Τα χρόνια περνούν. Αρκετά γρήγορα.
Κάθεσαι και σκέφτεσαι και αναλύεις τα πάντα. Για άλλη μια φορά. Για άλλο ένα σαββατόβραδο. Όλα περνούν από μπροστά σου. Πολύ έντονες σκέψεις. Βαριές αναμνήσεις. Κατακλυσμός από εικόνες, λόγια, γεγονότα, ανθρώπους.
Πάλι, ξανά, το ίδιο δίπτυχο σε πλημμυρίζει: «Όλα. Πολύ.»

Άνθρωποι έρχονται. Άνθρωποι φεύγουν. Και αυτό συμβαίνει συνεχώς. Ένας ακόρεστος κύκλος. Μπαίνουν στη ζωή σου άξαφνα. Χωρίς να προειδοποιήσουν για τον ερχομό τους. Δένεσαι. Και βγαίνουν με τον ίδιο τρόπο. Εν μια νυκτί. Εν ριπή οφθαλμού. Σε μια ριπή του ανέμου εξαφανίζονται.

Ο χρόνος κυλά. Το ξέρεις καλά. Και δεν λογαριάζει τίποτα στο πέρασμα του. Και εσύ προχωράς. Παγιδευμένος σε ένα τώρα που μοιάζει να κυβερνιέται περισσότερο από το παρελθόν. Μόνο αυτό σου έμεινε. Το να προχωράς. Ξέρεις άραγε πού πας; Κανείς δεν ξέρει πάντως που πάει.

Θες να μάθεις κάτι καινούργιο για εσένα;

Οι άνθρωποι μαζί με τα γεγονότα και τις καταστάσεις, στις οποίες συμμετείχαν αυτοί και εσύ, καθόρισαν αυτό που είσαι τώρα. Είσαι ένα αποτέλεσμα του παρελθόντος σου. Όποιο και αν είναι αυτό. Ό,τι και αν συνέβη σε αυτό.

Σημαδεύτηκες. Στιγματίστηκες. Από όλα. Από το καθετί. Ακόμα και αν δεν το θέλησες. Δυστυχώς, πλέον, αντιλαμβάνεσαι πως πολλά από όσα διαδραματίζονται μπροστά σου, μοιάζουν να είναι προδιαγεγραμμένα. Προσδιορισμένα. Προσχηματισμένα. Προαποφασισμένα. Πες το όπως θες. Το νόημα παραμένει το ίδιο.

Σαν νήμα που κινείται από μία εξωτερική δύναμη, πολύ ισχυρότερη, πολύ ανώτερη από εσένα για να μπορείς να την καταλάβεις, μοιάζει να είναι η ζωή σου.

Γελάς στην ιδέα ότι οι συμπτώσεις είναι τόσες πολλές για να είναι τυχαίες. Ταυτόχρονα, όμως, τρομάζεις.

Και εσύ; Πού είσαι εσύ απέναντι σε όλο αυτό; Πού είναι η δικιά σου δύναμη; Πού είναι η δικιά σου βούληση;

Έλα, ας μην γελιόμαστε. Όλα αυτά είναι δικαιολογίες. Κοινώς: Αηδίες. Η ζωή σου είναι στα χέρια σου. Ξεκινάει και τελειώνει από εσένα για εσένα.

Τι περιμένεις; Πότε επιτέλους θα δράσεις;

Ήρθες για μια φορά και θα ζήσεις για μια φορά.
Σκέψου ότι έχεις μόνο μία ευκαιρία. Μία ζωή. Και τίποτα παραπάνω.

Σταμάτα να αναβάλλεις. Μπορεί, να θαρρείς πως ποτέ δεν είναι αργά. Αλλά στην πραγματικότητα, όταν σκεφτείς κάτι τέτοιο είναι ήδη αργά.
Όμως, ακόμη, και την τελευταία στιγμή (ποιος είναι αυτός που θα ορίσει την τελευταία στιγμή άλλωστε;) μπορείς να ανατρέψεις τα πάντα. Θυμήσου. Κάθε μέρα είναι μία πρόκληση για ένα καινούριο ξεκίνημα. Για κάτι εντελώς διαφορετικό.

Να ξέρεις ότι πάντα υπάρχουν επιλογές. Νέες επιλογές. Καινούρια δεδομένα. Και αν δε φαίνονται, και αν εσύ δεν τα βλέπεις, είναι επειδή εθελοτυφλείς. Τα νέα δεδομένα δε θα έρθουν ως «από μηχανής Θεοί». Η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος έζησαν και δοξάστηκαν στην Μυθολογία. Εσύ ζεις στο σήμερα, στο τώρα. Καμιά τύχη, ούτε οι 3 Μοίρες της αρχαιότητας, μήτε το Κάρμα, μηδέ το Κισμέτ θα σε ανασύρουν ως δια μαγείας από τον ατέρμονο βούρκο στον οποίο έχεις λιμνάσει και βαλτώσει από καιρό.

Για αρχή ξεκινάς από το σήμερα, το τώρα. Αυτή θα είναι η αρχή της αλλαγής. Άστα όλα πίσω σου. Φύγε. Φύγε για το οπουδήποτε. Μην παίρνεις ούτε ζακέτα, ούτε βαλίτσα. Φύγε από ό,τι σε κρατάει πίσω και απαγορεύει την εξέλιξη σου. Φύγε όμως!

Σταμάτα επιτέλους. Σταμάτα να έχεις τύψεις και ενοχές. Δεν φταις εσύ για όλα. Ναι, ίσως κάποιες πράξεις σου ήταν εντελώς ανεξήγητες και αντικανονικές. Σίγουρα, όμως, δε φταις για όλα όσα έγιναν. Τα περισσότερα από αυτά συνέβησαν. Ναι. Απλά συνέβησαν.
Και αυτό γιατί, οι άνθρωποι έχουν την τάση να αντιδρούν με συγκεκριμένο τρόπο, ανάλογα με την δράση που προηγήθηκε. Αν η δράση με την αντίδραση είναι εκ διαμέτρου αντίθετες, το αποτέλεσμα θα μοιάζει με το αποτέλεσμα μιας ρυθμισμένης ωρολογιακής βόμβας.

Έκρηξη.

Και όπου υπάρχει έκρηξη, υπάρχουν και θύματα. Όλα γύρω σου φλέγονται και εσύ κάθεσαι και σκέφτεσαι και φιλοσοφείς. Τι κάνεις εκεί;; Φλερτάρεις με τις φλόγες του παρελθόντος!!
Θα καείς. Θα ξανακαείς, βασικά.
Δεν προλαβαίνεις να σώσεις τώρα κάτι. Δε είναι ώρα τώρα για να το παίξεις ήρωας.
Τα δευτερόλεπτα τελείωσαν. Μην περιμένεις στιγμή άλλο.
Ξύπνα! Σήκω! Δεν είσαι θεατής στο εργάκι!
Σώσε το «τομάρι» σου που λέγεται «ζωή» σου. Φύγε επιτέλους!


Και ήταν τόσο απλό. Ήταν απλά ένα σωτήριο φευγιό. Ήταν ένα εγκεφαλικό κλικ που έπρεπε από καιρό να κάνεις. Ήταν πραγματικά μια εγκεφαλική απόδραση που έσωσε το μέλλον σου.

Ο προορισμός σου; Πού επέλεξες τελικά να πας;

Διάλεξες, πάλι, την ασφάλεια που προσφέρει ένας παλιός και γνώριμος προορισμός; Συνήθως, εμείς τα ανθρώπινα όντα, εχέφρονα και μη, τείνουμε να πλάθουμε στο μυαλό μας τις παλιές καταστάσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζουν όμορφες, ιδανικές, μαγικές. Τις μυθοποιούμε. Τις εξιδανικεύουμε.

Ναι, όμως, δεν είμαστε χελώνες καρέτα-καρέτα, για να επιστρέφουμε, πάντα, στον τόπο γέννησης, στον τόπο έναρξης.
Ούτε καν κι αυτές δεν παραμένουν εκεί όπου και οι ίδιες εκκολάφθηκαν. Επιστρέφουν εκεί μόνο για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Αφού, τον επιτελέσουν συνεχίζουν το ταξίδι της αέναης αναζήτησης. Πλέουν στο άγνωστο. Δεν τις ενδιαφέρει ο προορισμός. Ταξιδεύουν. Γνωρίζουν νέα μέρη. Γίνονται σοφότερες. «Όπου γης και πατρίς» κατά τον στίχο του Λατίνου ποιητή Πακουβίου ή «Όπου καλώς, εκεί η Πατρίς» κατά τον Ρωμαίο Μάρκο Τύλλιο Κικέρωνα.

Εσύ;
Τι επιλέγεις;
Παρελθόν ή μέλλον;


Ξεκίνα πρώτα από το τώρα.
 

Photo Credits: Kyle Thompson



 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.