Οι διακοπές του Πάσχα με όλα τα συνήθη παρελκόμενά τους είναι πλέον παρελθόν και ευτυχώς δε θα μας απασχολήσουν άλλο για τις υπόλοιπες 360 ημέρες.

Αν και οι συνέπειες της «Ανάστασης» είναι φανερές και εντοπίσιμες (βλέπε κιλά λόγω μαγειρίτσας και συναφών εδεσμάτων και από αλκοολικό «jet lag» έως και βαρύ και αξεπέραστο hangover), δεν είναι αυτές που θα μας απασχολήσουν τόσο σήμερα, όσο η επιστροφή και η προσαρμογή ξανά στην πραγματικότητα δύο κατηγοριών ανθρώπων, ή ορθότερα δύο ανθρώπων με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες και life style.

«Για άλλη μια φορά περιμέναμε πώς και πώς να έρθουν και για άλλη μια φορά πέρασαν και δεν ακούμπησαν» ,  «δεν καταλάβαμε και τίποτα» , «δεν προλάβαμε να κάνουμε όλα εκείνα που είχαμε κατά νου» , «τα απαραίτητα ψώνια δεν έγιναν», «ρευστό δεν υπάρχει» , «τι πολύ που φάγαμε, πώς θα τα χάσουμε τώρα όλα αυτά;»,  «τι κουραστική που ήταν η πεθερά μου όλες αυτές τις μέρες», ’ «και τώρα ποιος επιστρέφει πάλι αύριο στη δουλειά» και «φυσάει πολύ απ’ το σπασμένο μου το τζάμι, φυσάει πολύ και μπαίνει κρύος ο βοριάς», θα πει κάποιος συχνά δύστροπος και γκρινιάρης, που με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένος.

«Ξεκουράστηκα, γέμισα μπαταρίες, πέρασα ζεστές αν και συνηθισμένες οικογενειακές στιγμές, είδα φίλους και γνωστούς που είχα από καιρό να δω, λόγω χρόνου και απόστασης. Αναθεώρησα πάνω σε θέματα αρκετά, όπως αυτά της σχέσης με το ταίρι, με την οικογένεια, με τους φίλους, με τα προσωπικά μελλοντικά πλάνα. Κάθισα και τα σκέφτηκα ξανά όλα από τη αρχή. Τι δουλεύει και τι όχι. Τι αποδίδει και τι όχι. Τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω κάτι από αυτά.  Όχι ότι δεν προσπαθώ καθημερινά. Απλά, αυτή η αργία και η σχόλη μου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να επαναπροσδιορίσω κομμάτια της ζωής μου. Γενικά, ανανεώθηκα. Τώρα ανυπομονώ να επιστρέψω ξανά στην πραγματικότητα, όποια κι αν είναι αυτή,  με σχέδια και αισιοδοξία.», θα πει κάποιος άλλος που η έννοια της ευτυχίας και της δημιουργικότητας κυλάει άφθονη στο αίμα του.

Οι διαφορές φανερές και τρανταχτές. Από ένα mini λογύδριο του καθενός από τους δυο αυτούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας συμπεράναμε αρκετά. Όχι, δεν έχει να κάνει με το πώς πέρασαν τις «άγιες μέρες», ούτε ασφαλώς με την κοινωνική τους τάξη, μήτε με την επαγγελματική τους θέση. Δεν έχει να κάνει με τίποτα τέτοιο σχετικό.

Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά.
Έχει να κάνει με το πώς βλέπουν τη ζωή γενικότερα,
με το πώς εκλαμβάνουν και αντιμετωπίζουν τα μικρά και τα μεγάλα, τα δύσκολα και τα εύκολα, τα δυσμενή και τα ευχάριστα.


Από τη μια πλευρά, ο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας δυστυχισμένος και δύσμοιρος τύπος, που το πεπρωμένο έχει φαγωθεί καθημερινά να του στέλνει χίλια μύρια κακά, κάθε φορά και εκθετικά χειρότερα. Η ζωή του Βασιλάκη Καΐλα μοιάζει με μαγευτική ουτοπία συνοδευόμενη από χλιδή, ευμάρεια και ευτυχία, σε σχέση με τη δικιά του χαώδη κόλαση. Για τον ίδιο τύπο, η λέξη ευτυχία είναι καταχωνιασμένη σε κάποιο από τα συρτάρια της παιδικής του ηλικίας. Ή μάλλον και τότε ανύπαρκτη θα ήταν.


Μια ζωή: «Χαρά Αγνοείται». Μια ευτυχία σταθερά κατασπαραγμένη από την αδικία και το μένος των άλλων. Ναι, πάντα το φταίξιμο βρίσκεται στους άλλους. Η συνήθεια του τυπάκου αυτού να κατηγορεί και να διαβάλει τους άλλους είναι σχεδόν γραμμένη ολοκάθαρα και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα και στα 46 χρωμοσώματα του.

Ίσως να τον ακούσεις να λυσάει παραμιλώντας μέχρι και στο ύπνο του για την αδικία της κοινωνίας, της κάθε φορά νυν κυβερνήσεως και γενικότερα της πολιτείας ολόκληρης. Αυτός, λοιπόν, ο αγαπητός μίζερος κυριούλης ή μαντάμ (γιατί η γκρίνια φύλο δεν κοιτάζει), δε θα σηκώσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι για να προσπαθήσει να αλλάξει κάτι από όλα αυτά. Ούτε για την δικιά του τη μικρή ζωή και προφανώς μηδέ για την κοινωνία, την οποία και βρίζει και μισεί, όπως ο διάολος το λιβάνι.


Είναι ένας κηφήνας, καθόλου εργατικός και αποδοτικός για την κυψέλη, ένα φερέφωνο εγκλωβισμένο στην παντοτινή συμφορά του, ένα δυστυχισμένο μοναχό κύμβαλο αλαλάζον, που πέρα από τη δικιά του ζωή που «μυροβλύζει» μαύρο χρώμα, ταυτόχρονα μαυρίζει και τις ψυχές και τις ζωές όλων όσων τον περιβάλλουν. Και αυτό γιατί να είναι ο ίδιος πάντα στα Τάρταρα της μαυρίλας και κάποιοι άλλοι να χαίρονται και γεύονται τόσο εύκολα και ακούραστα τους καρπούς της ευτυχίας;


Μισαλλοδοξία λέγεται.


Αυτά είναι κατά βάση τα φιλοσοφικά ερωτήματα του μεμψίμοιρου που τον απασχολούν λίγα δευτερόλεπτα πριν βυθιστεί στο γκρίζο (εννοείται) των ονείρων του.

Και πάμε να δούμε την άλλη πλευρά.
Εδώ όλα μοιάζουν φωτεινά. Επιτρέπονται, επιπλέον, όλες οι αποχρώσεις, όλο το φάσμα της ίριδας.


Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Όλα είναι πιθανά και για όλα υπάρχει λύση. Με χρεωκοπία ή όχι, με συννεφιά ή διαύγεια, με βροχή ή ήλιο. Με ήλιο και βροχή μαζί παράλληλα θα είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό και mind blowing για τον άνθρωπο τον θετικό.


Όχι. Ο αισιόδοξος άνθρωπος δεν είναι ουτοπικός.
Δεν είναι αυτός που στη βροχή βλέπει μονόκερους.
Είναι αυτός που αποφάσισε από επιλογή, να τα δει όλα μέσα από ένα πρίσμα φωτεινό.


Θαρρώ, πως η καθημερινότητα του αισιόδοξου ανθρώπου δεν θα εξαντληθεί ποτέ από όνειρα και φαντασία. Εν τέλει, από επιλογές.
Και ευκαιρίες. Η ελπίδα του τον τρέφει αέναα με νέες επιλογές και ευκαιρίες. Μικρές ή ίσως και μεγάλες. Άλλωστε, για να γίνει ένα μεγάλο όραμα πραγματικότητα, πρώτα από τόσα δα μικρό δεν προέβαλε;


Η καθημερινή, σχεδόν, ευφορία του φορτισμένου θετικά ανθρώπου δεν είναι ασθένεια. Ασφαλώς, επίσης, και δεν οφείλεται στη χρήση βαρβιτουρικών και λοιπών ψυχοτρόπων ουσιών. Μακριά απ’ αυτά.


Δεν τα έχει ανάγκη, έτσι κι αλλιώς. Ο αισιόδοξος και δημιουργικός «φτιάχνει κεφάλι» μόνος του, απλά και μόνο βάζοντας τη φαντασία του να οργιάσει. Πράγμα εύκολο κα αυθόρμητο για τον ίδιο.


Ένας άνθρωπος χαρούμενος και ευτυχισμένος, που έχει βρει και αναγνωρίσει την αρμονία και την τελειότητα σε όλα γύρω του, είναι ένα «εργοστάσιο παραγωγής ευφορίας» που μοιράζει την περίσσεια αυτή ευφορία απλόχερα σε όλους. Ναι, μέχρι και στους haters του. Και αυτούς χαρούμενους προσπαθεί να τους καταστήσει. Γι’ αυτό και οι haters σκαν απ’ το κακό τους. Δεν την αντέχουν τη χαρά και το χαμόγελο.

Η αισιοδοξία είναι η εξέλιξη.
Eίναι μέρος αναπόσπαστο της ανεπτυγμένης συναισθηματικής νοημοσύνης, 
σύμφωνα με τη σύγχρονη ψυχολογία.
Το πρώτο και το πιο σταθερό βήμα για όλα τα επόμενα.


H αισιοδοξία είναι  το εφόδιο για να μην τα παρατήσεις.
Αισιόδοξος δε σημαίνει πάντα επιτυχημένος και φραγκάτος και τυπάκι με attitude χιλίων καρδιναλίων.
Και αυτός θα σκοντάψει και θα πέσει και τα μούτρα του θα φάει και θα χαντακωθεί σαν μην υπάρχει διέξοδος.


Πολύ απλά, όμως, η ανωτερότητα του έγκειται στο ότι θα ξανασηκωθεί, θα ξαναβρεί το βηματισμό του, θα αυτοσαρκαστεί και θα κάνει και φιγούρα με τα παθήματα του, που έγιναν μαθήματα.

Θα μπορούσαμε βράδια ολόκληρα να αναλύουμε τα δυο αυτά μοντέλα ανθρώπων. Όχι το τι ακριβώς τους οδήγησε να είναι έτσι όπως είναι. Όχι. Αυτό δεν θα μας απασχολούσε καθόλου. Το τώρα μας ενδιαφέρει. Μόνο το τώρα.

Είναι όμως αργά. Και έχουμε πει ήδη πολλά πάλι.
Έχω και όνειρα να κάνω. Από εκείνα τα φωτεινά, τα ακτινοβόλα που σε θαμπώνουν μεμιάς και σε ξυπνούν απότομα με το χαμόγελο διάπλατο στα χείλη.

Euphoria. Forever, ’till the end of time. An everlasting piece of art.
 




 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.