Πριν μεταφερθούμε στα αποτρόπαια γεγονότα του Μεξικό, είναι απαραίτητο να γίνει μια αναδρομική ανάλυση γύρω από τα δικά μας.

«Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους.» Πρόκειται για το άρθρο 14§1 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει την ελευθερία της έκφρασης σε εσωτερικό συνταγματικό επίπεδο.

Κάπως έτσι, λιτά κι απέριττα, διατυπώνεται η ελευθέρια της έκφρασης στο ελληνικό σύνταγμα. Βέβαια, υπάρχουν κι άλλα σημεία που είτε την περιορίζουν, θέτοντας όρια, είτε τη συμπληρώνουν.

Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, πως όλοι οι πολίτες έχουν το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα και ιδανικά το εφαρμόζουν κιόλας, πράγμα το οποίο είναι ψευδές, αφού χρόνια τώρα υποβάλλονται σε μία καταπίεση δίχως άλλο, αφήνοντας ελάχιστα, αν όχι μηδενικά περιθώρια ουσιαστικής αντίδρασης, δηλαδή εν τέλει έκφρασης. Άλλωστε, σε αυτό συνέβαλλε η επιτακτικότητα του επονείδιστου δόγματος «Τ.Ι.Ν.Α.», όπως τόνισε ιδιαίτερα ο Γιώργος Γλαύκος στο άρθρο του περί αυτού. Αναφορικά, «Τ.Ι.Ν.Α.» θα πει «There is no alternative», δηλαδή «Δεν υπάρχει εναλλακτική.»

Καταρχάς, για να μπορέσει κάποιος να εκφράσει μία σκέψη, θα πρέπει πρώτα να την έχει διαμορφώσει, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα έπρεπε να είχε αρχικά ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία. Και τώρα πλησιάζουμε στο πρόβλημα.

Ποιος είναι ο πάροχος της πληροφορίας;
Ποιος είναι ο διαμορφωτής της γνώμης;
Δεν είναι η προβαλλόμενη  πληροφορία μονήρης και μονοδιάστατη, ίδια κι αναμασημένη από όλες τις πηγές;
Πού είναι ο πλουραλισμός των απόψεων;
Ποιος εξασφαλίζει την αδέκαστη λειτουργία των ΜΜΕ;
Για ποια δεοντολογία και ηθική ακριβώς μιλάμε;

Κι αν μία άποψη διαφέρει και ξεχωρίζει της δίνεται ο αντίστοιχος χρόνος και χώρος; Μήπως τα κανάλια ιδιωτικών συμφερόντων δολοφονούν τη διαφορετικότητα; Κι αν ναι, με ποια κίνητρα και υπό ποια καθοδήγηση;

Και τώρα είναι που θέλω να ρίξουμε το βλέμμα μας στο Μεξικό. Εδώ θα παρατηρήσουμε την άλλη όψη του νομίσματος.

«Αν πεις την αλήθεια σε σκοτώνουν και όσοι δημοσιογράφοι δεν εξαγοραζόμαστε, μας σκοτώνουν, μας εξαφανίζουν, τι μπορούμε να κάνουμε; Πείτε μου, δεν ξέρω, απλώς δεν ξέρω», δήλωσε μια νεαρή Μεξικανή δημοσιογράφος για το ειδησεογραφικό πρακτορείο euronews.

Η παραπάνω δήλωση έγινε ενώ διαδήλωναν εκατοντάδες εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης στους δρόμους της μεξικανικής πρωτεύουσας, προκειμένου να εκφράσουν την αγανάκτηση και τον αποτροπιασμό τους για την εκτέλεση του διακεκριμένου φωτορεπόρτερ Ρουμπέν Εσπινόσα μαζί με την ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Nadia Vera και άλλες τρεις γυναίκες.

Ο Μεξικανός ρεπόρτερ είχε χτυπηθεί πολλές φορές στο πρόσωπο, ενώ οι γυναίκες φέρονται να είχαν χτυπηθεί βάναυσα και να είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά.

Τα θύματα έφεραν πολλαπλά τραύματα από σφαίρες, τα χέρια τους ήταν δεμένα με κολλητική ταινία και έφεραν σημάδια βασανιστηρίων.

Ο Εσπινόσα, που ήταν 31 ετών, εξειδικευόταν σε ρεπορτάζ τοπικών κοινωνικών κινημάτων στη Βερακρούς, ενώ πολλά από τα ρεπορτάζ του ασκούσαν κριτική στο κόμμα PRI και στο Χαβιέρ Ντουάρτε συγκεκριμένα. Ο Εσπινόσα είχε πει ότι ένιωθε να απειλείται από τον κυβερνήτη της Βερακρούς Ντουάρτε, μέλος του κόμματος PRI του προέδρου Ενρίκε Πένια Νιέτο.

Ο Εσπινόσα είχε τραβήξει τη φωτογραφία του Ντουάρτε για το εξώφυλλο του Proceso, ενός μεγάλου περιοδικού ειδήσεων, τον Φεβρουάριο του 2014, το οποίο συνοδευόταν από την επικεφαλίδα "Βερακρούς, άνομη πολιτεία". Ο Ντουάρτε προσβλήθηκε τόσο πολύ από τη μη κολακευτική φωτογραφία, που ζήτησε να αποσυρθεί το προσβλητικό περιοδικό από όλα τα περίπτερα της πρωτεύουσας της πολιτείας.

Η Βερακρούς είναι μία από τις πιο επικίνδυνες πολιτείες του Μεξικού για τους δημοσιογράφους, 17 από τους οποίους έχουν σκοτωθεί εκεί από το 2000, σύμφωνα με την ομάδα υποστήριξης δημοσιογράφων Article 19. Σύμφωνα με την ΜΚΟ Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ), 11 δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί από το 2010, κατά τη θητεία του Ντουάρτε.

«Περισσότεροι από 100 δημοσιογράφοι δολοφονήθηκαν, για αυτό το Μεξικό θεωρείται η δεύτερη ή τρίτη πιο επικίνδυνη χώρα στον κόσμο για να είσαι δημοσιογράφος. Δυστυχώς η περιοχή της Βερακρούς είναι το μέρος που σημειώνονται τα περισσότερα περιστατικά», δήλωσε κάποιος δημοσιογράφος για το euronews.

Τα γεγονότα αυτά και οι δολοφονίες αθώων δημοσιογράφων θα κλιμακώνονται συνεχώς, όσο τα σκάνδαλα για καρτέλ ναρκωτικών (και όχι μόνο) αποσιωπούνται.

Υπενθυμίζω ότι το Μεξικό δεν βρίσκεται υπό καθεστώς δικτατορίας -πού να βρίσκονταν κιόλας!-, ούτε υπό πόλεμο, αντίθετα θεωρείται μία από τις μακροβιότερες δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής.

Το Μεξικό δεν είναι το μόνο παράδειγμα κράτους όπου σημειώνεται κατάφωρη παραβίαση της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία μάλιστα πληρώνεται με αίμα και αδικοχαμένες ζωές.

Τη λίστα με αυτά τα κράτη δε θα την συμπληρώσω.
Ίσως να ξέρετε ήδη.

Το θέμα είναι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλα αυτά, αν μπορούμε να ξεκινήσουμε από κάπου ή να συμβάλλουμε έμπρακτα.

Επίλεξε να στηρίξεις την καμπάνια της Lydia Cacho (Μεξικανή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα) μαζί με την ομάδα του Avaaz, υπογράφοντας την έκκληση στον παρακάτω σύνδεσμο https://secure.avaaz.org/el/ruben_global_l/?bbLRhhb&v=63743

Αν δε θέλεις να υπογράψεις την έκκληση, τουλάχιστον, επέλεξε να μη σιωπήσεις ποτέ!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.