. Αν άνοιγα τα μάτια μου, λοιπόν, θα’ θελα να κοιτάζω όλους τους ανθρώπους που τους έχω πει, ψιθυριστά ή φωναχτά, δεν έχει σημασία, «Σ’ αγαπάω».

Θα’ θελα ν’ ακούω γέλια. Πολλά γέλια. Και τσιρίδες, φωνές, «Κάνε μια μαγκιά και δώσε μου τη γαλοπούλα γιατί δεν τη φτάνω», τέτοια πράγματα. Και κλάματα, από εκείνα των μωρών όταν πέφτουν και χτυπάνε κι είναι η μαμά τους εκεί να τους πει «Θα μεγαλώσεις τώρα, θεριό είσαι τίποτα δεν έπαθες!». Κι από πίσω, στο φόντο, να παίζει μουσική αλλά είμαι ακόμα μικρός για να πω με σιγουριά ποια θα ήταν η απόλυτη μελωδία της ευτυχίας για μένα.

Στην όσφρηση τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Φαγητό της μαμάς. Τελεία και παύλα.

Και για τη γεύση πάνω-κάτω το ίδιο θα σου πω. Απλώς με περισσότερες λεπτομέρειες. Μελομακάρονα και κουραμπιέδες και γαλακτομπούρεκα και γαλοπούλα γεμιστή, και τζατζίκια και τυροκαυτερές και σαλάτες και σουβλάκια και πανσέτες κι όλα του κόσμου τα καλούδια. Το σόι τούτο, είναι να μην πάρει την απόφαση να μαγειρέψει. Άπαξ και την πάρει, δεν το ανταγωνίζεται κανένας.

Τέλος, αφή. Θα γίνω μελός, προειδοποιώ. Θα’ θελα να ακουμπάς τα χέρια μου εσύ. Να είχαμε την Αγάπη να τρέχει γύρω μας, να χοροπηδάει, να τρίβεται πάνω μας, να γινόμαστε ένα, εγώ, εσύ κι η Αγάπη. Να ήταν λες κι είχε υπόσταση και να την παίρναμε αγκαλιά. Να ήταν, σκέψου τη, σαν ένα σκυλί. Ναι, αυτό θα ήθελα να αισθανθώ για Χριστούγεννα με την αφή μου. Το χέρι σου σφιχτά μαζί με το δικό μου, και την Αγάπη για οδηγό.

Φίλους, οικογένεια, γέλια, μαμαδίστικο φαγητό κι εσένα μαζί με το σκυλί. Καλά Χριστούγεννα. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.