Κανείς δεν αρνείται, πως το ίντερνετ φιλοξενεί μερικούς από τους χειρότερους τύπους, στις χειρότερες συμπεριφορές τους.

Χιλιάδες εκτεθειμένοι άνθρωποι, καθημερινά, δέχονται καθαρά προσωπικές επιθέσεις, συνήθως ανώνυμες. Όχι για τη δουλειά τους, όχι για κάποιο γνώρισμα που όντως τους καθορίζει, μα για μια ουλή, το χρώμα του δέρματός τους, κάποια τους σωματική τους ατέλεια.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο πολλοί, κι ανήκουν σε τόσα κοινωνικά στρώματα, που έδωσαν στον Jimmy Kimmel αρκετό υλικό, γι’ αφιερώματα στα πλαίσια της εκπομπής του. Πρόκειται για το Mean Tweets, ένα τρίλεπτο αφιερωμένο σε διάσημους, που διαβάζουν στον αέρα αρνητικά σχόλια προς το πρόσωπό τους. Κάτι ανάλογο πήγε να κάνει και ο δικός μας Αρναούτογλου, μ’ αμφισβητούμενη επιτυχία.

Όταν κάποιος είναι διάσημος, είναι πιο εύκολο να ευαισθητοποιήσει, να φωνάξει ή να θυμώσει. Η φήμη του, το όπλο του εναντίον καλοθελητάδων, είναι τόσο διαδεδομένο και viral, όσο και χίλια σχόλια, σαν του γίγαντα που τον αποκάλεσε «άσχημο» ή «βρωμιάρη».

Αλλά τι γίνεται με όσους ο κόσμος απλώς αντιπαθεί, και δεν έχουν τις πλάτες μερικών χιλιάδων θαυμαστών;

Έχουμε το δικαίωμα ν’ απαγορεύσουμε σε ορισμένους να εκφράζονται όπως θέλουν, εναντίον όποιου θέλουν, ακόμα και με στεγνούς λιβέλλους;

Όχι. Κατηγορηματικά.

Βλέπεις, η ελευθερία του λόγου είναι ένα από εκείνα τα μικρά δικαιώματα, που αφορούν πολύ υποκειμενικά αγαθά. Βασικά, το αγαθό που προστατεύει, δεν είναι άλλο, από την ίδια την υποκειμενικότητα. Αυτό που προφυλάσσει η ελευθερία του λόγου, είναι το δικαίωμά σου να διαφέρεις στα λόγια, με όποιον τρόπο θέλεις, χωρίς να είσαι υπόλογος σε κανέναν. Το να είσαι υποκειμενικός, δηλαδή.

Ναι, μπορεί ο λόγος που προστατεύεται η έκφραση, να είναι η προστασία της ανθρώπινης προόδου και δημιουργίας, κι όχι των σχολίων του 129thanos στα βίντεο κλιπ του Εισβολέα.

Και ναι, μπορεί κάποια άτομα ν’ αξιοποιούν την ελευθερία τους με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, κάνοντας άλλους να μην μπορούν να δουν καθρέφτη, οδηγώντας τους μέχρι και στην αυτοκτονία.

Μπορεί να μην είναι τίποτα παραπάνω αυτοί οι κάποιοι, από κατ’ ευφημισμόν ανθρώπινα όντα, που υποκαθιστούν την έλλειψη IQ τους, με χολή και σάλιο.

Ας είναι.

Είναι ελεύθεροι να κρίνουν και να εκφράζονται υποκειμενικά. Όπως είμαι, είσαι, είμαστε ελεύθεροι κι εμείς. Η ελευθερία λόγου, δεν έχει περιορισμούς στην ουσία της, γιατί, όπως είπαμε, αυτό που ουσιαστικά προστατεύει, είναι το δικαίωμα να λες ο,τι θέλεις. Το «ο,τι θέλω», σημαίνει «ο,τι θέλω», χωρίς κόκκινες γραμμές. Αν βάλεις κόκκινη γραμμή, αν αρχίσει να υπάρχει κόκκινη γραμμή, αρχίζει να υπάρχει και η δυνατότητα μετακίνησής της.

Σήμερα λες, «με προσβάλλουν τα υβριστικά σχόλια, ας πούμε, το ότι είμαι χοντρός, γιατί είναι αδικαιολόγητα προσβλητικό, κι εγώ πληγώνομαι.». Αύριο θα πεις, «με προσβάλλουν οι υβριστικές ιδέες, ας πούμε, το ότι η Γη είναι σφαίρα, γιατί αναιρεί την Βίβλο, κι εγώ είμαι χριστιανός». Όλα ξεκινούν με το να βάλεις κάποιο κριτήριο υπερβολής, που κάποιος μπορεί να υπερβεί, και που θεσπίζεται κατά την κρίση κάποιου άλλου, «πολιτικά ορθότερου».

Κανείς δεν μπορεί να σε βεβαιώσει για το που θα χαραχτούν τα σύνορα μεταξύ αποδεκτού και μη, μετά από δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια. Γι’ αυτό, δυστυχώς, οφείλουμε ν’ ανεχτούμε, και τους κακεντρεχείς, και τους κακόψυχους. Όσο κι αν μας είναι δυσάρεστοι, δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε να μπει οποιοδήποτε όριο. Τα όρια είναι διαπραγματεύσιμα, αναξιόπιστα.

Εντέλει, ή μπορείς να πεις τα πάντα, ή δεν μπορείς να πεις τίποτα.

Και τι κάνεις τελικά;

Αξιοποιείς εσύ, που ξέρεις, την ελευθερία του λόγου σου για κάτι χρήσιμο. Κοιτάς λίγο παραπάνω τον εαυτό σου στον καθρέφτη, μαθαίνεις να τον αγαπάς. Προσπαθείς και παίρνεις την κακία του κόσμου, του την σερβίρεις πίσω λέξεις, τραγούδι, εικόνα. Δεν υψώνεις τοίχους, φτιάχνεις γέφυρες.

Κι έτσι συνειδητοποιείς πως, ο μόνος λόγος που υπάρχουν διαδικτυακά ερπετά ακόμα, είναι τα φιλάνθρωπά μας αισθήματα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.