Ένα από τα «ευγενέστερα» σπορ της καθημερινότητας είναι αναμφισβήτητα αυτό της παρατήρησης των άλλων. Σκέψου το λιγάκι. Κάθε φορά που βγαίνεις έξω σου αρέσει να κάθεσαι και να παρατηρείς τους περαστικούς. Γιατί; Φυσικά επειδή το μάτι «χορταίνει» διαφορετικότητα.

Βλέπεις όλα τα «είδη» ανθρώπων. Διαφορετικά στιλ, ύψη, μαλλιά, συμπεριφορά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Ωστόσο το διαφορετικό δεν αρέσει σε όλους, φίλε μου. Για κάποιους τύπους αποτελεί μια επικίνδυνη περιοχή, που δε θέλουν να αγγίξουν, ούτε καν να μιλήσουν για αυτή.

Κι ήταν έτσι ανέκαθεν. Ό,τι προκαλούσε τα βλέμματα των άλλων και τις αντιδράσεις τους, αποτελούσε αυτόματα και κοινωνικό «κίνδυνο». Οτιδήποτε διαφορετικό και πιο αλλόκοτο από εκείνους τους εξόργιζε.

Γιατί; Ποιος ορίζει το «νορμάλ»;

Αυτό το «νορμάλ» δε θα μπορέσω να το καταλάβω ποτέ μου. Ποιος αποφασίζει τι είναι φυσιολογικό και τι όχι; Φυσικά και δε μιλάμε για τους κοινωνικούς κανόνες, οι οποίοι πρέπει να υφίστανται μόνο όταν προστατεύουν το δικαίωμα κάποιου. Από τη στιγμή, λοιπόν, που ένας άντρας για παράδειγμα, επιθυμεί να βγει στο δρόμο με ψηλά τακούνια και δεν απειλεί κανέναν άλλον άνθρωπο, για ποιον αδιανόητο λόγο να πειράξει εσένα, φίλε μου; Ξέρω, θα μου πεις πως δεν είναι φυσιολογικό. Φυσιολογικό, μάλιστα. Μετά θα μου πεις πως τα τακούνια είναι μόνο για γυναίκες. Μπορεί να ξεκινήσεις και μια σεξιστική επίθεση εναντίον του. Ποιος ξέρει; Και όλα αυτά γιατί δεν ανέχεσαι να βλέπεις κάτι που δε μοιάζει με σένα. Κάτι «παράξενο», όπως θα έλεγες κι εσύ.

Ένα είναι σίγουρο τελικά. Όταν δεν μπορείς να αποδεχθείς πραγματικά το διαφορετικό, πρέπει να στρέψεις το βλέμμα προς τον εαυτό σου. Κάθε φορά που σ’ ενοχλεί πολύ η διαφορετικότητα και μπορεί να αντιδράς μέχρι και ακραία, κάτι μέσα σου πάει στραβά, κάποιο λάθος κάνεις εσύ κι όχι οι «διαφορετικοί». Ναι, δύσκολο να το παραδεχθείς, μα είναι αλήθεια. Μεγάλη αλήθεια.

Άνθρωποι που είναι πραγματικά ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι σαν προσωπικότητες δε θα γυρίσουν ποτέ να κριτικάρουν διαφορετικές σεξουαλικές επιλογές, αλλόκοτα ντυσίματα και διαφορετικούς τρόπους ζωής. Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ απλά αγαπούν τον εαυτό τους και όταν συμβαίνει αυτό, αγαπάς και τους άλλους. Είναι προϋπόθεση, βλέπεις.

Είσαι ευτυχισμένος και θες και τον άλλον δίπλα σου να έχει βρει την ευτυχία εξίσου. Με οποιονδήποτε τρόπο κι αν την έχει βρει. Απλά δε σε πειράζει. Και να σου πω και κάτι; Δεν έχεις το δικαίωμα να σε πειράζει. Δε θα σε ρωτήσει και ούτε πρέπει. Ο άντρας που θέλει να φορά γυναικεία τακούνια, δεν έχει καμιά υποχρέωση να κάτσει να απολογηθεί σε σένα. Ναι, δεν έχει για έναν και μόνο λόγο. Είναι ελεύθερος.

Ελευθερία. Μια λέξη, που μάλλον στο μυαλό πολλών είναι χαραγμένη πάνω σε «καλούπια». Λένε ότι πιστεύουν στην ιδέα της ελευθερίας, αλλά στην πραγματικότητα την έχουν «στριμώξει» πίσω από δήθεν παραδόσεις και δήθεν πρότυπα.

Άσχημο να στριμώχνεις την ελευθερία. Άσχημο να κριτικάρεις κάτι που δε μοιάζει με σένα. Απαράδεκτο να απαιτείς να μην υπάρχει διαφορετικό. Ναι, δεν το καταλαβαίνεις αλλά το απαιτείς μέσα σου. Ίσως, φοβάσαι που κάποιος εκεί έξω τόλμησε και έδειξε τον πραγματικό του εαυτό, την ώρα που εσύ «κρύβεσαι» πίσω από στερεότυπα και προκαταλήψεις. Κρίμα. Κρίμα για σένα και για τη μοναδικότητα.

Ναι, μοναδικότητα. Υπάρχει και αυτήν η λέξη και βρίσκεται κάπου μέσα σου. Δεν τη βλέπεις καλά, μα θολά. Είναι κρυμμένη, μα ίσως μπορέσει κάποτε να βγει στην επιφάνεια. Μη με ρωτάς πως. Δε θα σου απαντήσω. Το μόνο που θα σου πω είναι πως η μαγεία του ανθρώπου φανερώνεται μόνο όταν καταλάβει τι μπορεί να του δώσει η διαφορετικότητα.

Η διαφορετικότητα είναι πολύχρωμη. Στέκεται απέναντι σου και σου κλείνει το μάτι. Σε σένα με τα μονότονα χρώματα.

Άντε λοιπόν! Φτιάξε μια κενή «παλέτα» και άφησε όλα τα χρώματα πάνω της. Χωρίς περιορισμούς.

Τι περιμένεις;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.