«Πόλεμος. Ο πόλεμος δεν αλλάζει ποτέ».

Λέξεις για τα καλά χαραγμένες στο ψυχισμό ενός πλάσματος με μοναδική κλίση στην τέχνη της επικράτησης.

Δεν έχεις ανάγκη ιστορικούς αναλυτές για να δεις πόσες φορές το είδος μας επέλεξε τη βια, για να εδραιώσει τα δικά του θέλω και πιστεύω επάνω σ’ άλλους.

Ήταν πάντα μια από τις φυσικές μας ροπές και αν εναντιωθούμε απλά θα πάμε κόντρα στην ίδια μας τη φύση. 

Και έτσι αποδέχεσαι τη κατάσταση. Δε μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Άντρες βασανίζονται και φυλακίζονται για να μην παραμείνουν εμπόδια σχεδίων.

Παιδιά πεινασμένα σε μια λασπότρυπα, ψάχνουν το επόμενο ασήμαντο πετράδι που θα γίνει σύμβολο σε ένα αίσθημα μοναδικότητας, ενωσης και αγάπης.

Γυναίκες μετατρέπονται σε αντικείμενα κάθε χρήσης. Ίδια αξία, ίδια μεταχείριση

Στρατιώτες θανατώνονται ατιμωτικά και οι σοροί τους δεν επιστρέφουν σε πατρίδες ή δακρυσμένα μάτια.

Είναι πολύ γλυκιά η εξουσία. Μας χτυπάει κάπου αρχετυπικά. Στα ζώα μέσα μας και εκείνα ακριβώς ξυπνάνε.

Γιατί δε νιώθεις δυνατός μόνο όταν δημιουργείς, αλλά και όταν μπορείς να καταστρέψεις.

Εκείνη η ηδονή πως από σένα και μόνο εξαρτάται αν κάτι θα συνεχίσει να υπάρχει η όχι. 

Γίνεσαι δικαστής, ένορκος και εκτελεστής μαζί.

Και πρέπει να αποδείξεις σε όλους, ακόμα και σε σένα το ότι δεν είναι τυχαίο πως έχεις αυτή τη θέση

Δεν είσαι τυχαίος, όχι.

Είσαι καλύτερός τους. Ανώτερος

Και οι ανώτεροι δε νοιώθουν ενοχές. Δε μετανοιώνουν. 

Γιατί αυτή είναι η καλύτερη τους συμπεριφορά.

Δε πάνε κόντρα στη φύση τους. Είναι τέλειοι έτσι ακριβώς, χωρίς ανόητες σκέψεις για λάθη και σφάλματα.

Δεν ενδιαφέρονται για την πιθανότητα ειρήνης γιατί τη συνδύασαν με μια εποχή γεμάτη ήττες.

Και όταν κάποτε έπρεπε να μάθουν πως νικάς σήκωσαν ότι όπλα βρήκαν. Και πολέμησαν.

Στίγματα παντοτινά οι ουλές τους. Σώματα που περάσαν κακουχίες με μοναδικό αντίπαλο το θύμο μέσα τους. 

Και καθώς έψαχναν τον πόλεμο κοιτάζανε έξω και όχι μέσα. Δεν αντέχανε το μέσα. 

Ήταν απίστευτα πιο δύσκολο και ίσως ακατόρθωτο. 

Και η δειλία ξανά έκανε το θαύμα της και διάλεξε το εύκολο και άνετο.

Πάντα ανήσυχοι εκτός των αρχηγών τους.

Αυτοί είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Γιατί αυτοί είναι η πηγή του πολέμου.

Οι άλλοι στρατιωτάκια. Χωρίς πολλά πολλά θα πέσουνε αν ξέρεις.

Οι πρώτοι όμως είναι ιδέες και αυτές δε πεθαίνουν έτσι απλά.

Γι’ αυτό στέλνουν τα τσιράκια τους να σε κυνηγήσουν.

Όλοι θέλουν να σε κατακτήσουν όπως έμαθαν και μπορούν βλέπεις.

Κι εσύ απλά ένα παιδί μπροστά τους, τι μπορείς να κάνεις;

Τρέχεις. Εκείνοι να χαίρονται με το κυνήγι. Γι' αυτό να ζουν.

Εσύ απλά να τρέχεις να σωθείς και αυτοί να ηδονίζονται ξοπίσω σου.

Και όσο μεγαλώνεις μαθαινεις να τρέχεις για να σωθείς. Αυτό να κάνεις μόνο και τίποτα άλλο.

Και όσο πιο πολύ τρέχεις τόσο νιώθεις πως νικάς. Μόνο έτσι μπορείς και νικάς. 

Έτσι γλυτώνεις στιγμές και εκείνη τη μοιραία, το ξέρεις καλά, σύγκρουση σας.

Έως ότου μετά από χρόνια αρχίζεις να κουράζεσαι.

Νιώθεις την ανάσα τους στο σβέρκο σου αλλά δεν αντέχεις άλλο. Δεν έχει νόημα και το βλέπεις πια.

Ας νικήσουν αφού μπορούν.

Τα βήματα βαραίνουν και η απόσταση μικραίνει αλλά δε σε νοιάζει πλέον. 

Τότε και μόνο αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που διάλεξες ήταν ο φόβος. Όχι το να τρέξεις μακριά.

Αυτός έκανε τα πόδια σου να τρέχουν. 

Σταματάς, γυρνάς και τους κοιτάς. Σταμάτησαν κι’ αυτοί μαζί σου και σχεδόν σε παρακαλούν να συνεχίσεις.

Τότε και μόνο βλέπεις το φόβο και στα δικά τους μάτια.

Τότε καταλαβαίνεις πως ο φόβος τους έκανε να σε κυνηγούν. 

Ήσασταν το ίδιο νόμισμα και άλλη πλευρά απλώς. 

Εσύ θες να σπάσεις τον κύκλο γιατί τώρα ξέρεις. Αυτοί δεν το αντέχουν.

Απλά τους γυρνάς πλάτη και προχωράς.

Όπως νιώθεις ότι πρέπει να κάνεις.

Και αν κάποτε γυρίσεις να δεις που πήγαν, δε βλέπεις τίποτα. Κανέναν τους.

Και τότε στην ουσία νικάς.

Cover photo by: Guitarian

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.