Καμιά φορά εκεί που λέω ότι ξεμένω από θέματα, έρχεται η ελληνική πραγματικότητα και τα δίνει και συνήθως προκαλούν αρκετά φορτισμένες συζητήσεις. Σήμερα το πρωί (το κείμενο γράφεται στις 13/11) έπεσε το μάτι μου πάνω στην προκύρηξη Ρωμανού. Η δημοσιοποίηση αυτής προκάλεσε για μια ακόμη φορά ακραίες αντιδράσεις, οι οποίες είναι αρκετά αντιπροσωπευτικό δείγμα του ότι η ελληνική κοινωνία δεν ξέρει να συζητά, μάλλον καλύτερα δε θέλει να μάθει να συζητά, παρά μόνο να βρίζει και να γκαρίζει, είτε ανήκει στη μια πλευρά, είτε στην άλλη

Η προκύρηξη Ρωμανού εντάσσεται στα γενικότερα πλαίσια του επαναστατικού τρόπου σκέψης, που βρίσκει την εκπροσώπησή της μέσω του ένοπλου αγώνα. Στο άμαθο μάτι μου βέβαια μου φαίνεται ότι στο χαρτί θέλει να βγάλει το κάτι παραπάνω, ίσως και επηρεασμένος γύρω από τον ντόρο που έχει γίνει γύρω από το όνομά του. Πάντως να τα λέμε όλα: είναι υπερπλήρης. Έχει κοινωνική, καθώς και θεωρητική ανάλυση, αλλά και ποίηση. 

Προσωπικά, ένα σκέλος μόνο με ενόχλησε: η τραβηγμένη πολιτική προσπάθεια εκμετάλλευσης της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Δεν είναι η πρώτη φορά προφανώς, γιατί το μεγάλο πλεονέκτημα των νεκρών είναι ότι δε μιλάνε, οπότε είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν καταστάσεις που δημιουργούν τα όποια ίδια συμφέροντα. Λυπάμαι που θα γίνω λίγο πεζός, στερώντας από ορισμένους πολεμικά μεγαλεία και αντάρτικα πόλης από την ασφάλεια του καναπέ και του πληκτρολογίου, αλλά το γεγονός είναι ένα: ο Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από τον Κορκονέα. Εν ψυχρώ. Τελεία. 

Με βάση την προκύρηξη του Ρωμανού, θα πίστευε κανείς ότι η δολοφονία του Γρηγορόπουλου έδωσε το πολιτικό κίνητρο να ξεκινήσουν να στήνονται επαναστατικές οργανώσεις. Καλό ακούγεται σαν ιδέα; Καλό, αλλά η πράξη έχει μεγάλη και πολλές φορές επώδυνη απόσταση από τη θεωρητική εφαρμογή. Για να οργανωθεί επιχειρησιακά μια οργάνωση τέτοιου τύπου, χρειάζεται πολύ χρόνο και πολύ χρήμα, αφού καλύπτει ένα πλήρες φάσμα στρατιωτικών δραστηριοτήτων.

Από εκεί και πέρα αρχίζει όλη αυτή η διαδικασία επιλογής στόχων, οργάνωσης και διεκπεραίωσης σχεδίου. Μέχρι τώρα, μετά την απενεργοποίηση του ΕΛΑ (Επαναστάτικος Λαικός Αγώνας) και 17Ν (ας πούμε εξάρθρωση) στο προσκήνιο εμφανίστηκαν η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, η Σέχτα Επαναστατών και οι Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις. Θεωρητικά λοιπόν έχουμε την επόμενη γενιά «τρομοκρατίας» στην Ελλάδα. Σωστά; Λάθος. Σέχτα Επαναστατών και Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις έκαναν η καθεμιά από μια guest εμφάνιση και εξαφανίστηκαν (δολοφονία Γκόλια η πρώτη, εκτέλεση των δύο μελών της Χρυσής Αυγής η δεύτερη) και έκτοτε δεν έχουν δώσει άλλα σημεία ζωής. Που σε απλά Ελληνικά σημαίνει:

1. Συμβόλαια θανάτου
2. Παρακράτος

Διαλέγετε και παίρνετε. 

Πιθανότατα κάποιος να μου πει ότι κάθομαι και γράφω το μακρύ και το κοντό μου, απαξιώνοντας πολιτικά ρεύματα και αγώνες άλλων. Οποιαδήποτε κριτική δεκτή. Θα ήθελα όμως και εγώ να εκφράσω το εξής: θα πρέπει να ψάξει κάποιος να δει ποιους βολεύει η καραμέλα των «κακών αναρχικών» τόσο σε επίπεδο θεσμών, όσο και προσώπων. Εφόσον ξεκινήσουμε απ' εκεί, θα μπορέσουμε να δούμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Γιατί έχω την εντύπωση ότι κάποιοι, μέσα στην προσωπική τους -διαστρεβλωμένη ίσως- αντίληψη για ποιοι είναι και τι πρεσβεύουν, παίζουν άθελά τους το ρόλο του χρήσιμου ηλιθίου του συστήματος .

Για την εμετική χυδαιολογία προς τη μητέρα του Ρωμανού, καθώς και τις παραινέσεις προς κρεμάλες, βασανισμούς και άλλα τέτοια ευτράπελα του ιδίου, παρακαλώ ξανακοιτάξτε την αρχή του κειμένου αυτού. Τελικά ίσως μάταια περιμένουμε να κάνουμε τεκμηριωμένη συζήτηση επί σοβαρών θεμάτων, γιατί αυτή είναι απόρροια πολιτικής και κοινωνικής παιδείας. Όρων δηλαδή που στην πολύπαθη χώρα μας, έχουν πάει με εισιτήριο μονής διαδρομής στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ. 

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.