Νεύρα, πολλά νεύρα. Αυτή η προσπάθεια να εκλογικευτούν όλα, να τα πούμε όλα όπως μας βολεύει γιατί υπάρχουν άτομα, γιατί υπάρχουν Έλληνες που δέχονται άκριτα ό,τι τους πει η τηλεόραση κι οι εφημερίδες, είναι ό,τι πιο παράλογο μπορώ να σκεφτώ. Και ζούμε σε μια εποχή που το παράλογο είναι η ρουτίνα, είναι το σύνηθες μοτίβο.

Ήρθαν λέει κάτι Γερμανοί τουρίστες στην Ελλάδα σήμερα, και κατά τύχη πλακώθηκαν με κάτι αναρχικούς στο Μοναστηράκι. Προσοχή, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Δεν τάσσομαι υπέρ καμίας κίνησης, παράταξης και χρώματος. Θεωρώ πως η πολιτική σκέψη και ηθική, όπως κι ο ανθρώπινος νους πρέπει να εξελίσσεται και να αλλάζει μέρα με τη μέρα.

Με το φτωχό μου το μυαλό αδυνατώ να πιστέψω πως ήταν τυχαίο όλο αυτό, όμως. Δεν μπορώ να εξηγήσω το εξής απλό. Τι τους πείραξαν τους αναρχικούς, τους αντεξουσιαστές, όπως θέλετε πείτε τους, 20 απλοί Γερμανοί τουρίστες που ήρθανε οι καημένοι, Γενάρη μήνα, στα κρύα μας;

Έλα που όπως φαίνεται κι αναφέρεται σε όλα τα μέσα, τούτοι οι Γερμανοί έρχονται από τον ακραίο δεξιό χώρο και βρίσκονται στην Ελλάδα για μια εκδήλωση των Χρυσαυγιτών. Και τις τελευταίες ώρες, εξακολουθώ να το τονίζω, σε όλα τα μέσα αναφέρονται ως τουρίστες. Τυχαίο γεγονός. Καημένοι άνθρωποι. Δέχτηκαν επίθεση σε μια γειτονιά της Αθήνας, δίχως λόγο. Διακοπές κάνουν άλλωστε.

Και το ψάχνεις μετά λιγάκι παραπάνω γιατί σου κινεί την περιέργεια όλο αυτό. Εκτός αν ανήκεις στους Έλληνες του δόγματος «Για όλα φταίει η Μέρκελ, οι Γερμανοί είναι εχθροί και σιχαμένοι» οπότε χαίρεσαι για το ξύλο που δέχτηκαν οι καημένοι τουρίστες κι όλα μέλι γάλα. Αν το κάνεις αυτό, βγες απ’ το άρθρο μου όμως σε παρακαλώ γιατί δε νομίζω πως έχουμε κάτι κοινό.

Γερμανοί νεοναζί ήταν οι άνθρωποι. Σκάσανε μύτη στην Αθήνα κι όλα καλά. Κι έπεσε ξύλο, λογομαχίες, τραπέζια ανάποδα, κι όλα καλά. Κανείς δεν είπε τίποτα. Μονάχα οι «αριστεροί» διαμαρτυρήθηκαν, όλοι οι άλλοι το ανέφεραν απλώς ως ένα όμορφο, απλό, τυχαίο γεγονός. Φοβάμαι και στεναχωριέμαι που σε αυτή τη χώρα αν δε στιγματίσεις την πολιτική σου θέση με λέξεις όπως Αριστερός και Δεξιός, δε δικαιούσαι να μιλάς.

Εγώ δηλώνω Άσχετος. Ένας Άσχετος που με πείραξε που όλα αυτά περνάνε στο ντούκου. Που υπάρχουν ακόμα νεοναζί. Που η είδηση ότι ήρθανε νεοναζιστές στην Ελλάδα πέρασε στο ντούκου, λες και ήταν κάτι σύνηθες. Κι έχει καταλήξει να είναι σύνηθες. Τους βάλαμε στη Βουλή. Οι πολιτικοί των άλλων κομμάτων θέλουν να τα έχουν καλά μαζί τους, είναι ο τρίτος πόλος πια άλλωστε.

Βάλαμε το ναζισμό στα σπίτια μας, λες και είναι κάτι φυσιολογικό. Εμένα οι γονείς μου μού μάθανε την αρρώστια να τη βγάζω απ’ το σπίτι. Να τη διώχνω μακριά. Γιατί σου λέει η μάνα σου συνέχεια «Πάρε ζακέτα, μην κρυώσεις, να προσέχεις, ντύσου καλά» κάθε μα κάθε φορά; Κι ας τη βαριέσαι, κι ας έχεις σιχαθεί αυτά τα λόγια, ξέρεις πως υπάρχουν για κάποιο λόγο. Αν δε σου πει η μαμά την επόμενη φορά «Να προσέχεις» ανησυχείς, σε χαλάει, σου κακοφαίνεται.

Με την αρρώστια του ναζισμού τι γίνεται; Πλέον αποτελεί καθημερινότητα, ρουτίνα, φυσιολογική συνήθεια. Η Χ.Α. στη Βουλή. 700.000 άνθρωποι την ψήφισαν. Πια δεν τη θεωρούμε αρρώστια, είναι απλώς ένα κόμμα που «Τα λέει έξω απ’ τα δόντια» με τον ίδιο τρόπο που οι 20 μαυροφορεμένοι με τις σβάστικες που ήρθαν στην Αθήνα είναι «τουρίστες».

Εγώ δηλώνω Άσχετος. Κι επίσης, θλιμμένος. Κρίση ιδεών λες, κρίση ανθρωπιστικών αξιών, κρίση πολιτισμική. Απορείς που κατέβασε το Κρατικό Θέατρο την παράσταση με τα αποσπάσματα του βιβλίου του Ξηρού. Σε ένα κράτος που υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν μεγάλους ηγέτες για την ανθρωπότητα τον Χίτλερ και τον Παπαδόπουλο, πες μου αλήθεια. Περίμενες κάτι καλύτερο από κρίση παντού;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.