Ακούω από πολύ μικρή ηλικία πως έχουμε κρίση. Ποτέ δε μας πείραζε τόσο πολύ όσο τα τελευταία χρόνια. Μάλλον γιατί αυτά τα χρόνια η κρίση συγκεκριμενοποιήθηκε κι έγινε οικονομική. Τώρα είναι το πρόβλημα. Τα λύσαμε όλα τα υπόλοιπα και μας έμεινε ο μεγάλος βραχνάς, η οικονομία.

Τι βλέπω εγώ και τι καταλαβαίνω όταν ακούω για την κρίση στην Ελλάδα; Φτώχεια. Εξαθλίωση. Στεναχωρημένα πρόσωπα. Απογοητευμένοι άνθρωποι. Προδομένοι.

Δε θα κάτσω να μιλήσω για την οικονομία. Η οικονομία είναι ένα κλαδί στο δέντρο της κρίσης, το οποίο είναι λογικό να σαπίσει κι αυτό όταν σαπίζει κι αρρωσταίνει σιγά-σιγά ολόκληρος ο κορμός κι οι ρίζες.

Και ποιες είναι οι ρίζες; Τα πρότυπα. Ο πολιτισμός, το ήθος. Το να έχω κάποιον να μ’ εμπνεύσει. Κρίση ιδεών περνάμε. Κρίση και φτώχεια από άτομα που θα βγουν μπροστά με λαμπρές ιδέες, που να γυαλίζει το μάτι τους και να φωτίζει το πρόσωπό τους. Να τους βλέπεις πως βγαίνουν μπροστά κι είναι ικανοί να σε κάνουν να πιστέψεις σ’ εκείνους και να πιστέψεις πάνω απ’ όλα και σε σένα.

Τι να σκεφτώ; Ανθρώπους από το χώρο της πολιτικής; Που όλοι κοιτούν πώς θα βγουν μπροστά για να πάρουν τη μίζα και να εξασφαλίσουν το κατιτίς για να έχουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια μέχρι και τα τρισέγγονα; Καλλιτέχνες; Που θα μας φάνε ακόμα οι ταμπέλες, που μαλώνουμε σαν χουλιγκάνοι επειδή εγώ ακούω Βέρτη κι εσύ Νταλάρα; Τους καλλιτέχνες που προκαλούν με δηλώσεις άστοχες, πολιτικοποιημένες και μη αλλά πάντοτε εκ του ασφαλούς, μιας και δεν μπορώ να διανοηθώ πώς ένας άνθρωπος που ζει απ ‘τις καλοκαιρινές του περιοδείες με τα εισιτήρια των 20 και 30 ευρώ, είναι στην ίδια θέση με τον άνεργο.

Ν’ ασχοληθώ με αθλητισμό; Υπάρχουν κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις ανθρώπων που διδάσκουν ήθος. Αλλά ξέρεις γιατί υπάρχουν; Για να σου υπενθυμίζουν τον κανόνα. Της λαμογιάς, των στημένων παιχνιδιών, της ωμής βίας.

Είμαστε τυχεροί μέσα σ’ όλο αυτό. Είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε ένα πρότυπο μεγαλύτερο και δυνατότερο όλων. Ένα πρότυπο που μπορεί να αναγκαζόμαστε να βγάλουμε μπροστά και να παραδειγματιστούμε απ’ αυτό λόγω της κρίσης. Και δεν είναι άλλο απ’ τον ίδιο μας τον εαυτό.

Νιώθω δυνατότερος βλέποντας τόσους ανθρώπους γύρω μου να αδυνατούν να εμπνεύσουν. Στέκομαι στα δικά μου τα πόδια και πιστεύω σε ‘μένα. Η έμπνευσή μου είμαι εγώ. Δε χρειάζομαι κανέναν να βγαίνει στις ειδήσεις και να μου λέει όμορφα, στολισμένα και γεμάτα στόμφο λόγια. Δε θέλω «Λεφτά υπάρχουν» ούτε «Ελπίδα έρχεται».

Θέλω να ξυπνάω και να ξέρω πως τη διαφορά θα την κάνω εγώ. Πως για ν’ αλλάξει κάτι, πρέπει ν’ αλλάξω πρώτα εγώ.

Η ρίζα δεν είναι η οικονομική κρίση. Η ρίζα είναι το καλό που βρίσκεται μέσα σου κι είναι ώρα να το βγάλεις και να το μοιράσεις απλόχερα. Να γίνεις εσύ πρότυπο. Να γίνεις το παράδειγμα που απεγνωσμένα ψάχνεις στις τηλεοράσεις και το internet.

Έχουμε κρίση μέσα στο κεφάλι μας. Τοποθετημένη έτσι ώστε να νιώθουμε ανήμποροι. Όλη η δύναμη του κόσμου είναι στο μυαλό, στο φιλότιμο, στο μεράκι μας. Μ’ ένα χαμόγελο μπορούν να ξεκινήσουν όλα απ’ την αρχή. Άλλαξε εσύ, μην περιμένεις κανέναν ν’ αλλάξει. Άλλαξε εσύ και θα δεις πώς θ’ αλλάξουν όλα σιγά-σιγά.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.