Έτος 2012 μ.Χ. Η Mars One, μια μη-κερδοσκοπική εταιρεία ανακοινώνει τα σχέδια της για τη δημιουργία μιας πλήρως αυτοσυντηρούμενης ανθρώπινης κοινωνίας στον Άρη.

Από τη στιγμή που (επίσημα) η NASA έχει παγώσει τα όποια projects για αποίκηση σε άλλους πλανήτες οι μόνοι ικανοί να καταφέρουν κάτι τέτοιο θα είναι οι τρίτες οντότητες που έχουν τη δυνατότητα να στηρίξουν ένα τέτοιο έργο. Αναμενόμενο.

Το 2022 η πρώτη τετράδα αποτελούμενη από δυο άντρες και δυο γυναίκες θα ξεκινήσει το ταξίδι που θα διαρκέσει περίπου επτά μήνες.

Φυσικά από πιο πριν θα έχουν ήδη φτάσει οι αναγκαίες  προμήθειες. Το 2018 θα αποσταλούν τα μέσα επικοινωνίας μαζί με ηλιακά πάνελ που θα χρειαστούν για την παραγωγή ενέργειας και το 2020 θα φτάσει και ένα «έξυπνο» mars rover το οποίο θα αναλάβει την ανεύρεση κοιτασμάτων νερού και να καθαρίσει την περιοχή στην οποία θα εγκατασταθούν οι Γήινοι.

Μέσα σε 6 μήνες μετά την αρχική ανακοίνωση, παραπάνω από 200.000 εθελοντές δήλωσαν αίτηση συμμετοχής. Με στόχο να είναι στις έξι συνολικά τετράδες, μόνο εκατό από αυτούς έχουν πλέον περάσει στην τελική ευθεία και είναι πιο κοντά από ποτέ για ένα ταξίδι στον κόκκινο πλανήτη.

Καλά όλα αυτά, όμως υπάρχει κάτι ακόμα.

Όσοι πάνε στον Άρη δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ.

Έκτος του ότι δεν υπάρχουν τα λεφτά για σχέδιο επιστροφής, το σημαντικότερο είναι πως δεν υπάρχει και η απαραίτητη τεχνολογία.

Πάρα πολλοί κατέκριναν την κίνηση αυτή μιλώντας για προτεραιότητες και για το γεγονός ότι έχουμε ήδη έναν πλανήτη τον οποίο αφήνουμε να μολύνεται από πετρελαιοφόρα, να καταστρέφεται από πυρηνικές δοκιμές και να καίγεται από οικοπεδοφάγους.

Και μεταξύ μας δεν έχουν άδικο. Πέραν του γεγονότος πως το 95% των ωκεανών αποτελεί ακόμα ανεξερεύνητο δεν έχουμε μάθει όσα θα μπορούσαμε από την Γη. Μυστήρια υπάρχουν ακόμα κρυμμένα και η γνώση βρίσκεται εκεί για να τη βρούμε.

Εδώ που τα λέμε γιατί να θέλει κάποιος να πάει στον Άρη;

Οξυγόνο δεν υπάρχει. Για νερό θα πίνουν τα ανακυκλωμένα κάτουρά τους και από φαΐ θα λιώσουν στην ξηρά τροφή. Ούτε χάμπουργκερ ούτε τηγανιτές πατάτες ούτε μπύρες. Δεν μιλάω για παραλίες, βουνά και αγκαλιές σε αυτούς που αγαπάς.

Κάπου διάβασα πως θα απαγορεύεται μέχρι και το σεξ εκεί πέρα για να μην έχουν γεννητούρια.

Είναι ζωή αυτή; Είναι λογικό να επιλέξεις συνειδητά να τα αφήσεις όλα πίσω σου για να πας σε έναν ξερό, καυτό, χωρίς παγωτά πλανήτη για να δεις αν μπορείς να σπείρεις φακές στο χώμα;

Αν συμφωνείς με όσα είπα μέχρι τώρα μπορείς να κλείσεις και να ευχαριστηθείς τον ήλιο και το φαΐ της μάνας σου.

Αν κατάλαβες ότι αλλού θέλω να το πάω συνέχισε.

Από την αρχή της δημιουργίας ο άνθρωπος είχε μέσα στη ψυχή του την εξερεύνηση. Να βγει έξω, να δει τι υπάρχει και να κάνει τις επιλογές του μετά από σκέψη.

Δε χρειάστηκε να βάλει σε μια τάξη την σπηλιά για να φύγει και να βρει καλύτερο καταφύγιο.

Δε χρειάστηκε να ανακαλύψει τι έκρυβε το χώμα για να βουτήξει στην θάλασσα και να δει το βυθό.

Έχουμε να κάνουμε με ένα αρχέγονο ένστικτο εδώ. Αυτό που ενώ φοβάσαι όσα κρύβει το σκοτάδι, βρίσκεις τη δύναμη για να τα αντιμετωπίσεις. Βρίσκεις τη δύναμη να κάνεις το βήμα και ας μην ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Η άμεση σου σκέψη όταν φαντάζεσαι τον εαυτό σου στη θέση των εθελοντών είναι σίγουρα ο θάνατος. Αν μπορείς να αφεθείς στο να πεθάνεις εκεί, μακριά απ’ όλα όσα αγαπάς και έχεις συνηθίσει ν’ αγαπάς. Το ξέρω γιατί κι εγώ τα ίδια σκέφτηκα.

Ο φόβος είναι δυνατό συναίσθημα. Δεν είναι φρέσκο ή επιφανειακό. Είναι εκεί μέσα μας απ' την αρχή του χρόνου.

Κάποιοι όμως επιλέγουν όχι μόνο να ξεχάσουν την ματαιότητα ενός τέτοιου βήματος και όσα αυτό επιφέρει αλλά αναγνωρίζουν και προτιμούν να βλέπουν την ουσία.

Οι άστρο-μετανάστες θα πεθάνουν έτσι κι αλλιώς. Είτε εδώ, είτε εκεί.

Δεν επιλέγουν όμως να πεθάνουν στον Άρη. Επιλέγουν να «ζήσουν» στον Άρη.

Καταλαβαίνεις τη διαφορά μικρέ μου hater;

Όμως, πριν συμβεί αυτό και τους στήσουμε μνημείο θα έχουν καταφέρει να σπρώξουν τα όρια της ανθρωπότητας και της ουσιαστικής ύπαρξής της καμιά 100 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Τρεις πλανήτες μακριά.

Μέσα στην μαυρίλα που αποκαλείς σύμπαν. Μέσα σε ό,τι κοντινότερο υπάρχει στον ορισμό του αγνώστου και του απειλητικού.

Δεν είναι ότι πάνε κόντρα στη μαυρίλα του σύμπαντος.

Εναντιώνονται στην μαυρίλα της ίδιας της ψυχής τους. Ενάντια σε έναν φόβο καλά κρυμμένο μέσα τους προσπαθούν να γίνουν ανώτεροι.

Και το γεγονός ότι ανήκω στο ίδιο είδος με κάποιον που έχει το θάρρος να κάνει μια τέτοια επιλογή, μόνο περήφανο μπορεί να με κάνει.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.