Αυτό που καμιά φορά έχεις ξεμείνει από ιδέες, δε θέλεις να γράψεις για την τρέχουσα καθημερινότητα (ή καλύτερα θα γράψεις όταν περάσουν μερικές μέρες και φύγει ένα θέμα από την καθημερινότητα) έχει πλάκα, διότι γίνεται και ένας διάλογος μεταξύ της συμμορίας του Mindthetrap και εδώ οι ευγένειες τελειώνουν.

Έτσι λοιπόν με αφορμή το άρθρο της αγαπητής Ιρρόης, είπα να καταθέσω κι εγώ την αποψάρα μου. Ιρρόη, my darling, συγγνώμη, αλλά φοβού τον τεμπελχανά, τον μη ιδέα έχοντα.

Κλασική παρεξήγηση της ιατρικής προς τρίτους είναι η αρχή της κοινωνικής καταξίωσης. Λυπάμαι παιδάκια, αλλά εάν πήρατε απόφαση να μπείτε Ιατρική για να γευτείτε το γλυκό μέλι της κυρα-Μαρίκας να σας ενημερώσω ότι λάθος πόρτα χτυπήσατε. Πέραν του ότι η μέση κυρα-Μαρίκα είναι μαλωμένη με τη χαρά του άλλου, οπότε θα πει ένα μπράβο σαν προπόνητης σε ποδοσφαιριστή που δεν του κάνει αλλά έχει εντολή προέδρου να τον βάλει, αλλά μέχρι εκεί. Μετά έρχεται ο επόμενος γολγοθάς που η σχολή τελειωμό δεν έχει.

Πέραν του ότι τα μαθήματά της έχουν τον ατελείωτο (πήγε κι αυτός ο Μεγαλοδύναμος και έριξε λεπτοδουλειά, μην τον μπουν οτι κάνει μισές δουλειές), πιάνουν κι ένα σκασμό διαφορετικούς τομείς. Ασε δε την επαγγελματική αποκατάσταση: αν θυμάμαι καλά, σε μια έρευνα του Ιατρικού Συλλόγου το 1998 έβγαζε ήδη από τότε υψηλό αριθμό ανέργων ιατρών, μιας που για δεκαετίες το τρίπτυχο καθηγητής, δικηγόρος, γιατρός έκανε μεγάλο σουξέ.

Υψηλόβαθμη σχολή σημαίνει καταρχήν μια απλή παραδοχή: ότι έχει πολλούς αριστούχους που θέλουν να μπουν και αντί οι μπαγάσηδες να κάνουν άλλη δουλειά, πάνε όλοι ιατρική και κάνουν κάτι βάσεις ουρανοξύστες. Μετά σαφώς και έρχεται ο βαθμός δυσκολίας: μπούρδες μην λέμε, με σκέτη αποστήθιση ιατρική, δεν πήδηξε κανείς. Διότι άμα είναι μπαγάσας ο εξεταστής σε κάνει κουδούνι και λες και ευχαριστώ από πάνω. Άσε που ας πούμε νομική που στο διάτανο να αποστηθίσεις που το βιβλίο είναι μεγαλύτερο από εσένα; Άρα λοιπόν κάποιες σχολές έχουν υψηλή βαθμολογία, και λόγω ιδιαιτερότητας, και λόγω δυσκολίας. Και μπορεί σύντροφοι και συντρόφισσες, να μην πολυγουστάρουμε κάποιες επιστήμες, αλλά να τα λέμε να τα γράφουμε, κατάπιαν σπαθιά κάποιοι για να τις τελειώσουν, σε σχέση με κάποια φιλολογία για παράδειγμα.

Τα ηλίθια κριτήρια ξεκινάνε στην παιδεία από την ανακάλυψη των πανελλαδικών εξετάσεων, ενός σαδιστικού συστήματος που είμαι σίγουρος ότι θα το είχαν πει σε κάνα δικτάτορα για να βασανίζουν αντιφρονούντες και θα είπε «εντάξει, ρε φίλε, είπαμε, εσύ ξέφυγες». Με βάση αυτή την παράμετρο απόψε αυτοσχεδιάζουμε. Καταρχήν γιατί τέτοιος αποκλεισμός σε τεχνικές σχολές; Υδραυλικοί, μηχανικοί, αυτοί που πιάνουν τα χέρια τους τέλος πάντων βρε αδερφέ, τους ψάχνεις με φανάρι καταμεσήμερο. Τουρισμός, κτηνοτροφία, αγροτική παραγωγή, ιχθυοκαλλιέργειες, με το κυάλι. Καμία προσπάθεια επαγγελματικού προσανατολισμού, όλοι να χωθούμε δημόσιο. Ό-λοι. Και ποιοι θα το πληρώσουν αυτό το δημόσιο; Εγώ ο απαισιότατος; Λυπάμαι, αλλά κι αυτό μέχρι ενός ορίου γίνεται. Μέχρι να τραβήξω χειροβομβίδα και καλή υγεία να έχετε.

Τεχνολογία τίποτα, καινοτομία τίποτα, ενημέρωση για τις εξελίξεις στον ευρωπαικό χώρο τίποτα, έρευνα τίποτα. Πώς θα προχωρήσει η αγορά εργασίας και ποιες εναλλακτικές θα προτείνει; Πού βρισκόμαστε με τις νέες τάσεις; Μπορούμε, θέλουμε να ακολουθήσουμε, να κοιτάξουμε τα πράγματα με άλλο μάτι, κάτω από διαφορετικό πρίσμα; Να καταργήσουμε αυτό το αιμοβόρικο σύστημα; Να επιτρέψουμε την ελεύθερη είσοδο στο πανεπιστήμιο, αλλά να ανεβάσουμε τον πήχυ δυσκολίας για να εξασφαλίσουμε την πολυπόθητη ποιότητα; Είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε ένα εναλλακτικό σύστημα τεχνικών σχολών, που θα απορροφήσουν σε πιο πρακτικά επαγγέματα τον κόσμο εκείνο που δεν θα έχει περάσει σε ΑΕΙ/ΤΕΙ; Θέλουμε καταρχήν;

Από εκεί θα ξεκινήσουμε. Και θα αναμετρηθούμε και με τα «θέλω» μας και με τα «πρέπει» μας.



 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.