Όταν τα παιδιά συντηρούν τους γονείς


19 Jan 2015

Πρωί Δευτέρας. Βροχερό και παγωμένο. Ο ηλεκτρικός έχει κατεύθυνση προς Πειραιά. Τα βαγόνια βαρυγκωμούν απ’ το βάρος του κόσμου που σηκώνουν. Όλοι κάπου πάνε κι από κάπου έρχονται. Φάτσες πολλές. Εκφράσεις άπειρες. Άνθρωποι σκυθρωποί, νυσταγμένοι, χαμένοι στις σκέψεις τους.

Κάθομαι και χαζεύω. Κοιτάω γύρω μου και το βλέμμα μου πέφτει στους νέους. Προσπαθώ να τρυπώσω στο μυαλό τους. Το κεφάλι μου κάνει σενάρια.

Η κοπέλα ,απέναντι, με τον κόκκινο σκούφο φαίνεται λίγο πάνω από τα είκοσι. Φοράει ακουστικά και κοιτάει έξω απ’ το παράθυρο. Η μαμά της πρόσφατα έχασε τη δουλειά της και τώρα καλείται εκείνη να παραμελήσει τις σπουδές της και να αναλάβει τα έξοδα του σπιτιού μέχρι να δούνε τι θα γίνει.

Ο κύριος δίπλα στη πόρτα χασμουριέται εδώ και δύο στάσεις. Δεν πρόλαβε να ξεκουραστεί. Περίμενε εδώ και καιρό να βγει ο πατέρας του στη σύνταξη για να νοικιάσει ένα διαμέρισμα και να μείνει μόνος. Η απόλυση λίγο πριν τη συνταξιοδότηση ήταν απρόσμενη. Τώρα θα αναγκαστούν να μείνουν μαζί, γιατί τα χρήματα δεν φτάνουν να συντηρήσουν δύο σπίτια.

Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου, τέτοιες ιστορίες ακούω. Παιδιά που συντηρούν οικογένειες, νέοι που μένουν με τους γονείς αναγκαστικά, ζευγάρια που συγκατοικούν με τα πεθερικά για να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις.

Πόσο καιρό έχεις να ακούσεις εκείνη τη θρυλική ατάκα: «Τα παιδιά στην Αμερική φεύγουν απ’ το σπίτι στα δεκαοχτώ. Να πας να μείνεις μόνος σου να δεις τη γλύκα.». Πολύ καιρό. Στο λέω εγώ. Γιατί εδώ είναι Ελλάδα. Και στην Ελλάδα που να σ’ αφήσει ο γονιός να πας; Κι αυτός τι θα απογίνει; Να βάλει τα χέρια του, να βγάλει τα μάτια του;

Πέρασαν, ανεπιστρεπτί, οι εποχές που η νεότητα ήταν συνώνυμη της ανεμελιάς. Τότε που ξυπνούσες το πρωί με μόνη σου έννοια τι ρούχα θα βάλεις και που θα πιεις καφέ.

Τότε που τα θεωρούσες όλα δεδομένα.

Δεδομένο ήταν πως θα ξυπνάς όταν ο ήλιος είναι ψηλά. Δεδομένο πως θα σπουδάζεις μέχρι την δεκαετία των πρώτων –άντα. Δεδομένοι και οι γονείς που θα χρηματοδοτούσαν αγόγγυστα όλες τις επιθυμίες σου.

Η μέρα προσέφερε τις ώρες της για να ονειρεύεσαι βόλτες, ποτά, ταξίδια. Και ήρθε το παρόν και σε ξύπνησε απότομα.

Οι γονείς σου, είτε έχασαν τη δουλειά τους, είτε μειώθηκε ο μισθός τους. Διανύουν την πέμπτη ή έκτη δεκαετία της ζωής τους. Εξακολουθούν, ωστόσο, να βρίσκονται σε μια δημιουργική φάση ακόμη κι αν δεν βρίσκονται στη πρώτη νιότη. Κουβαλούν γνώση, εμπειρία και δύναμη να συνεχίσουν να παράγουν.

Τα εφόδιά τους δεν τους καθιστούν, πλέον, βασικούς παίκτες στη αγορά εργασίας. Είναι αναπληρωματικοί.

Κι εδώ μπαίνεις εσύ. Εσύ που μέχρι τώρα δούλευες γιατί ήθελες, γιατί μπορούσες, γιατί το επέλεξες. Σήμερα θα δουλεύεις γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Οφείλεις να ξεχάσεις την ανεξαρτησία του πορτοφολιού σου και τις ανάγκες σου. Δε δικαιούσαι να ‘χεις ανάγκες. Μετατρέπεσαι από άνθρωπος σε χρηστικό αντικείμενο.

Είσαι ένα καλοκουρδισμένο ρομπότ που πρέπει να βρίσκει λεφτά.

Το νεαρό της ηλικίας είναι τεράστια παγίδα. Οι νέοι άνθρωποι, έχοντας άγνοια κινδύνου, νιώθουν παντοδύναμοι που θα αποτελέσουν την κολώνα του σπιτιού. Είναι άλλη μια αποστολή που καλούνται να φέρουν εις πέρας. Θέλουν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες αλλά και στις προσδοκίες των γονιών τους.

Οι ρόλοι αλλάζουν. Οι γονείς γίνονται παιδιά και το ανάποδο. Κανείς δεν ήταν έτοιμος για αυτή την  αλλαγή στη δομή της οικογένειας. Όλοι θέλουν τον ρόλο τους πίσω.

Η ανεργία τους είναι σαν παλούκι χωμένο στη πλάτη σου. Η ζωή σου κλείνει το μάτι ειρωνικά και περιμένει να τη πιάσεις απ’ τα μαλλιά.

Όσο περνάει ο καιρός το βάρος φαίνεται ασήκωτο, οι αντοχές λιγοστεύουν, τα νεύρα κρέμονται από μια κλωστή. Η ζυγαριά από τη μία πλευρά έχει όνειρα, ευχές, ελπίδα και δίψα. Απ’ την άλλη έχει ευθύνες, ρεαλισμό, ωριμότητα και πείνα.

Ο άνθρωπος χωρίς τροφή αντέχει έως σαράντα μέρες. Χωρίς νερό μόλις τρεις. Για να ζήσει κανείς χρειάζεται και τα δύο. Εσύ καλείσαι να διαλέξεις γιατί πολύ απλά δε ζεις.

Σήμερα ποια ανάγκη θα καλύψεις; Tη πείνα του στομαχιού σου ή τη δίψα σου για όνειρα ;


 

σχόλια
It's a trap!
Τι φοράω στο ρεβεγιόν;

Πάω σαν λατέρνα
35%
Όπως κάθε μέρα
25%
Μόνο κόκκινο βρακί!
27%
Πιτζάμες και παντόφλες
12%


Το poll θα κλείσει στις: 26/12/2015 19:52
Like us

banners

Copyright © 2014-2015