Είναι το μέρος που αγαπώ. Αγαπώ να έρχομαι, να φεύγω και να επιστρέφω πάντα εδώ. Αυτή την αίσθηση σού δίνει ο Πειραιάς. Της γλυκιάς νοσταλγίας, που έχει κολλήσει στην καρδιά και δε λέει να φύγει…

Ο Πειραιάς με τους νταήδες του, τους μάγκες, τους ρεμπέτες μιας άλλης εποχής.

Οι περισσότεροι, με εκείνη τη στόφα του αυθεντικού, σταράτου, του αληθινού, του αλήτη με την καλή έννοια, με τα καθάρια μάτια που μεμιάς αγαπάς. Από την εποχή του ‘50 θυμάται κανείς όλα εκείνα τα μαγαζάκια, στοιβαγμένα στην αγορά επί της οδού Νοταρά, στην ακτή Ποσειδώνος τα παλιά υποδηματοποιεία , τα οινομαγειρεία, τα πρακτορεία για τα πλοία του Αργοσαρωνικού.

Αυτά που βρίσκονταν προς το ΝΑΤ είχαν και απ’ έξω κρεμασμένο το εμπόρευμα άρβυλα, παπούτσια, πέδιλα, παντόφλες, ζώνες. Καταστήματα με ναυτικές στολές, όπου εκεί έβρισκαν οι μαθητές των γυμνασίων και των ναυτικών σχολών τα πηλήκιά τους, που ήταν υποχρεωτικά. Η πιάτσα λούστρων στη γωνία Σωτήρος και Μιαούλη μπροστά από τον κήπο. Ήταν μόνιμοι σ’ αυτή τη θέση, είχαν κάποιο προνόμιο από το Δήμο και δεν μπορούσε να τους την πάρει άλλος. Κάποια από αυτά έχουν μείνει στη θέση τους απαράμιλλα, να θυμίζουν την τότε εποχή, κλειστά μεν, αλλά εκεί.

Άλλα έχουν εκσυγχρονιστεί και περάσει σε απογόνους τους, και κάποια άλλα παραχώρησαν την θέση τους σε νέα, βελτιωμένα, ταιριαστά στην εποχή του σήμερα. Τα καμπαρέ, οίκοι ανοχής στη γνωστή περιοχή σε όλους τότε Τρούμπα, έδωσαν τη σκυτάλη σε ναυτιλιακές εταιρείες κατά μήκος της ακτής Μιαούλη, σε ξενοδοχεία νέας γενιάς, εστιατόρια και lounge καφέ, όπου συχνάζουν πλέον εφοπλιστές, επιχειρηματίες, τραπεζικοί, νομικοί σύμβουλοι , και δικηγόροι. Ο Πειραιάς, ακόμη και σήμερα, διαθέτει το σημαντικότερο λιμάνι της Ελλάδας και της ανατολικής Μεσογείου, και αποτελεί το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της ελληνικής οικονομίας και της ναυτιλίας. Αξιοσημείωτο είναι ότι προτάθηκε το 1832 απ’ τον αρχιτέκτονα του Λουδοβίκου Ά της Βαυαρίας – Gutensohn-  για πρωτεύουσα της Ελλάδας η οποία θα επεκτεινόταν σταδιακά προς της Αθήνα, αλλά τελικά έγινε το αντίστροφο αφού επιλέχθηκε η Αθήνα για πρωτεύουσα και ο Πειραιάς αργότερα, ενσωματώθηκε στην περιφέρεια.

Αξίζει να αναφέρουμε το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά μεταξύ Τερψιθέας και Πασαλιμανιού, το Δημοτικό Θέατρο επί της Λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου, ένα νεοκλασικό κτίριο, που θεωρείται λιμάνι στον πολιτισμό, ο Λέων του Πειραιώς το γνωστό Porto Leone, μαρμάρινο γλυπτό που προσομοιάζει με τον Λέοντα της Χαιρώνειας, και που η επιβλητική παρουσία του έδωσε την ονομασία του στο λιμένα. Επιπλέον, εδώ βρίσκεται και ο μεγαλύτερος σταθμός προμηθειών φρέσκων ψαριών για όλη την Αττική, η ιχθυόσκαλα του Πειραιά, που απαρτίζεται σήμερα από ζεστά καφενεδάκια-ουζερί και προσελκύει πέρα από τους μεροκαματιάρηδες και τους πλέον ευκατάστατους, το ΣΕΦ στο Νέο Φάληρο το πλέον πολύλειτουργικό κλειστό γήπεδο στην Ελλάδα καθώς φιλοξενεί αγώνες στίβου, βόλεϊ, γυμναστικής, παγοδρομιών, συναυλίες, συνέδρια και φυσικά, απέναντί του δεσπόζει το Καραισκάκη, αρχικά ποδηλατοδρόμιο, στάδιο στίβου το ‘64, και που τον Απρίλιο του 2003 πέρασε στην ηγεσία της ομάδας του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς – του γνωστού Θρύλου  και ανέλαβε να κατασκευάσει στη θέση του ένα νέο ποδοσφαιρικό γήπεδο έτοιμο για χρήση κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, γήπεδο Ναός όπως αποκαλείται από τους παθιασμένους Πειραιώτες και όχι μόνο!

Τα πάντα σε αιχμαλωτίζουν…  το υπέροχο ηλιοβασίλεμα στον Προφήτη Ηλία, τα μικρά πανέμορφα μικρά σπιτάκια, με τα γραφικά ταβερνάκια που υπάρχουν χωμένα σε σοκάκια, ο λόφος Βώκου, το Χατζηκυριάκειο, η Καστέλλα, κάθε γειτονιά και ένα τραγούδι τραγουδισμένο από μεγάλες μορφές του ελληνικού πενταγράμμου, το Μικρολίμανο που σφύζει από ζωή, η Μαρίνα Ζέας πόλος έλξης για να απολαύσεις τον καφέ σου, η Πειραϊκή με τις ψαροταβέρνες της και την υπέροχη θέα στο απέραντο γαλάζιο. Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, αυτό το απέραντο γαλάζιο σε περιλούζει. Αυτό που κάθε φορά σε κάνει νανιώθεις πως βρίσκεσαι σε νησί… Ναι, είναι το μέρος όπου μεγάλωσα, έζησα, εργάστηκα, περιπλανήθηκα και αγαπώ.  Αγαπώ να έρχομαι, να φεύγω και να επιστρέφω πάντα εδώ. Αυτή την αίσθηση σού δίνει ο Πειραιάς. Της γλυκιάς νοσταλγίας, που έχει κολλήσει στην καρδιά και δεν λέει να φύγει...


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.