«Και τώρα, τι; Μάθαμε να ανεχόμαστε όλα τα τρελά και τα ανώμαλα. Ονομάζουμε προχωρημένο καθετί διεστραμμένο που υπάρχει! Ε, όχι, φίλε μου! Εγώ δε δέχομαι τίποτα απ’ όλες αυτές τις δήθεν προχωρημένες σαχλαμάρες, κι αν ο κόσμος έχει αλλάξει όπως λες, σταματήστε τον τώρα να κατέβω».

Λέξεις. Ιδέες και απόψεις. Απόψεις μίσους και αμάθειας σε κατακλύζουν κάθε μέρα, όπου κι αν βρίσκεσαι. Σε λεωφορεία, δρόμους, μετρό -της ΘεσαΛΛονίκης- ακούς μίζερους ανθρώπους να καταδικάζουν καθετί νέο και πρωτοπόρο.

Είναι λες και οτιδήποτε ανοίγει τον δρόμο προς την ελευθερία, περιέχει ένα φάρμακο, που μολύνει συνεχώς τις φοβίες τους και τις κάνει όλο και μεγαλύτερες.

Ακούς κουβέντες απάθειας, κουβέντες άρνησης με ενισχυμένη δόση κόμπλεξ και αναρωτιέσαι το λόγο, που ένας άνθρωπος σήμερα, απορρίπτει ό,τι ακούγεται εναλλακτικό, μοντέρνο και σίγουρα επαναστατικό. Κόμπλεξ, επιμένεις να λες από μέσα σου και το «χαστούκι» της αλήθειας πάνω σου σε τσούζει. Και αυτήν τη φορά έχει σοβαρό λόγο.

Στενόμυαλα άτομα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα. Αιωνόβιο είδος βλέπεις, καμία θετική αλλαγή δεν τους ξεκουνάει από τη βολική θέση «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια». Πριν προλάβεις λοιπόν, να αρχίσεις να τους αραδιάζεις δήθεν επαναστατικά στιχάκια και λόγια μεγάλης «αγάπης», σκέψου τη στερεοτυπική κοινωνία που γεννήθηκες. Φέρε στο νου σου κοινωνικά πρότυπα και ιδεώδη. Θυμήσου την τελευταία φορά που αυτή η «φιλάνθρωπη» κοινωνία, έδειξε σ’ έναν ακραία οπισθοδρομικό τον δρόμο της αλλαγής. Μην κάνεις τον κόπο, δεν τον έδειξε ποτέ με τον σωστό τρόπο, και ούτε φαίνεται να έχει τέτοια διάθεση.

Πώς μια κοινωνία θα μπορέσει να «ανακυκλώσει» από μέσα της σχεδόν μεσαιωνικά μυαλά με ακραίες απόψεις, από τη στιγμή, που στη Βουλή της εμφανίζονται κάτι χιτλερικά κατάλοιπα ως τρίτο κόμμα; Ο κόσμος αλλάζει και πρόκειται να αλλάξει -ευτυχώς για εμάς- ακόμη περισσότερο. Έχεις το δίκιο να γκρινιάζεις για όσο θες, για το πολύπλευρο αδιέξοδο που βρισκόμαστε σαν χώρα, μα δεν μπορείς να μην παραδεχθείς κάποια μικρά βήματα προόδου, βήματα, που ίσως οδηγήσουν κάποια στιγμή σε μιαν ανοιχτόμυαλη Ελλάδα, απαλλαγμένη από παλιές διχόνοιες και προκαταλήψεις. Ναι, κάποια στιγμή ο «Ελληνάρας» θα αποκτήσει ένα μυαλό «πολύχρωμο», θα χωράει βλέπεις όλα τα χρώματα διαφορετικών ιδεών και απόψεων. Κάποτε, γιατί τώρα το μυαλό του ασχολείται ακόμη με διαχωρισμούς και επιλεκτικές μονάχα αλλαγές.

Ξέρω, θα μου θυμίσεις πάλι εκείνο τον τύπο που λέγαμε. Ο τύπος που τολμά -δυστυχώς, αν και λίγο αντιδημοκρατικό- να εκφράζει ανοιχτά απόψεις περί μίσους, απέναντι σε καθετί διαφορετικό από εκείνον, το διαφορετικό βλέπεις, «μυρίζει» ανανέωση, λέξη απαγορευτική για τον εν λόγω τύπο. Εκείνος λοιπόν και οι ιδέες του, δε γεννήθηκαν αυτόνομα. Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός, βλέπεις. Φαντάσου ένα αποτυχημένο εργοστάσιο. Συχνά στην παραγωγή, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλους, υπάρχουν πολλές λάθος παρτίδες. Αντί λοιπόν, να τις αντικαταστήσει, εκείνο τις περνά κατευθείαν στην αγορά και την κατανάλωση, γνωρίζοντας φυσικά, ότι κάτι τέτοιο είναι τελείως βλακώδες και απερίσκεπτο.

Την επόμενη φορά λοιπόν, που θα ακούσεις ρητορικές μίσους από κάποιον «αγαπημένο» συμπολίτη μας, μην τον βρίσεις, μα θυμήσου εκείνο το αφερέγγυο και σκάρτο εργοστάσιο. Δε φταίει το προϊόν, που μπορεί να είναι χαλασμένο -λάθη είμαστε, ανθρώπους κάνουμε- αλλά το εργοστάσιο - κράτος που δεν το αντικαθιστά, δεν το αποσύρει.

Επιτέλους άνθρωπε, αγάπησε και αγκάλιασε τη διαφορετικότητα, βρες το θάρρος να αποδεχθείς την αντίθετη γνώμη του άλλου, αναζήτησε το θράσος να υποστηρίξεις προχωρημένες ιδέες, που προκαλούν φρενίτιδα στον απόηχο της κοινωνίας, και, πού ξέρεις; Ίσως η ζωή σου δώσει πίσω όλη τη θετική σου ενέργεια. Γιατί ξέχασα να σου πω: Υπάρχει και αυτήν η ενέργεια, η ενέργεια που υπόσχεται αγάπη, ισότητα, ελευθερία και άνευ ορίων διαφορετικότητα.

Τι λες λοιπόν, άνθρωπε; Εσύ πότε θα «ελευθερώσεις» το μυαλό σου;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.