Μια απέραντη δικτατορία μετρίων. Μια βασιλεία ουραγών, που θα έλεγε και ο Τζιμάκος. Στην τιβί, στο ραδιόφωνο, στις ζωές μας. Παντού, όλος ο κόσμος τους μια τεράστια τσιχλόφουσκα. Ένας κόσμος σελέμπριτης, μπουρτζόβλαχος, άσχετος, άμπαλος. Με γνώμη σ' όλα, άσχετοι/ες μέχρι αηδίας, με ανησυχίες ορισμό της χαζομάρας. Αλλά να τα λέμε κι όλα: ματσωμένοι. Γιατί μέχρι εκεί φτάνει ο χόμο ελληνοβόθρους. Λεφτά και πώς θα βγαίνουν, λεπτομέρειες. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε το μπουκάλι της Τζούλιας.

Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις; Μια βαριά βιομηχανία παραγωγής βοοειδών, όχι μόνο στα ανώδυνα, αλλά και στα σοβαρά. Δελτία ειδήσεων-κατευθύνσεων, μαντρόσκυλα λερωμένων συμφερόντων, συντάκτες με ικανότητα συγγραφής διαλόγων σε τσόντα και με τον διορθωτή πάνω από το ζαβό τους κεφάλι να προβάλλονται ως τεκμηριωμένη άποψη.

Ραδιορουφιανικοί παραγωγοί, τσιμπούρια του κρατικού κορβανά, να αναμασούν το ίδιο ναζιστικό εμβατήριο, μην έχοντας συναίσθηση της γελοιότητας τους για τίποτα. Καμία ενημέρωση, καμιά προσπάθεια για μια τζούρα πολιτισμό, μήπως και πάθει ευγένεια το νεοέλληνα (όπως λέμε το σκατό, ένα πράμα). Ένας ατελείωτος βομβαρδισμός μετριότητας, αποχαύνωσης, αφασίας. Παραίτησης.

Ρωτήστε ειλικρινά τον εαυτό σας. Τι είδατε τον τελευταίο καιρό στο χαζοκούτι που να δικαιολόγησε τον χρόνο σας; Κάτι που να σας ενημέρωσε πέρα από τρόικες, περεστρόικες, πορνοστρόικες; Τίποτα. Μόνο χαζές ξανθιές σαρανταληγμένες, γλαδιόλες σε πρωινές εκπομπές, σπαζοκλαμπάνισμα, μουσική υπόκρουση στα φασολάκια που μαγειρεύει η νοικοκυρά και στο μαρσάρισμα της ηλεκτρικής σκούπας.

Για το δε βράδυ, κλάφ' τα. Άντε να δούμε καμιά αγγαρεία σατυρική εκπομπή, πλαδαρή, σαν τη μεσόκοπη που βάζει φόρμα, ξεχειλίζει ο κώλος της και περνιέται για γκόμενα. Ισοπέδωση πλήρης. Στο ραδιόφωνο; Καλύτερα αυτοπυροβολισμός. Έχουν που έχουν λιώσει τα έρμα setlist, σε έχει πιάσει η καντήφλα η μεγάλη που οι επιλογές σου μουσικά είναι σκυλάδικο/μαχαιριτσοτράγουδα/ποπ της στάνης, ήρθανε και οι απόφοιτοι/ες της σχολής «ό,τι έρθει κι ό,τι κάτσει» και δένει το γλυκό. Χορηγοί θετικής ενέργειας, θαρρείς και σε μένει πολύ ενέργεια μετά από τέτοιο βλακοτσουνάμι.

Μη μιλήσουμε για το βιβλίο. Κάθε κατακαημένη Ρούμελη έβγαλε βιβλίο. Θα πρέπει να θεσπιστεί ένα βραβείο με τίτλο «Για τον Πούλιτζερ». Να ξέρουμε δηλαδή που οφείλεται η αύξηση της τιμής του κωλόχαρτου, να έχουμε στοιχεία και αποδείξεις. Και τα ετοιμάζουν ανά χιλιάδες, όχι να βγάλουμε ένα δείγμα μωρέ αδερφέ, να δούμε. Όχι, εκεί με το τσουβάλι, στα μούτρα. Σου λέει «Ρε μάγκα, πόσο έξω να πέσουμε; Είναι που είναι χαζός ο κόσμος, θα το σπρώξουμε. Θα βάλουμε και καμιά καραμούζα με λάγνα φωνή σαν να της χύθηκε η μερέντα στο μπλουζάκι και ιδού.»

Μετά θα αναλάβουν τα SS της ηλιθιότητας.«Συγκλονίστηκα. Ένιωσα σαν να με άγγιξε σαπούνι για πρώτη φορά». «Εμπειρία ζωής, σαν να επέζησες από την χτεσινή πίτσα». Και μίσος φίλε, μίσος. Έτσι και πεις αντίθετη άποψη, κάλιο να πεις ο αφεντικό σου μαλάκα στα ίσια, λιγότερα μπλεξίματα θα έχεις. Ειδικά δε, εάν ο καλλιτέχνης είναι και κουλτουριάρης, καλύτερα να σε χτυπήσει εφορία, βουβωνική πανώλη και ο δοσατζής μαζί. Γιατί είναι απλό. Άμα είσαι ηλίθιος, νιώθεις τη γλυκιά ασφάλεια ότι ακολουθείς κάποιον έξυπνο και σε βγάζει από το βαρύ και ψυχοφθόρο έργο να σκεφτείς. Σαν την μπάλα ένα πράμα, που κάθεσαι και γκαρίζεις, κοροϊδάρα, για 22 μουλάρια που ξέρουν τόση μπάλα όση αρκούδα με ποδάγρα για να ‘κονομάν οι πρόεδροι.

Ας ενωθούμε αδέρφια, ας ενωθούμε γιατί αυτή η κατάσταση και γλύκα δεν έχει, και κούραση φέρνει. Ψυχολογική κυρίως. Καιρός να κάνουμε την δικιά μας επανάσταση των μετρίων αλλά τουλάχιστον των εχόντων αυτογνωσία. Όχι άλλοι Αύγουστοι, Ιούλιοι και νταλαρόπληκτοι κομπλεξικοί με μια λουκουμόσκονη κουλτούρας πάνω στα μπαγιάτικα γλυκίσματα τους.

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.