«Πω πω τι ωραία κοιλίτσα!»

«Τι όμορφη εγκυούλα!»

«Τι σου μύρισε να σου φέρουμε να φας;»

Αυτές είναι φράσεις που μια γυναίκα συνήθως ακούει την περίοδο της εγκυμοσύνης της, τότε που όλοι την προσέχουν και οι προβολείς είναι στραμμένοι πάνω της. Κυρίως μέχρι τη στιγμή που γεννάει. Μετά όλοι κοιτούν το μωρό. Αυτό χαϊδεύουν και σ’ αυτό χαρίζουν δώρα.

Το μικροσκοπικό αυτό πλασματάκι τους πρώτους μήνες της ζωή του έχει πολλές και ποικίλες ανάγκες, τις οποίες η μητέρα οφείλει να ικανοποιεί αμέσως μόλις εκδηλώνονται. Ο χειρότερος δικτάτορας και ο πιο απαίσιος δυνάστης ωχριούν μπροστά στις απαιτήσεις ενός νεογέννητου μωρού.

Η γλυκούλα εγκυούλα δεν είναι πλέον εγκυούλα και πολλές φορές παύει να είναι και γλυκούλα. Η κοιλιά που μέχρι τώρα φιλοξενούσε το μωρό είναι τώρα άδεια και κρέμεται άχαρα μπροστά της. Οι μαύροι κύκλοι στα μάτια της καταμαρτυρούν την έλλειψη ύπνου και το ατημέλητό της look αποδυκνείει πως δεν έχει χρόνο ούτε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Η νέα μητέρα οφείλει να διακόπτει τον ύπνο της κάθε δυο με τρεις ώρες για να ταΐσει, αλλάξει και κοιμήσει το βρέφος της.

Παρατηρείται ακόμα συχνά το φαινόμενο να έχει βρεθεί σε αυτή τη μάχη παντελώς απροετοίμαστη και οι μεγάλες προσδοκίες που είχε για αυτήν τη μοναδική περίοδο να διαψεύδονται η μία μετά την άλλη.  Τα πράγματα δυσκολεύουν δε περισσότερο αν προσπαθήσει να τηρήσει και αυτή τη λαϊκή παράδοση που την θέλει έγκλειστη στο σπίτι για σαράντα μέρες.

Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες μία στις δέκα γυναίκες εμφανίζει συμπτώματα επιλοχείου κατάθλιψης. Πρόκειται για τη συχνότερη ψυχολογική επιπλοκή ενός τοκετού. Ωστόσο τις περισσότερες φορές οι μητέρες αρνούνται να το παραδεχτούν και υποφέρουν σιωπηλά, καθώς δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό για μία μητέρα να μην είναι πλημμυρισμένη από ευχάριστα συναισθήματα μετά τη γέννηση του παιδιού της.

Η επιλόχειος κατάθλιψη συνήθως εκδηλώνεται εντός ενός μηνός από τον τοκετό, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί μέχρι και έξι μήνες μετά. Οι αιτιολογίες ποικίλουν καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να οφείλεται τόσο σε ορμονικούς όσο και σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Το σημαντικό είναι ότι δεν πρόκειται για μία διαταραχή που οφείλεται στο γεγονός ότι η γυναίκα που γέννησε δεν είναι «αρκετά καλή μητέρα» και γενικώς δεν είναι κάτι για το οποίο ευθύνεται η ίδια, αλλά μία ανεπιθύμητη επιπλοκή του τοκετού. Οι μητέρες που υποφέρουν από επιλόχειο κατάθλιψη δεν προξενούν σκόπιμα κακό στα παιδιά τους, παρότι περίπου οι μισές κάνουν τέτοιες σκέψεις και ανησυχούν πολύ για αυτές.

Αυτό που οφείλει να κάνει μια μητέρα μόλις παρουσιάσει αυτά τα συμπτώματα είναι φυσικά να ενημερώσει τάχιστα  τον γιατρό της.  Παράλληλα, πρέπει να δώσει την ευχαρίστηση σε ανθρώπους -συγγενείς ή φίλους, που τους εμπιστεύεται- να τη βοηθήσουν. Αυτά τα μικρά διαλείμματα  θα της δώσουν μικρές και αναγκαίες ανάσες. Άλλη μια σημαντική βοήθεια είναι η γυμναστική, καθώς είναι πλέον αποδεδειγμένο επιστημονικά, πως απελευθερώνονται στον οργανισμό όλες εκείνες οι ορμόνες, που συντελούν στη βελτιωμένη διάθεση, μειώνοντας ταυτόχρονα την κορτιζόλη, τη βασικότερη ορμόνη που ευθύνεται για την κατάθλιψη.

Η γυμναστική προάγει την αίσθηση της ολοκλήρωσης, ενισχύει την αυτοεκτίμηση και αυξάνει τα επίπεδα της σεροτονίνης (νευροδιαβιβαστής του εγκέφαλου, τα χαμηλά επίπεδα του οποίου ευθύνονται για την εμφάνιση κατάθλιψης). Τέλος είναι σημαντικό για αυτήν να μην είναι αυστηρή με τον εαυτό της και να έχει ρεαλιστικές απαιτήσεις και προσδοκίες καθώς όπως λέει και ο σοφός λαός, κάθε αρχή και δύσκολη!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.