Όπως και να το κάνουμε οι αστυνομικές αρχές είναι ένα αναγκαίο κακό για μια κοινωνία, για διάφορους λόγους που δεν έχω σκοπό να κάτσω να αναλύσω τώρα. Από την άλλη, όμως, μην ακούω για αναρχίες και αταξικές κοινωνίες,  έχουμε πολύ δρόμο για να φτάσουμε μέχρι εκεί. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όταν αναφέρεται κάποιος στην αστυνομία, σπάνια θα ακούσεις να λέει μια καλή κουβέντα. Σ’ αυτό δεν βοηθάνε ούτε και οι ίδιοι, δόξα σοι ο... σατανάς έχουμε πάμπολλα αρνητικά περιστατικά να θυμηθούμε με πρωταγωνιστές αστυνομικούς.

Στο μυαλό του μέσου Έλληνα κυριαρχεί η εικόνα του κλασικού χωροφύλακα που ήταν κράτος εν κρατεί σε παλαιότερες εποχές. Επίσης, αυτή η αρνητική εικόνα οφείλεται και στο γεγονός πως οι δυνάμεις καταστολής χρησιμοποιήθηκαν από όλα τα αυταρχικά καθεστώτα σαν μέσο επιβολής της δύναμής τους απέναντι στους αντιφρονούντες και γενικά στους πολίτες. Παρατηρείστε ειδικά ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν ζήσει τι εστί χούντα, πως αντιδρούν στη θέα ενός ένστολου. Θα δεις έναν φόβο, μια ανησυχία να σχηματίζεται στο πρόσωπο τους χωρίς να συντρέχει προφανής λόγος.  

Με άλλα λόγια οι περισσότεροι δεν έχουμε και την καλύτερη γνώμη για την αστυνομία.  Είναι άδικη αυτή η γενίκευση που γίνεται όμως, γιατί δεν μπαίνουν όλοι στην κατηγορία του μπάτσου. Άλλο ο μπάτσος και άλλο ο αστυνομικός.

Μπάτσοι είναι κομπλεξικά ανθρωπάκια που κρύβονται πίσω από την δύναμη της στολής που φοράνε. Που χωρίς αυτή είναι ένα τίποτα, απλά μηδενικά. Συνήθως τους αρέσει να επιβάλλονται στους υπόλοιπους και σχεδόν πάντα προβάλουν την ιδιότητα τους για να υπερισχύσουν. Αλλά στην πρώτη στραβή την κάνουν τρέχοντας ή καταφεύγουν σε γελοίες δικαιολογίες του τύπου «εγώ εκτελούσα διαταγές» ή στις ζαρντινιέρες. Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς είναι άγνωστοι για αυτούς. Είναι πάντα έτοιμοι να σε ειρωνευτούν και να σε χλευάσουν, λες και τους χρωστάς κάτι.

Θα τους δεις να παίζουν κρυφτό στους δρόμους για να γράψουν κανένα εξώδικο. Που θα καταφύγουν στην λύση της βίας και της καταστολής με την πρώτη ευκαιρία κυρίως απέναντι σε πιο αδύναμους, ας πούμε απέναντι σε πορείες συνταξιούχων. Ενώ τους φεύγει η μαγκιά απέναντι σε εγκληματίες. Γενικά συμπεριφέρονται σαν σερίφηδες στην Άγρια Δύση.

Από την άλλη υπάρχει και μια κατηγορία αστυνομικών που είναι όντως αστυνομικοί. Που διατηρούν την ιδιότητα του ανθρώπου χωρίς να τους αλλάζει μια στολή. Που προσπαθούν να κάνουν όσο καλύτερα μπορούν τη δουλειά τους χωρίς κανένας ίχνος αλαζονείας απέναντι στους συμπολίτες τους. Που η βία και τα μέτρα καταστολής αποτελούν την τελευταία τους επιλογή. Για να καταφύγουν στη βία θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν και ξέρουν να χειρίζονται καταστάσεις χωρίς να προκαλούν. Που όσα προβλήματα και αν έχουν στο σπίτι δε θα έρθουν να τα βγάλουν πάνω σου. Που δε θα εξαντλήσουν την αυστηρότητα τους, λέω εγώ τώρα πάνω σε φτωχούς καστανάδες. Με απλά λόγια αυτοί που εφαρμόζουν την εκπαίδευση τους στην πράξη και κάνουν αυτό που πρέπει σαν αστυνομικοί. Θέλω να πιστεύω πως αποτελούν την πλειοψηφία στο αστυνομικό σώμα αν και κάποιοι συνάδελφοι τους έχουν βαλθεί να μας αποδείξουν το αντίθετο.

Υπάρχει βέβαια και το θέμα αν γίνεται η σωστή εκπαίδευση και προπαντός η σωστή επιλογή για το ποιοι θα γίνουν τελικά αστυνομικοί. Γιατί πολλές φορές μπαίνουν άτομα παντελώς ακατάλληλα για αυτή την δουλειά γιατί απλά έχουν βύσμα. Εκεί είναι το λάθος.

Είμαστε και εμείς όμως ορισμένες φορές πολλοί υπερβολικοί απέναντι τους. Δεν αντιλαμβανόμαστε πως οι άνθρωποι αυτοί είναι στους δρόμους καθημερινά για την δική μας ασφάλεια. Άνθρωποι που αφήνουν τις οικογένειες τους γιορτάρες μέρες για να κυκλοφοράς εσύ αμέριμνος. Μιλάμε ίσως για μια από τις πλέον αγχωτικές δουλειές γι’ αυτό καλό θα ήταν μερικές φορές να μην προκαλούμε και εμείς με την συμπεριφορά μας. Πώς να το κάνουμε δηλαδή; Χρειάζονται και αυτοί γιατί αν ήμασταν αρκετά ώριμη κοινωνία δεν θα χρειαζόμασταν κάποιους να μας επιτηρούν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.