Θα ήθελα σε έναν κατάλογο να απαριθμήσω αναλυτικά όλα αυτά που ο καθένας μας μισεί να επαναλαμβάνει, αλλά πεισματικά επιμένει σε τούτα, ξανά και ξανά, δίχως και ο ίδιος να αναγνωρίζει τους βαθύτερους λόγους και δίχως να μπορεί να κάνει κάτι.

Αλλά ψυχαναλυτής δεν είμαι και λυπάμαι γι’ αυτό.
Χώρια ότι τα βίτσια και τις παραξενιές που κουβαλάει ο καθένας μας αδυνατώ να τις καταγράψω.

Λοιπόν, ας κάνουμε μια αρχή.
Ας ξεκινήσουμε από τα χρονοδιαγράμματα και την τέλεσή τους. Κάποια θέματα στην καθημερινότητά μας είναι για να επιτελούνται με κάποιο χρονικό περιθώριο (και όχι δεν αναφέρομαι σε γάμους και παντρειές), αλλά σε ένα σωρό άλλα, όπως projects για τη δουλειά, τη σχολή, την εταιρεία ή σε γραφειοκρατικές διαδικασίες, που πολλοί αγαπούμε να αναβάλουμε.

Κάθε φορά φτάνεις ελάχιστα πριν το επίσημο deadline.
Και αγχώνεσαι και τρέχεις και δεν προλαβαίνεις και σου φταίνε όλοι και όλα και γενικά, την τελευταία στιγμή χαλάς τον κόσμο και φέρνεις την καταστροφή.

Βρε καλή μου, βρε χρυσέ μου, αφού αδυνατείς να αποδώσεις κατάλληλα στο τσακ, τι το θέλεις όλο αυτό το δράμα;
Κάνεις κακό και στον εαυτό σου τον ίδιο και στο περιβάλλον σου.

Ξέρεις κάτι;
Δεν είναι κακό, ούτε κατακριτέο να αφήνεις πράγματα για την τελευταία στιγμή. Ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε και ο τελευταίος.
Και άλλωστε ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω εσένα;
Αρκεί, όμως, να μην μετατρέπεσαι ψυχολογικά σε ωρολογιακή βόμβα.
Δε φταίει κανείς που εσύ είσαι αμελής.

Πιθανή λύση: Καλύτερα από όλους γνωρίζεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.
Ως εκ τούτου, καταλαβαίνεις πως για να μη φτάνεις κάθε φορά με τη ψυχή στο στόμα στο στόχο σου, οφείλεις να αλλάξεις την έναρξη της προετοιμασίας σου. Το πόσο νωρίτερα, πάλι μόνος σου θα το βρεις.
Δοκίμασε να ξεκινήσεις κάπως νωρίτερα από την προηγούμενη φορά. Μόλις έκανες το πρώτο βήμα για μια μικρή αλλαγή.

Πέρα από τα τετριμμένα χρονοδιαγράμματα θέλω τώρα να το πάμε αλλού το θέμα. Στις ανθρώπινες σχέσεις. Πού αλλού;

Στο στόχαστρο μας, οι διαπροσωπικές και οι κοινωνικές.
Δε μας απασχολεί τόσο το είδος της σχέσης, όσο η χρόνια και διαρκής επίτευξη της συνεκτικότητας με τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας. Δηλαδή, οι συνδετικοί κρίκοι που σε δένουν με αυτόν.

Παρατηρείς, βέβαια, με το πέρασμα των χρόνων πως χάνεις ανθρώπους από το πλευρό σου. Αντικειμενικά, δεν μπορείς να πορευτείς, εσαεί, με κάθε άνθρωπο που συναντάς και γνωρίζεις και θεωρείς πως ταιριάζετε. C'est la vie, που λένε και οι γαλλόφωνοι.

«Έτσι είν’ η ζωή.» Δυστυχώς. Άνθρωποι έρχονται και άνθρωποι θα φεύγουν και δεν μπορείς να αποτρέψεις κάτι σε αυτό το φυσικό, σχεδόν, νόμο.

Αν όμως αυτή η απομάκρυνση οφείλεται σε δικά σου, ας πούμε, «επικοινωνιακά λάθη»; Ξέρεις, οι άνθρωποι είναι υπομονετικοί και κατανοούν έως και ανέχονται γεγονότα, καταστάσεις και συμπεριφορές με αρνητικό πρόσημο, αρνητικό περιεχόμενο και αρνητική έκβαση. Ναι, αλλά όχι απεριόριστα.

Και ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Κόψε την γκρίνια, τη μίρλα, την απαισιοδοξία, τη μεμψιμοιρία, την καταστροφολογία, την συνωμοσιολογία και παντός είδους κουλή κλαψιάρικη συνήθεια φέρεις από τα προεφηβικά σου γεννοφάσκια! Ειλικρινά, όσο κι αν χτυπηθείς στα πατώματα, όσο κι αν κλάψεις στον ώμο των κολλητών, το πρόβλημα δε θα φύγει. Και δεν αναφέρομαι στην γκρίνια της μιας και δυο φορών. Μιλώ για όσους την έχουν τερματίσει.

Λυπάμαι, αλλά ο φίλος δε θα είναι πάντα εκεί για να σε ταχταρίζει.
Είναι άνθρωπος, έχει κάποια όρια και ορισμένου εύρους υπομονή. Μην τον κάνεις να σκάσει, λοιπόν!

Πιθανή λύση: Το είπαμε, το εμπεδώσαμε, οι φίλοι είναι για να τους στηρίζουμε και να μας στηρίζουν. Αμφίδρομα. Και στα εύκολα και στα δύσκολα, και στις χαρές και στις δυσμένειες.
Τα πάσης φύσεως, όμως, εμπόδια που προκύπτουν στη ζωή μας, περιμένουν τα δικά μας ποδαράκια για να τα υπερπηδήσουμε.
Μη μένεις, λοιπόν, πεσμένος κάτω στον τάπητα κοιτώντας τα με ιερό δέος. Σήκω και προχώρα. The show must go on.

Και κάπου εδώ θα ήθελα να προσθέσω την ανάγκη του να φτιάξεις τις σχέσεις σου με κάθε οικογενειακό σου πρόσωπο.
Θα παραθέσω ένα και μοναδικό επιχείρημα:
Δε θα τους έχεις για πάντα δίπλα σου.
Κάποια στιγμή, μάταια θα αναζητήσεις όλους αυτούς που θεωρούσες δεδομένους. 


Όχι τίποτε άλλο, απλά όταν θα θέλεις να τους πεις όλα αυτά που κάποτε κρατούσες σφραγισμένα ή και αυτονόητα (αλλά ωστόσο ανείπωτα) τότε θα είναι πλέον πολύ αργά. Όχι, δεν είμαι απαισιόδοξος. Την αλήθεια λέω και το ξέρεις.


Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα αυτό είναι ιδιαίτερα μεγάλο και ξεχωριστό και σηκώνει ανάλυση διαφορετική. Το φυλάω για το χειμώνα, keep that in mind .

Κλείνοντας και με αναφορά στην εξ αλκοόλης τεθνεῶσα ερμηνεύτρια (τέτοιο καιρό ήταν κιόλας) Amy Winehouse, που χάρισε μοναδικές στιγμές soul και jazz, χρειάζεται να τονίσουμε την έννοια της κατάχρησης. Μάστιγα παγκόσμια και όχι απαραίτητα ταξική ή ίσως και καλλιτεχνική.

Οι καταχρήσεις και οι τραγικές συνέπειές τους δεν κοιτούν επάγγελμα και πρόσωπο. Το γνώρισμα τους είναι ένα. Η απώλεια.

Take care. Άλλαξε το. Σήμερα. Με βήματα μικρά.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.