Το σεβασμό τον εμπνέεις, δεν τον απαιτείς… παρ’ όλα αυτά όλους μάς μας έχουν σεβαστεί και δε μας έχουν σεβαστεί. Αμφίδρομα, έχουμε σεβαστεί και δεν έχουμε σεβαστεί. Σεβασμός. Σπουδαία λέξη, ακόμη σπουδαιότερη η σημασιολογία του. Εκτιμάς κάποιον για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα και κάθε λογής προσόντα, έχεις τέτοια συμπεριφορά απέναντι σε κάτι, που δεν απειλεί ή προσβάλλει την ταυτότητά του. Η αγάπη για το περιβάλλον, η συμμόρφωση προς το νόμο, κι αυτές στο σεβασμό καταλήγουν. Αυτό το ακριβό δώρο, που έχει και χαρίζει ανιδιοτελώς κάποιος από δική του βούληση και όχι από εξαναγκασμό.

«Σκάσε ηλίθια, τι έκανες; Βγες έξω», θυμάμαι άκουγα εμβρόντητη να λέει η 25χρονη, τότε, κόρη του αφεντικού μου στην προσωπική ευγενέστατη γραμματέα της, λίγα χρόνια μεγαλύτερή της. Πόσο θλιβερό και πόσο κακή εντύπωση έκανε αυτή η συμπεριφορά της σε όλο το προσωπικό, ο πατέρας της φυσικά ίδιος και χειρότερος, χτυπούσε μέχρι και κοπέλες που εργάζονταν για αυτόν, καθότι οξύθυμος και κακότροπος θέλοντας κατ’ αυτόν τον αναίσχυντο τρόπο να προβάλλει την θέση ισχύος του.

Το να υποστείς σε κάποια φάση της ζωής σου αγένεια, κακομεταχείριση και έλλειψη σεβασμού είναι εύλογο, το θέμα είναι μέχρι ποιο σημείο. Το αντίστοιχο, ίσως ηθελημένα ή και άθελά σου να έχεις ανταποδώσει και εσύ. Σαφώς και δεν είναι όλα μαύρο-άσπρο, κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκεται και το γκρι. Ναι, εσύ σέβεσαι τον εαυτό σου και όλα από εκεί ξεκινούν, και πιστεύεις στο αμοιβαίο. Τι θα πει όμως να εμπνέεις σεβασμό;  Συμπεριφέρεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο που δε δίνεις περιθώριο να σε μεταχειριστούν άσχημα, αλλά τι κάνει ο άλλος;

Αν δε σε σέβεται κάποιος, η πηγή του κακού βρίσκεται σε βαθύτερο σημείο. Στις βασικές ιδιότητες αγάπης που έχει καλλιεργήσει κανείς στη ζωή του, άλλος λίγο και άλλος περισσότερο. Μέσα σε αυτές περικλείεται και ο σεβασμός. Στο τι πήρε σε υπερβολική δόση από το οικογενειακό και οικείο περιβάλλον του ή δεν πήρε ούτε στο ελάχιστο και τον ακολουθεί μέχρι σήμερα. Υπομένεις τη σχέση σου, το φίλο σου ή τη φίλη σου να σε αγνοούν, να σε μειώνουν, να σε βρίζουν, να σε χειρίζονται, αλλά γιατί; Αγάπη, φόβος, αδυναμία, αυτολύπη, χαμηλή αυτοεκτίμηση; Τι απ’ όλα ελλοχεύει μέσα σου;

Κι αν εσύ είσαι ο «καλός» της υπόθεσης, η δυσλειτουργία δεν αφορά εσένα, αλλά το σύντροφό σου.  Δε θα σεβαστείς κάποιον μόνο και μόνο από το τι κάνει για ‘σένα. Όμως, θα βάλεις και δικλείδα ασφαλείας ως προς το μέχρι ποιο σημείο θα ανεχτείς την αγένεια, το ανύπαρκτο ήθος, το αμόρφωτο του χαρακτήρα του και θα τον απομακρύνεις.  Δεν αλλάζεις συμπεριφορές, ανθρώπους αλλάζεις. Όπως δεν καταχρόμαστε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και δύναμης που μπορεί να έχουμε, από τον κατώτερο –ιεραρχικά– ως τον ανώτερό μας, υποχρέωσή μας είναι να δίνουμε το καλό για να μας έρθει, να δείχνουμε ευγένεια για να βγάλουμε τον καλό εαυτό μας στον άλλον. Δε συμβαίνει πάντα, όχι. Πολλές φορές, ίσως τις περισσότερες, λαμβάνεις το αντίθετο. Και τότε νιώθεις εκτεθειμένος, βλάκας, ανόητος, το θύμα, και θέλεις να πληρώσεις με το ίδιο νόμισμα. Να βρίσεις, να πέσεις στο ίδιο επίπεδο, να πληγώσεις όπως σε πληγώνουν.

Το τίμημα δεν είναι το αναμενόμενο. Πληρώνεις εις διπλούν. Την εσωτερική σου φθορά, την απώλεια του εσωτερικού καλλιεργημένου ψυχισμού σου, γιατί δεν είσαι εσύ. Γιατί γίνεσαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, όσα σιχαίνεσαι να είσαι. Aπό τα λίγα, τα ελάχιστα που μου έχει διδάξει η ζωή ως τώρα, γιατί έχω βρεθεί και στην θέση του θύτη, αλλά και σε αυτή του θύματος, ομολογώ ότι κανένας από αυτούς τους ρόλους δεν ήταν για μένα. Και οι δυο σταδιακά αλλοίωναν ό,τι όμορφο και ευγενικό πιστεύω ότι έχω και θέλω να διατηρήσω μέσα μου, όπως πολλοί από εμάς. Είδα επίσης, πως επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα, σοβαρότητα, και απολυτότητα σε αρχές και αξίες έμειναν δίπλα μου όσοι άντεξαν και άξιζαν. Εκείνοι που άντεξαν να είναι καλοί και γνήσιοι και τόλμησαν να πάνε κόντρα στην ασχήμια, που σέβονται πάνω απ’ όλα τον εαυτό τους και κατόπιν το συνάνθρωπο και το χώρο, εκείνοι που ζουν.

Οι υπόλοιποι εύχομαι να βρουν έναν καλό ψυχολόγο….

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.